Robert J. Błaszczyk · psycholog i psychotraumatolog Sprawdź terminy konsultacji online

Kiedy ktoś mówi Ci „jesteś toksyczna”, zostajesz z oskarżeniem, z którym trudno cokolwiek zrobić. Możesz się oburzyć. Możesz też zacząć sprawdzać każde swoje zdanie, zanim je wypowiesz. Tymczasem „nie zgodziłaś się ze mną” i „wyśmiałaś mnie przy innych” opisują dwie różne sytuacje. Dopiero kiedy wiadomo, co się wydarzyło, można rozmawiać o tym, czy warto coś zmienić.

Pytanie, z którym możesz się utożsamić

Toksyk, czyli kto dokładnie? Tyle się słyszy o tym, że ta czy tamta osoba jest toksyczna. Ale co to dokładnie znaczy dla psychologa? Proszę o szczegółową odpowiedź. Pytam, bo ludzie biorą mnie właśnie za osobę toksyczną. A ja mam swoje zdanie i jestem mało kompromisowa. Mówię, co myślę, i w taki sposób, jaki ja uważam za właściwy. Proszę, odpowiedz mi.

Katarzyna, 48 lat

Jeśli chcesz przesłać pytanie do kolejnego tekstu, możesz napisać na psycholog@psycholog.click. Jeśli wolisz porozmawiać o własnej sytuacji, możesz umówić konsultację online w ZnanyLekarz lub skontaktować się ze mną przez WhatsApp.

Co psycholog może zrobić ze słowem „toksyk”?

Katarzyno, „toksyk” to potoczna etykieta. W klasyfikacji ICD-11 nie ma takiej diagnozy (World Health Organization, 2024). W codziennym języku ludzie używają tego słowa, gdy kontakt z kimś wiąże się dla nich z powtarzającym się poniżaniem, presją, naruszaniem granic albo lękiem przed reakcją na odmowę. Czasem używają go też po jednej przykrej rozmowie albo wtedy, gdy czyjaś decyzja jest dla nich niewygodna. Samo słowo nie pozwala rozstrzygnąć, które z tych znaczeń ktoś miał na myśli.

Jako psycholog zapytałbym o ostatnią sytuację, w której to usłyszałaś. Czego dotyczyła rozmowa? Co powiedziałaś Ty, a co druga osoba? Co się stało, kiedy wyraziła sprzeciw? Czy podobne sceny zdarzają się też z innymi ludźmi? Wreszcie, czy po wszystkim mogliście do sprawy wrócić? Odpowiedzi pozwalają odróżnić niezgodę, pojedyncze zranienie i zachowanie, które z czasem odbiera komuś swobodę mówienia.

Wyobraź sobie dwie hipotetyczne rozmowy. W pierwszej odmawiasz przyjęcia dodatkowego zadania, bo masz już inne zobowiązania. Ktoś odpowiada „z tobą nigdy nie da się dogadać”, bo liczył, że przejmiesz jego obowiązki. W drugiej odmawiasz przyjęcia tego samego zadania i dodajesz przy całym zespole „może wreszcie naucz się organizować sobie pracę”. Masz prawo odmówić w obu sytuacjach. W drugiej pojawia się osobna sprawa, czyli publiczna uwaga o kompetencjach rozmówcy. Można się do niej odnieść bez ponownego negocjowania odmowy.

Własne zdanie, granica i wspólna decyzja

Napisałaś, że jesteś mało kompromisowa. Zapytałbym, w czym konkretnie. Sztywne „nie” może mieć sens, jeśli ktoś naciska, żebyś pożyczyła pieniądze, ujawniła prywatne informacje albo zgodziła się na coś wbrew sobie. To decyzje, które dotyczą Twojej zgody. Przy wspólnym wydatku, podziale obowiązków czy planie urlopu decyzja ma skutki także dla drugiej osoby. Oboje macie prawo wpływać na wynik, nawet jeśli ostatecznie nie uda się znaleźć rozwiązania, które zadowoli wszystkich.

Kompromis nie zawsze oznacza spotkanie w połowie. Jeżeli jedna osoba chce wydać 6 tysięcy na urlop, a druga może sobie pozwolić na 2 tysiące, kwota 4 tysięcy może po prostu przekraczać jej budżet. Można za to rozmawiać o liczbie dni, terminie czy miejscu. Warto wtedy powiedzieć, co w Twoim stanowisku jest warunkiem, a co preferencją. Rozmówca wie, gdzie ma szukać rozwiązania, i może nazwać własne ograniczenia.

Podobnie działa granica w sporze. „Jeśli znowu zaczniesz mnie obrażać, wyjdę i wrócę do rozmowy później” zapowiada działanie, które możesz podjąć. „Jeśli powiesz siostrze o naszej kłótni, dopilnuję, żebyś tego pożałował” używa groźby, by wpłynąć na cudze zachowanie. Oba hipotetyczne zdania zaczynają się od „jeśli”. Ich znaczenie ujawnia się w tym, czego żądasz, z jakiego powodu i jaką cenę rozmówca ma zapłacić za własną decyzję.

Bezpośredniość może pomóc. Liczy się to, czemu służy

„Mówię, co myślę, i w taki sposób, jaki ja uważam za właściwy”. W tym zdaniu zaciekawiło mnie słowo „właściwy”. Czy chodzi o sposób, który pozwala Ci jasno przedstawić sprawę? A może o taki, w którym wypowiadasz wszystko dokładnie tak, jak przychodzi Ci do głowy? Te cele mogą prowadzić do różnych zdań. Gdy mówię „trzeci raz odwołałeś spotkanie w ostatniej chwili”, wskazuję rzecz, o której można rozmawiać. Gdy mówię „jesteś beznadziejny”, druga strona musi już zgadywać, o co mi chodzi, albo zacząć się bronić przed oceną.

W przeglądzie badań nad parami Nickola Overall i James McNulty (2017) opisują wyniki, w których bezpośrednie wyrażenie sprzeciwu sprzyjało poprawie relacji, gdy problem był poważny i możliwy do rozwiązania. Przy drobniejszych problemach ostry sprzeciw mógł pogarszać ocenę relacji. Autorzy opisują też sytuacje, w których łagodny sposób mówienia utrudniał rozpoznanie, że sprawa wymaga zmiany. Był to krótki przegląd badań dotyczących bliskich związków. Daje powód, by zwrócić uwagę na wagę problemu i możliwość jego rozwiązania. O konkretnej rozmowie w rodzinie czy w pracy trzeba rozmawiać osobno.

W asertywności chodzi o wyrażanie własnych potrzeb i opinii przy poszanowaniu praw innych osób (Speed et al., 2018). W praktyce widać to choćby po tym, co dzieje się zaraz po Twoim „nie”. Masz prawo odmówić i usłyszeć „jest mi z tym trudno”. Możesz odpowiedzieć „rozumiem, że liczyłaś na moją pomoc, a ja tym razem nie mogę jej dać”. Ona ma prawo do rozczarowania. Ty możesz pozostać przy odmowie. Wzajemne wysłuchanie nie wymaga wspólnego werdyktu.

Co widać po tym, jak ktoś Ci się sprzeciwi

Gdybym miał przyjrzeć się jednej chwili, wybrałbym tę, w której rozmówca mówi „nie zgadzam się” albo „zabolało mnie to, co powiedziałaś”. Jeśli odpowiadasz „co dokładnie Cię zabolało?”, oboje dostajecie szansę zajęcia się sprawą. Jeśli za każdym razem słyszy „z tobą nie można normalnie rozmawiać, wszystko bierzesz do siebie”, może się z czasem nauczyć, że zgłaszanie uwag ma dla niego koszt. Bywa, że ludzie przestają się odzywać, choć ich zdanie się nie zmieniło. Z zewnątrz przypomina to koniec kłótni. Dla nich może oznaczać rezygnację z rozmowy.

Liczy się też, kto ponosi skutki niezgody. Ostry komentarz między dwiema osobami o podobnej pozycji ma inny ciężar niż ta sama uwaga od przełożonego wobec osoby, która zależy od niego zawodowo. Podobnie w domu, gdzie jedna osoba samodzielnie dysponuje wspólnymi pieniędzmi. Jeżeli sprzeciw regularnie kończy się odcięciem dostępu do środków, groźbami albo kontrolowaniem kontaktów, określenie „toksyczność” jest zbyt ogólne. Ważniejsze staje się nazwanie konkretnego zachowania i ocena bezpieczeństwa. Poważna groźba zasługuje na uwagę już za pierwszym razem.

Zwróciłbym też uwagę, czy różne osoby naprawdę opisują to samo. Jedna może mieć pretensję, że odmówiłaś pożyczki. Druga może pamiętać, że przeczytałaś jej prywatną wiadomość na głos przy znajomych. Wspólna etykieta przykrywa dwie osobne sprawy. Jeżeli jednak kilka osób niezależnie mówi, że przerywasz im, kiedy się z Tobą nie zgadzają, masz już coś, co można obserwować. Nawet wtedy sprawdź, kiedy tak się dzieje. Być może potrafisz słuchać w większości rozmów, a trudność pojawia się wtedy, gdy czujesz się publicznie podważana. Taki szczegół daje większą szansę zmiany niż werdykt o charakterze.

Jak sprawdzić, czego dotyczy zarzut

Poproś o jedną sytuację i jedno zdanie. Wybierz osobę, z którą możesz bezpiecznie porozmawiać, i spokojny moment. Możesz powiedzieć „Chcę zrozumieć, co masz na myśli. Przypomnij mi jedną rozmowę i powiedz, co konkretnie zrobiłam albo powiedziałam”. Gdy usłyszysz przykład, spróbuj najpierw odtworzyć jego sens własnymi słowami. „Czyli kiedy powiedziałam to przy innych, poczułeś, że Cię wyśmiewam?”. Potem przyjdzie czas na Twoją wersję. Jeżeli w odpowiedzi pada jedynie kolejna obelga, możesz zakończyć tę rozmowę. Z takiej wymiany trudno wyciągnąć użyteczne wskazówki.

Odtwórz ostatnią kłótnię bez dopisywania motywów. Zapisz temat sporu, swoje zdanie, reakcję rozmówcy oraz to, co zrobiłaś chwilę potem. Oddziel to, co można było usłyszeć lub zobaczyć, od tego, co sobie pomyślałaś. „Przerwał mi dwa razy” to opis zachowania. „Chciał mnie upokorzyć” to przypuszczenie o intencji. To samo rozróżnienie zastosuj do siebie. „Powiedziałam to poirytowana” opisuje Twój stan. „Dodałam przy wszystkich, że jest niekompetentny” pokazuje, co mogło dotknąć rozmówcę. Przy kolejnej podobnej sytuacji spróbuj wypowiedzieć swoje stanowisko, pomijając ocenę osoby, i zobacz, co dzieje się dalej.

Jeśli widzisz swoje przewinienie, nazwij je dokładnie. W hipotetycznej sytuacji z pracy mogłoby to brzmieć tak. „Przepraszam, że podważyłam Twoje kompetencje przy zespole. Mogłam po prostu powiedzieć, że nie wezmę tego zadania. Następnym razem tak zrobię”. Osobno możesz wrócić do podziału pracy. W dwóch badaniach Lewickiego i współautorów (2016) uczestnicy oceniali przeprosiny w scenariuszach naruszenia zaufania. Istotne było przyjęcie odpowiedzialności. To wyniki o odbiorze przeprosin w określonych sytuacjach, więc o trwałej naprawie relacji więcej powie zachowanie przy kolejnym sporze.

Jeśli po kilku takich próbach nadal trudno Ci zobaczyć, gdzie w rozmowie pojawia się problem, można przyjrzeć się szczegółom na konsultacji psychologicznej. Do rozmowy wystarczy jedna scena, którą dobrze pamiętasz. Jeśli natomiast w relacji pojawiają się groźby lub obawa przed odwetem, nie zaczynałbym od proszenia tej osoby o informację zwrotną. Wtedy pierwszeństwo ma uzyskanie wsparcia poza tą relacją, a przy bezpośrednim zagrożeniu pilna pomoc.

Co odpowiedziałbym Ci wprost

Katarzyno, z listu wiem, że zależy Ci na mówieniu własnym głosem. Za mało w nim o tym, jak wyglądają Wasze rozmowy, by ocenić zarzuty, które do Ciebie wracają. Możliwe, że część osób reaguje na Twoją odmowę. Możliwe, że ktoś trafnie zwraca uwagę na sposób, w jaki ją wyrażasz. W różnych relacjach mogą zachodzić obie sytuacje.

Przy najbliższej różnicy zdań zwróć uwagę na prostą rzecz. Sprawdź, czy oboje mogliście odmówić albo się nie zgodzić, a potem wciąż rozmawiać o tym, co Was poróżniło. Tyle możesz zaobserwować również wtedy, gdy żadne z Was nie zmieniło zdania.

Jeśli chcesz przeanalizować konkretną rozmowę i zastanowić się, co warto w niej zmienić, możesz umówić konsultację online w ZnanyLekarz lub napisać do mnie przez WhatsApp.

Przeczytaj także

• Tulipan. Dlaczego urok osobisty potrafi zagłuszyć czerwone flagi? pomaga przyjrzeć się konkretnym sygnałom kontroli i manipulacji.
• Kocham go, choć mnie rani. Jak działa trauma bonding rozwija temat relacji, w której krzywda przeplata się z okresami bliskości i ulgi.

Robert J Błaszczyk

Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz
Napisz do mnie przez WhatsApp
Telefon kontaktowy +48 790 404 404.

Konsultacja psychologiczna online

Czasem po kłótni pamiętasz jedno zdanie, które padło za ostro. Innym razem wracasz do sceny, w której ktoś nazwał Cię egoistą lub toksyczną osobą, chociaż z Twojej perspektywy chodziło o zwykłą odmowę. Jeśli podobne rozmowy wracają, możesz przynieść na konsultację jeden konkretny przykład. Dobrze zacząć od tego, o co toczył się spór, kiedy zmienił się ton rozmowy i co stało się później.

Prowadzę 45-minutowe konsultacje psychologiczne online dla osób dorosłych. Możemy wspólnie przyjrzeć się temu, jak stawiasz granice, co robisz, gdy ktoś kwestionuje Twoje zdanie, i jakie zachowania drugiej osoby wpływają na przebieg konfliktu. Możemy też poszukać zdania, które pomoże Ci powiedzieć wprost, czego potrzebujesz, albo sposobu powrotu do sprawy po trudnej wymianie. Jeżeli zauważasz podobny problem w pracy, w rodzinie i w związku, warto powiedzieć, w których rozmowach pojawia się najczęściej. Termin wybierzesz w ZnanyLekarz.

Umów konsultację w ZnanyLekarz
WhatsApp
E-mail ogólny · erben.pl@gmail.com
Psycholog.CLICK
Psychoedukacja.ORG
CBSP.PRO
TikTok · @psycholog.click
Facebook · Psycholog.CLICK
ERBEN.PL
Reporter.re
1244.yt
Publikacje i produkty · Naffy

What exactly is a toxic person?

When someone tells you, “You’re toxic,” you’re left with an accusation that gives you very little to work with. You might feel indignant. You might start second-guessing every sentence before you say it. Yet “you disagreed with me” and “you mocked me in front of other people” describe very different incidents. Once you know what happened, you can talk about whether anything needs to change.

A question you may relate to

What exactly is a toxic person? You hear it all the time, that this person or that person is toxic. What does it actually mean to a psychologist? I’d like a detailed answer. I’m asking because people see me as toxic. I have opinions of my own and I don’t compromise easily. I say what I think in whatever way I think is appropriate. Please answer me.

Katarzyna, 48

If you’d like to send a question for a future article, you can write to psycholog@psycholog.click. To talk through your own situation, you can book an online consultation through ZnanyLekarz or contact me on WhatsApp.

What can a psychologist do with the word “toxic”?

Katarzyna, “toxic person” is an everyday label. There is no diagnosis by that name in ICD-11 (World Health Organization, 2024). People often use it when contact with someone repeatedly involves humiliation, pressure, disregard for boundaries or fear of what will happen if they say no. They also use it after a single upsetting conversation or when someone makes a decision that inconveniences them. The word alone gives you no way of knowing which experience they mean.

As a psychologist, I would ask about the last time you heard it. What were you discussing? What did each of you say? What happened when the other person disagreed? Do similar things happen with anyone else? Were you able to return to the subject afterwards? Those details help distinguish disagreement, a single hurtful incident and a pattern that leaves someone increasingly reluctant to speak freely.

Consider two hypothetical conversations. In the first, you turn down an extra assignment because you already have other commitments. Someone says, “You’re impossible to deal with,” because they were counting on you to take over their work. In the second, you turn down the same assignment and add, in front of the whole team, “Maybe you should finally learn to organise your workload.” You are entitled to say no in both cases. The second conversation raises a separate issue because you publicly questioned a colleague’s competence. You can address that without reopening the question of whether you’ll take the assignment.

Your own view, your boundaries and a shared decision

You said you don’t compromise easily. I would ask where that tends to happen. A firm no can make sense when someone pressures you to lend money, disclose private information or agree to something against your wishes. These decisions depend on your consent. Shared spending, the division of chores and holiday plans also affect the other person. Both of you have a say, even if you end up unable to find an arrangement that satisfies everyone.

A compromise needn’t land in the middle. If one person wants to spend 6,000 on a holiday and the other can afford 2,000, an offer to spend 4,000 may simply exceed the second person’s budget. You can still discuss the dates, the destination or how long to go for. It helps to say which part of your position is a requirement and which is a preference. The other person can then see where there’s room to find a solution and say what limits they’re working with.

Boundaries work in a similar way during an argument. “If you insult me again, I’m going to leave and we can talk later” describes an action you can take. “If you tell your sister about our argument, I’ll make you regret it” uses a threat to influence the other person’s behaviour. Both hypothetical sentences begin with “if”. What they mean depends on what you’re asking for, why, and what you are making it cost the other person to decide for themselves.

Directness can help. Its purpose matters

“I say what I think in whatever way I think is appropriate.” What caught my attention here was the word “appropriate”. Do you mean a way of speaking that helps you make the problem clear? Or do you mean saying everything exactly as it comes to you? Those aims can produce different sentences. “This is the third time you’ve cancelled at the last minute” points to something we can discuss. “You’re useless” leaves the other person guessing what I mean or defending themselves against a judgement.

In a review of research on couples, Nickola Overall and James McNulty (2017) describe findings in which directly expressing opposition was associated with better relationship outcomes when a problem was serious and there was scope to address it. Forceful opposition over relatively minor problems could worsen relationship quality. The authors also describe situations in which a gentler approach obscured how much a situation needed to change. It was a brief review of intimate relationship research. It gives us reason to consider the seriousness of a problem and whether it can be solved. A specific conversation at work or in the family still needs to be understood on its own terms.

Assertiveness involves expressing your needs and opinions while respecting other people’s rights (Speed et al., 2018). You can see what this means in practice by paying attention to the moment after you say no. You’re allowed to refuse, and you may hear, “I’m finding that hard.” You could answer, “I understand you were counting on my help. I can’t give it this time.” The other person can feel disappointed. You can still stand by your refusal. Listening to each other doesn’t require a shared verdict.

What happens after someone disagrees with you?

If I could look closely at one moment, I’d choose the one when the other person says, “I disagree,” or “What you said hurt me.” If you ask what exactly hurt, both of you have a chance to address it. If they repeatedly hear, “No one can have a normal conversation with you. You take everything personally,” they may learn that raising a concern comes at a cost. People sometimes stop speaking up while holding exactly the same opinion. From the outside, that can look like the argument has ended. For them, it may mean they’ve given up on being heard.

It also matters who bears the consequences of dissent. A cutting remark between people with roughly equal standing carries a different weight when a manager says it to someone who depends on them at work. The same applies at home when one person alone controls the shared money. If disagreement repeatedly leads to being denied access to money, threatened or having your contacts monitored, “toxicity” is too broad a word. Naming the specific behaviour and assessing safety matter more. A serious threat deserves attention the first time it happens.

I’d also check whether different people are really describing the same thing. One person may resent that you refused to lend them money. Another may remember you reading out a private message in front of friends. One label covers two separate issues. If several people independently say you interrupt them when they disagree with you, however, you now have something you can observe. Even then, look at when it happens. You may listen well in most conversations and find it harder when you feel publicly challenged. That detail gives you more to work with than a verdict about your character.

How to find out what the criticism refers to

Ask for one situation and one sentence. Pick someone you can talk to safely and a time when neither of you is already arguing. You could say, “I want to understand what you mean. Can you think of one conversation and tell me what I said or did?” When they give an example, try putting it into your own words first. “So when I said that in front of everyone, you felt I was mocking you?” You can give your account afterwards. If all you get is another insult, you can end the conversation. It’s hard to get useful feedback from that exchange.

Reconstruct the last argument without assigning motives. Write down what the disagreement was about, what you said, how the other person responded and what you did immediately afterwards. Separate what someone could have seen or heard from what you thought it meant. “He interrupted me twice” describes behaviour. “He wanted to humiliate me” is a guess about his intention. Apply the same distinction to yourself. “I said it because I was irritated” describes your state. “I said he was incompetent in front of everyone” shows what may have hurt him. In a similar situation, try stating your position without making a judgement about the other person and see what happens next.

If you see something you did wrong, name it precisely. In the hypothetical workplace example, you might say, “I’m sorry I questioned your competence in front of the team. I could have said I couldn’t take the assignment. That’s what I’ll do next time.” You can discuss the workload separately. In two studies by Lewicki and colleagues (2016), participants evaluated apologies in scenarios involving breaches of trust. Acknowledging responsibility mattered. Those results describe how apologies were received in particular scenarios. What someone does during the next disagreement tells you more about whether the relationship is being repaired.

If you’ve tried looking at a few incidents and still find it hard to see where the conversation breaks down, you can explore it in a psychological consultation. One scene you remember well is enough to begin. If the relationship involves threats or fear of retaliation, I wouldn’t start by asking that person for feedback. Seek support outside the relationship first, and get urgent help if there’s immediate danger.

My direct answer to you

Katarzyna, your letter tells me that speaking in your own voice matters to you. It gives too little detail about those conversations to assess the accusations you keep hearing. Some people may be reacting to your refusal. Someone may have a fair point about how you express it. Both can happen in different relationships.

The next time you disagree with someone, watch for one thing. See whether both of you could refuse or disagree and still talk about what divides you. You can observe that even if neither of you changes your mind.

If you’d like to take one conversation apart and consider what you might change, you can book an online consultation through ZnanyLekarz or contact me on WhatsApp.

Read also

• Tulipan. Dlaczego urok osobisty potrafi zagłuszyć czerwone flagi? looks at specific signs of control and manipulation (in Polish).
• Kocham go, choć mnie rani. Jak działa trauma bonding explores a relationship in which harm alternates with periods of closeness and relief (in Polish).

Robert J Błaszczyk

Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact me on WhatsApp
Contact number +48 790 404 404. Please confirm consultation language options when booking.

Online psychological consultation

Sometimes, after an argument, you remember one sentence that came out harsher than you intended. At other times, you replay the moment someone called you selfish or toxic when, from your perspective, you simply said no. If these exchanges keep recurring, you can bring one concrete example to a consultation. A good place to start is what the disagreement was about, when the tone changed and what happened afterwards.

I offer 45-minute online psychological consultations for adults. We can look at how you set boundaries, what you do when someone questions your position and how their behaviour affects the course of the disagreement. We can also look for a way to say clearly what you need, or a way to return to the subject after a difficult exchange. If you recognise a similar problem at work, in your family and in your relationship, it helps to say which situations bring it out most often. You can choose an appointment through ZnanyLekarz.

Book a consultation through ZnanyLekarz
WhatsApp
General email · erben.pl@gmail.com
Psycholog.CLICK
Psychoedukacja.ORG
CBSP.PRO
TikTok · @psycholog.click
Facebook · Psycholog.CLICK
ERBEN.PL
Reporter.re
1244.yt
Publications and products · Naffy

Bibliografia i inspiracje

Lewicki, R. J., Polin, B., & Lount, R. B., Jr. (2016). An exploration of the structure of effective apologies. Negotiation and Conflict Management Research, 9(2), 177–196.

Overall, N. C., & McNulty, J. K. (2017). What type of communication during conflict is beneficial for intimate relationships? Current Opinion in Psychology, 13, 1–5.

Speed, B. C., Goldstein, B. L., & Goldfried, M. R. (2018). Assertiveness training: A forgotten evidence-based treatment. Clinical Psychology: Science and Practice, 25(1), e12216.

World Health Organization. (2024). Clinical descriptions and diagnostic requirements for ICD-11 mental, behavioural and neurodevelopmental disorders.