Jestem psychologiem i z pasją zajmuję się psychoedukacją, także wtedy, gdy rozmowa dotyczy spraw intymnych i niewygodnych. Na Psycholog.CLICK przygotowuję artykuły na podstawie pytań czytelników. Jeśli chcesz zaproponować temat, napisz na erben.pl@gmail.com lub przez WhatsApp.

Menopauza nie odbiera kobiecości, a słabnące pożądanie nie przesądza o końcu związku. Jeżeli jednak pojawiają się kłótnie, dystans i ucieczka w erotyczne obrazy, warto równolegle przyjrzeć się zdrowiu obojga partnerów, seksualności oraz temu, jak zaczęliście siebie traktować. Ratowanie relacji wymaga udziału dwóch osób, ale zmianę własnego zachowania możesz rozpocząć już dzisiaj.

Masz 55 lat, twoja partnerka 49. Zauważasz, że coraz mniej cię pociąga. Być może tęsknisz za wcześniejszą namiętnością, może boisz się starzenia, a może przede wszystkim jesteś zmęczony napięciem między wami. Nie rozstrzygnę tego na podstawie kilku zdań. Chcę jednak zatrzymać się przy sformułowaniu „jej kobiecość zanika”.

Ono opisuje twoją interpretację zmian. Nie jest rozpoznaniem tego, co dzieje się z partnerką.

Na początek proponuję zamianę pytania „dlaczego ona przestaje być kobieca?” na bardziej użyteczne: „Co zmieniło się w jej samopoczuciu, moim pożądaniu i naszym kontakcie?” Każda część tego pytania prowadzi do innego działania.

Jej kobiecość nie jest twoim poziomem pożądania

Możesz uczciwie powiedzieć, że słabiej odczuwasz pociąg. Nie musisz udawać podniecenia ani zapewniać o czymś, czego nie czujesz. Warto jednak odróżnić własne doświadczenie od oceny drugiego człowieka.

„Rzadziej mam ochotę na seks” jest informacją o tobie. „Przestałaś być kobieca” dotyczy jej wartości i tożsamości. Takie zdanie może zostać w pamięci długo po zakończeniu kłótni.

Zastanów się, co dokładnie nazywasz utratą kobiecości. Zmianę wyglądu? Mniej inicjatywy seksualnej? Zmęczenie? Brak czułości? Drażliwość? Dopóki wszystko mieści się w jednej krzywdzącej etykiecie, trudno znaleźć rozwiązanie.

Nie proponuję ci obowiązku zachwycania się każdym przejawem starzenia. Proponuję odpowiedzialność za język i ciekawość wobec osoby, z którą żyjesz. Twoja partnerka nie jest zobowiązana wyglądać tak jak kilkanaście lat temu. Ty również nie musisz udowadniać swojej męskości nieustanną gotowością seksualną.

W tej sytuacji warto rozdzielić cztery rzeczy: miłość, atrakcyjność, pożądanie i decyzję o pozostawaniu razem. Mogą się ze sobą łączyć, ale nie są jednym zjawiskiem. Można kochać i przeżywać trudności seksualne. Można odczuwać podniecenie bez bliskości. Można też odkryć, że problem dotyczy relacji znacznie szerzej niż seksu.

Menopauza i andropauza nie są lustrzanym odbiciem

Menopauza oznacza ostatnią miesiączkę, rozpoznawaną po 12 miesiącach bez krwawienia, jeśli nie ma innej przyczyny. Poprzedzająca ją perimenopauza może trwać latami. WHO wskazuje, że naturalna menopauza najczęściej przypada między 45. a 55. rokiem życia. Sam wiek 49 lat nie pozwala jednak ustalić etapu, na którym znajduje się twoja partnerka. WHO, 2024.

Określenie „andropauza” jest mniej precyzyjne. Sugeruje podobny, powszechny przełom hormonalny u mężczyzn, podczas gdy zmiany testosteronu zwykle przebiegają stopniowo i są zróżnicowane. Spadek energii czy libido może mieć związek również ze stresem, snem, depresją, alkoholem lub chorobami. NHS, 2022.

Obszar	U kobiety	U mężczyzny
Zmiana biologiczna	Menopauza wiąże się z wygasaniem funkcji jajników	Nie występuje powszechny odpowiednik ostatniej miesiączki
Znaczenie wieku	Pomaga ocenić prawdopodobieństwo etapu, nie zastępuje oceny objawów	Sam wiek nie rozpoznaje niedoboru testosteronu
Możliwa trudność w parze	Zmiany samopoczucia lub komfortu seksualnego	Zmiany pożądania, energii lub erekcji
Pułapka interpretacyjna	„Przestaję być kobietą”	„Przestaję być mężczyzną”

Rzeczywisty hipogonadyzm, czyli niedostateczna czynność hormonalna gonad, wymaga diagnostyki. Wytyczne Endocrine Society wskazują na współwystępowanie odpowiednich objawów i jednoznacznie niskiego testosteronu, potwierdzonego powtórnym porannym pomiarem na czczo. Nie wystarczy jeden wynik ani sam spadek zainteresowania partnerką. Bhasin i współautorzy, 2018.

Nie potrzebujecie zatem automatycznie „hormonów dla obojga”. Potrzebujecie trafnego rozpoznania, co rzeczywiście utrudnia wam życie.

Co zmiany ciała mogą znaczyć psychologicznie

Menopauza może wiązać się z uderzeniami gorąca, zaburzeniami snu, dyskomfortem pochwy i zmianami samopoczucia. Nasilenie doświadczeń jest bardzo różne. Dla części kobiet to trudny etap, dla innych także ulga związana z końcem miesiączkowania. Nie ma jednego obowiązkowego scenariusza. WHO, 2024.

Badawy i współautorzy (2024) uwzględnili w metaanalizach siedem prac obejmujących 9141 kobiet. W perimenopauzie stwierdzono większe szanse objawów lub rozpoznania depresji niż przed tym etapem, OR 1,40. To nie oznacza, że depresję ma 40% kobiet. Różne definicje i pomiary ograniczają porównywalność wyników. Badawy i współautorzy, 2024.

Taki wynik uzasadnia uważność na zdrowie psychiczne. Nie upoważnia do tłumaczenia każdego sprzeciwu partnerki „jej hormonami”.

Chcę zaproponować jeszcze inną perspektywę: znaczenie, jakie przypisujecie zmianom, może stać się osobnym źródłem cierpienia. To rama do rozmowy, nie diagnoza waszej pary.

Ona może myśleć: „Zaczynam być niewidzialna”. Ty: „Najlepsze już za mną”. Ona może odczytywać twoje odsuwanie się jako potwierdzenie utraty atrakcyjności. Ty jej ostrożność wobec seksu jako odrzucenie. Żadna z tych interpretacji nie musi odpowiadać intencji drugiej osoby.

Sprawdź również, czy twoje rozczarowanie jej wyglądem nie łączy się z własnym lękiem przed przemijaniem. To pytanie do namysłu, nie ukryte oskarżenie. Łatwiej czasem skrytykować partnerkę niż wypowiedzieć: „Boję się, że moje życie się zmienia i nie wiem, jak w nim teraz być”.

Dlaczego pożądanie może gasnąć

Nie każda zmiana seksualności sprowadza się do kłótni. W amerykańskim badaniu SWAN Avis i współautorzy (2017) obserwowali 1390 kobiet. Przeciętne pogorszenie funkcjonowania seksualnego stawało się widoczne około 20 miesięcy przed ostatnią miesiączką. To wynik grupowy badania obserwacyjnego, nie prognoza końca seksualności konkretnej kobiety. Avis i współautorzy, 2017.

Żeby uporządkować waszą sytuację, proponuję sprawdzić trzy możliwe mechanizmy. Nie zakładam, że wszystkie występują u was.

Pierwszy to przewidywanie dyskomfortu. Jeśli zbliżenie wcześniej bolało, kolejna propozycja może budzić obawę. Unikanie seksu nie musi wtedy oznaczać braku miłości. Może oznaczać próbę uniknięcia bólu. Nie należy sprawdzać uczuć partnerki przez namawianie jej do wytrzymywania nieprzyjemnego kontaktu.

Drugi to oczekiwanie oceny. Jeśli jedno z was zastanawia się podczas bliskości, czy wygląda wystarczająco dobrze albo czy jego ciało „zadziała”, uwaga może przesuwać się z przyjemności na kontrolowanie siebie. Warto zapytać, czy spotykacie się ze sobą, czy każde osobno zdaje egzamin.

Trzeci to utrwalony sposób reagowania na odrzucenie. Jedna osoba naciska, druga się wycofuje, pierwsza zwiększa nacisk. To możliwy opis interakcji, nie rozstrzygnięcie, kto zaczął. Zmianą może być przerwanie nacisku przy jednoczesnym nazwaniu własnej potrzeby.

Przykład hipotetyczny. Anna unika zbliżeń, ponieważ odczuwa pieczenie. Piotr uznaje to za obojętność i przestaje ją przytulać. Anna odbiera jego chłód jako karę. Sama „romantyczna kolacja” nie usunie dyskomfortu, a leczenie dyskomfortu nie zastąpi rozmowy o zranieniu.

Drugi przykład hipotetyczny. Marek nadal odczuwa pożądanie, lecz martwi się erekcją. Wycofuje się, zanim partnerka zdąży go dotknąć. Ona sądzi, że przestała mu się podobać. W takim przypadku pytanie o atrakcyjność omija istotę problemu.

Nawracające trudności z erekcją warto omówić z lekarzem. Mogą współwystępować z chorobami naczyniowymi, cukrzycą, problemami hormonalnymi lub psychicznymi; nie są prostym testem atrakcyjności partnerki. NHS, 2023.

Pornografia nie odpowie za was na pytanie o bliskość

To, że ty oglądasz filmy erotyczne, a partnerka nie, samo w sobie nie rozstrzyga o zdrowiu waszego związku. Ona nie ma obowiązku oglądać ich razem z tobą. Ty odpowiadasz za sposób korzystania i dotrzymywanie wspólnych ustaleń.

Metaanaliza Wrighta i współautorów (2017), obejmująca 50 badań, wykazała związek korzystania z pornografii z niższą satysfakcją interpersonalną. W analizach według płci istotny wynik wystąpił u mężczyzn. Nie pozwala to ustalić przyczyny kryzysu konkretnej pary; badania różniły się metodami i populacjami. Wright i współautorzy, 2017.

Zamiast ogłaszać pornografię jedynym winowajcą albo całkowicie wykluczać jej znaczenie, przyjrzyj się własnemu zachowaniu.

Czy wybierasz oglądanie głównie po kłótniach? Czy wypiera sen lub czas razem? Czy porównujesz partnerkę z wyselekcjonowanym obrazem? Czy ukrywasz zachowania naruszające wcześniejsze ustalenia? Czy próbujesz ograniczyć korzystanie, ale regularnie nie potrafisz dotrzymać własnej decyzji?

Jeśli rozpoznajesz te trudności, rozważ dobrowolną przerwę lub konkretne ograniczenie i obserwuj skutki. To propozycja sprawdzenia własnych nawyków, nie „reset dopaminy” ani gwarantowane leczenie pożądania.

Nie stawiaj warunku: „Przestanę oglądać, jeśli będziesz częściej uprawiała ze mną seks”. Partnerka nie odpowiada swoim ciałem za twoje decyzje. Podobnie ona może stawiać granice dotyczące relacji, ale nie musi przejmować roli kontrolera twojego telefonu.

Pięć działań, od których możecie zacząć

Poniższy plan jest autorską propozycją psychoedukacyjną. Nie został przebadany jako osobny program leczenia. Jego celem jest uporządkowanie problemu i rozpoczęcie zmiany.

1. Zamień ocenę na opis i weź odpowiedzialność za swoje słowa.

Jeżeli powiedziałeś coś raniącego, przeproś bez dopisku „ale sama rozumiesz”. Możesz powiedzieć:

„Oddaliliśmy się i brakuje mi naszej bliskości. Nie chcę oceniać twojego ciała. Chcę zrozumieć, co jest trudne dla ciebie, i powiedzieć, co dzieje się ze mną”.

Celem jest otwarcie rozmowy. O przydatności świadczy możliwość usłyszenia odpowiedzi, także niewygodnej, bez natychmiastowej obrony.

2. Każde z was niech nazwie własną trudność.

Proponuję dokończyć osobno trzy zdania: „W moim ciele zmieniło się…”, „W naszym kontakcie brakuje mi…”, „Z mojej strony mogę…”. Potem wymieńcie się odpowiedziami.

Nie poprawiaj relacji partnerki z jej własnym ciałem. Jeśli mówi, że boli, nie odpowiadaj, że „kiedyś nie bolało”. Celem jest uzyskanie informacji, których nie daje kolejna dyskusja o tym, kto częściej odmawia.

3. Zajmijcie się zdrowiem bez robienia z niego oskarżenia.

Partnerka może porozmawiać z ginekologiem lub lekarzem POZ o objawach. Leczenie dobiera się indywidualnie; obejmuje rozwiązania hormonalne i niehormonalne. Przy objawach pochwowych lekarz może rozważyć miejscowy estrogen. To nie to samo co ogólnoustrojowa terapia hormonalna. NHS, 2026.

Ty możesz omówić własne zmiany energii, libido, erekcji i snu. Celem jest pomoc każdej osobie w jej trudnościach. „Idź się naprawić, bo cię nie pożądam” nie jest wspierającym zaproszeniem.

4. Ustalcie kontakt bez ukrytego zobowiązania.

Jeśli oboje chcecie, wybierzcie krótką formę bycia razem: spacer, rozmowę, przytulenie lub dotyk, który jest przyjemny dla obu stron. Ustalcie, że nie musi prowadzić do seksu i każde może go zakończyć.

Nie chodzi o technikę doprowadzania partnerki do współżycia. Sprawdzacie, czy możecie być blisko bez poczucia długu. Jeżeli dotyk budzi niechęć, zacznijcie od kontaktu bez dotykania.

5. Umówcie termin sprawdzenia, co się zmienia.

Na przykład po dwóch tygodniach porozmawiajcie o tym, co było pomocne, co nie zadziałało i czego potrzebujecie dalej. Dwa tygodnie to umowny termin rozmowy, nie czas na odzyskanie namiętności.

Nie oceniajcie postępu wyłącznie liczbą zbliżeń. Zwróćcie uwagę na mniej poniżających komentarzy, większą otwartość, dotrzymywanie ustaleń i zajęcie się objawami zdrowotnymi. Jeśli nadal tkwicie w tym samym konflikcie, to argument za pomocą z zewnątrz.

Kiedy rozmowa we dwoje nie wystarcza

Najczęstszy błąd to przekonanie, że ratowanie związku oznacza przekonanie partnerki do większej dostępności seksualnej. Równie nieskuteczne może być przemilczanie własnej frustracji aż do kolejnego wybuchu.

Jeśli każda próba rozmowy kończy się oskarżeniami, warto rozważyć psychoterapię par. Przy trudnościach seksualnych pomocna może być konsultacja u specjalisty seksuologii z odpowiednim przygotowaniem medycznym lub psychologicznym. Możesz również zacząć od indywidualnej konsultacji, żeby uporządkować własny udział w sytuacji. Nie zastąpi ona jednak współpracy partnerki.

Nasilone objawy depresyjne, utrata kontroli nad zachowaniem czy duże pogorszenie codziennego funkcjonowania wymagają osobnej oceny. Bólu podczas seksu nie należy przeczekiwać przez zaciskanie zębów. Krwawienie po menopauzie wymaga konsultacji lekarskiej, nawet jeśli zdarzyło się tylko raz. NHS, 2023.

Jeżeli w relacji występuje strach, przymus seksualny lub przemoc, pierwszym celem jest bezpieczeństwo. Ćwiczenia bliskości nie są wtedy właściwym początkiem.

Nie wiemy na podstawie dostępnych badań, czy pożądanie w waszej parze wróci i w jakiej postaci. Nie potrafimy też przypisać procentu odpowiedzialności hormonom, pornografii czy konfliktowi. Uczciwa pomoc nie obiecuje takiej wiedzy.

Na najbliższe 24 godziny proponuję jeden krok: zapytaj partnerkę, czy zgodzi się na spokojną rozmowę o tym, co utrudnia wam bliskość. Bez oceniania wyglądu i bez oczekiwania seksu po rozmowie.

Możesz zacząć: „Zależy mi na nas. Chciałbym cię zrozumieć, zanim znów zaczniemy się bronić”.

Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz
Napisz do mnie przez WhatsApp
Telefon kontaktowy: +48 790 404 404.

Bibliografia

World Health Organization (2024). Menopause. Materiał informacyjny, 16 października.
NHS (2022). The “male menopause”. Materiał informacyjny.
Bhasin S. i współautorzy (2018). Testosterone Therapy in Men With Hypogonadism: An Endocrine Society Clinical Practice Guideline. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism.
Badawy Y., Spector A., Li Z., Desai R. (2024). The risk of depression in the menopausal stages: A systematic review and meta-analysis. Journal of Affective Disorders, 357, 126–133.
Avis N.E. i współautorzy (2017). Change in sexual functioning over the menopausal transition: results from the Study of Women’s Health Across the Nation. Menopause, 24(4), 379–390.
Wright P.J., Tokunaga R.S., Kraus A., Klann E. (2017). Pornography Consumption and Satisfaction: A Meta-Analysis. Human Communication Research, 43(3), 315–343.
NHS (2026). Treatment for menopause and perimenopause. Materiał informacyjny.
NHS (2023). Erectile dysfunction (impotence). Materiał informacyjny.
NHS (2023). Postmenopausal bleeding. Materiał informacyjny.

Intimacy Has No Age Limit

I am a psychologist with a passion for psychoeducation, including conversations about intimate and uncomfortable subjects. On Psycholog.CLICK, I develop articles around readers’ questions. If you would like to suggest a topic, email me at erben.pl@gmail.com or contact me on WhatsApp.

Menopause does not take away a woman’s femininity, and declining desire does not determine the future of a relationship. When arguments, distance and retreating into erotic images become more common, it is worth looking at both partners’ health, sexuality and the way you treat each other. Repairing a relationship requires two people, but you can begin changing your own behaviour today.

You are 55 and your partner is 49. You notice that you feel less attracted to her. Perhaps you miss your earlier passion, fear ageing, or mainly feel exhausted by the tension between you. I cannot determine this from a few sentences. But I want to pause at the idea that “her femininity is fading”.

That describes your interpretation of changes. It does not establish what is happening to your partner.

As a starting point, I suggest replacing “Why is she becoming less feminine?” with a more useful question: “What has changed in her well-being, my desire and our connection?” Each part points towards a different response.

Her femininity is not your level of desire

You can honestly say that you feel less attracted to your partner. You do not have to pretend to be aroused or offer reassurance you do not mean. However, it helps to distinguish your experience from a judgement about another person.

“I feel like having sex less often” tells her something about you. “You are no longer feminine” passes judgement on her identity and worth. A sentence like that can remain in someone’s memory long after the argument ends.

Consider what you actually mean by a loss of femininity. Changes in appearance? Less sexual initiative? Tiredness? Less affection? Irritability? As long as everything sits inside one hurtful label, it is difficult to find a solution.

I am not asking you to celebrate every aspect of ageing. I am suggesting that you take responsibility for your language and remain curious about the person you live with. Your partner is not obliged to look as she did years ago. You do not have to prove your masculinity through constant sexual readiness either.

It is useful to distinguish four things: love, attraction, desire and the decision to stay together. They can overlap, but they are not identical. You can love someone and experience sexual difficulties. You can feel arousal without intimacy. You may also discover that the relationship problem extends well beyond sex.

Menopause and andropause are not mirror images

Menopause refers to the final menstrual period, identified after 12 months without menstruation when there is no other cause. The preceding perimenopause can last for years. WHO states that natural menopause most commonly occurs between 45 and 55. Being 49 does not, by itself, establish your partner’s stage. WHO, 2024.

“Andropause” is less precise. It suggests a similar, universal hormonal turning point in men, whereas testosterone changes are generally gradual and variable. Reduced energy or libido may also relate to stress, sleep, depression, alcohol or illness. NHS, 2022.

Area	Women	Men
Biological change	Menopause involves declining ovarian function	There is no universal equivalent of the final menstrual period
Meaning of age	Helps estimate the likely stage but does not replace symptom assessment	Age alone does not diagnose testosterone deficiency
Possible relationship difficulty	Changes in well-being or sexual comfort	Changes in desire, energy or erections
Interpretive trap	“I am becoming less of a woman”	“I am becoming less of a man”

Actual hypogonadism, involving insufficient gonadal function, requires assessment. Endocrine Society guidance calls for relevant symptoms alongside unequivocally low testosterone, confirmed through a repeat morning fasting measurement. One result, or reduced interest in a partner alone, is insufficient. Bhasin and colleagues, 2018.

You do not automatically need “hormones for both of you”. You need an accurate understanding of what is making life difficult.

What bodily changes can mean psychologically

Menopause can involve hot flushes, sleep problems, vaginal discomfort and changes in well-being. Experiences vary considerably. For some women this is a difficult transition; others also experience relief when menstruation ends. There is no compulsory emotional script. WHO, 2024.

Badawy and colleagues’ 2024 meta-analyses included seven papers involving 9,141 women. Perimenopause was associated with higher odds of depressive symptoms or diagnoses than premenopause, OR 1.40. This does not mean 40% of women have depression. Differences in definitions and measurements limit comparability. Badawy and colleagues, 2024.

This supports paying attention to mental health. It does not justify attributing every disagreement with your partner to “her hormones”.

I want to suggest another perspective: the meaning you attach to changes can become a separate source of distress.This is a framework for conversation, not a diagnosis of your relationship.

She may think, “I am becoming invisible.” You may think, “My best years are behind me.” She may interpret your withdrawal as confirmation that she has lost her attractiveness. You may interpret her caution about sex as rejection. Neither interpretation necessarily reflects the other person’s intention.

Consider whether your disappointment with her appearance connects with your own fear of ageing. This is a question for reflection, not a disguised accusation. Sometimes criticising a partner feels easier than saying, “I am frightened by how my life is changing, and I do not know how to live this next part.”

Why desire may decline

Not every sexual change comes down to arguments. In the US SWAN study, Avis and colleagues (2017) followed 1,390 women. An average decline in sexual functioning became apparent around 20 months before the final menstrual period. This is a group finding from observational research, not a prediction that an individual woman’s sexuality will end. Avis and colleagues, 2017.

To organise your situation, I suggest examining three possible mechanisms. I am not assuming that all three apply to you.

The first is anticipating discomfort. If sex has previously hurt, another invitation may bring apprehension. Avoiding sex does not necessarily indicate a lack of love. It may be an attempt to avoid pain. Persuading your partner to endure unpleasant contact is not a way to test her feelings.

The second is expecting judgement. If either of you is wondering whether you look good enough or whether your body will “perform”, attention may shift from pleasure towards monitoring yourself. It is worth asking whether you are meeting each other or taking separate exams.

The third is an established response to rejection. One person pushes, the other withdraws, and the first increases the pressure. This is a possible description of an interaction, not a verdict about who started it. A useful change may involve ending the pressure while still expressing your own need.

A hypothetical example. Anna avoids sex because she experiences burning. Piotr interprets this as indifference and stops cuddling her. Anna experiences his coldness as punishment. A romantic dinner alone will not remove the discomfort, and treating discomfort will not replace a conversation about hurt.

Another hypothetical example. Marek still feels desire but worries about his erections. He withdraws before his partner touches him. She assumes he no longer finds her attractive. In this situation, focusing on attractiveness misses the central difficulty.

Recurring erection problems should be discussed with a doctor. They can accompany vascular disease, diabetes, hormonal or mental health problems; they are not a straightforward test of a partner’s attractiveness. NHS, 2023.

Pornography cannot answer the intimacy question for you

The fact that you watch erotic films and your partner does not says little, by itself, about the health of your relationship. She has no obligation to watch them with you. You are responsible for your use and for respecting agreements you have made together.

Wright and colleagues’ 2017 meta-analysis of 50 studies found an association between pornography consumption and lower interpersonal satisfaction. Analyses by sex found a significant association in men. This cannot establish the cause of one couple’s difficulties; methods and populations varied. Wright and colleagues, 2017.

Instead of declaring pornography the sole culprit or excluding its relevance altogether, examine your own behaviour.

Do you mainly watch after arguments? Does it replace sleep or time together? Do you compare your partner with a selected image? Do you hide behaviour that breaches earlier agreements? Do you try to reduce your use but repeatedly fail to follow through?

If you recognise these difficulties, consider a voluntary break or a specific limit and observe what changes. This is a suggestion for examining your habits, not a “dopamine reset” or guaranteed treatment for low desire.

Do not make the deal, “I will stop watching if you have sex with me more often.” Your partner’s body is not responsible for your decisions. She can also set boundaries about the relationship without becoming the person who monitors your phone.

Five actions you can start with

The following plan is my psychoeducational proposal. It has not been studied as a separate treatment programme. Its purpose is to clarify the problem and help you begin making changes.

1. Replace judgement with description and take responsibility for your words.

If you have said something hurtful, apologise without adding “but surely you understand”. You might say:

“We have grown apart, and I miss feeling close to you. I do not want to judge your body. I want to understand what is difficult for you and explain what is happening for me.”

The aim is to open a conversation. A useful sign is being able to hear an answer, including an uncomfortable one, without immediately defending yourself.

2. Each of you should name your own difficulty.

I suggest completing three sentences separately: “Something that has changed in my body is…”, “Something I miss in our connection is…”, and “Something I can do is…”. Then share your answers.

Do not correct your partner’s account of her own body. If she says something hurts, “It never used to” is not a helpful answer. The aim is to obtain information that another argument about who refuses more often cannot provide.

3. Address health without turning it into an accusation.

Your partner can discuss symptoms with a gynaecologist or primary care doctor. Treatment is individual and includes hormonal and non-hormonal options. A doctor may consider local vaginal oestrogen for vaginal symptoms. This differs from systemic hormone therapy. NHS, 2026.

You can discuss changes in your own energy, libido, erections and sleep. The purpose is to help each person with their difficulties. “Get yourself fixed because I do not desire you” is not a supportive invitation.

4. Agree on contact without a hidden obligation.

If you both want to, choose a brief way of spending time together: a walk, conversation, cuddle or touch that both enjoy. Agree that it need not lead to sex and that either person can stop.

This is not a technique for getting your partner to have intercourse. You are exploring whether closeness can exist without a sense of debt. If touch feels unwelcome, begin with contact that does not involve touching.

5. Set a time to review what is changing.

For example, after two weeks, discuss what helped, what did not and what you need next. Two weeks is an agreed review point, not a deadline for recovering passion.

Do not assess progress only by how often you have sex. Notice fewer degrading comments, greater openness, keeping agreements and addressing health symptoms. If you remain caught in the same conflict, that supports seeking outside help.

When talking together is not enough

A common mistake is assuming that saving the relationship means persuading your partner to become more sexually available. Remaining silent about your own frustration until the next outburst can be equally unhelpful.

If every attempt to talk ends in accusations, consider couples psychotherapy. Sexual difficulties may warrant consultation with a suitably trained medical or psychological sexual health specialist. You can also begin with an individual psychological consultation to understand your own part in the situation. This cannot replace your partner’s participation.

Significant depressive symptoms, loss of control over behaviour or a marked decline in everyday functioning require separate assessment. Pain during sex should not be endured by gritting your teeth. Bleeding after menopause requires medical attention, even if it happened only once. NHS, 2023.

If fear, sexual coercion or violence is present, safety comes first. Intimacy exercises are not an appropriate starting point.

Available research cannot tell us whether desire will return in your relationship or what form it might take. Nor can we assign a percentage of responsibility to hormones, pornography or conflict. Responsible support does not promise that knowledge.

For the next 24 hours, I suggest one step: ask your partner whether she would agree to a calm conversation about what is making closeness difficult. No comments judging her appearance and no expectation of sex afterwards.

You could begin, “Our relationship matters to me. I would like to understand you before we start defending ourselves again.”

Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact me on WhatsApp
Contact number: +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.

References

World Health Organization (2024). Menopause. Fact sheet, 16 October.
NHS (2022). The “male menopause”. Patient information.
Bhasin S. et al. (2018). Testosterone Therapy in Men With Hypogonadism: An Endocrine Society Clinical Practice Guideline. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism.
Badawy Y., Spector A., Li Z., Desai R. (2024). The risk of depression in the menopausal stages: A systematic review and meta-analysis. Journal of Affective Disorders, 357, 126–133.
Avis N.E. et al. (2017). Change in sexual functioning over the menopausal transition: results from the Study of Women’s Health Across the Nation. Menopause, 24(4), 379–390.
Wright P.J., Tokunaga R.S., Kraus A., Klann E. (2017). Pornography Consumption and Satisfaction: A Meta-Analysis. Human Communication Research, 43(3), 315–343.
NHS (2026). Treatment for menopause and perimenopause. Patient information.
NHS (2023). Erectile dysfunction (impotence). Patient information.
NHS (2023). Postmenopausal bleeding. Patient information.

Poznaj moją działalność

Zrozumieć, co się zmienia. Wybrać, co zrobić dalej.

Kiedy w związku pojawiają się napięcie, oddalenie lub trudności w rozmowie, warto znaleźć przestrzeń na spokojne uporządkowanie sytuacji. Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Możesz zgłosić się z konkretnym problemem albo z poczuciem, że od pewnego czasu coraz trudniej odnaleźć się w codzienności.

Zajmuję się również sporządzaniem opinii psychologicznych, w tym przeznaczonych do wykorzystania w postępowaniach sądowych, w zakresie przyjmowanego zlecenia i moich kompetencji. Zakres oraz cel opracowania ustalam indywidualnie.

Moja działalność obejmuje także coaching oraz obszary eksperckie związane z NLP, medytacją i hipnozą. Są to różne dziedziny, wymagające odrębnej oceny zastosowania i podstaw naukowych; nie przedstawiam ich jako zamiennych sposobów leczenia.

Łączę psychologię z dziennikarstwem, psychoedukacją i komunikacją. Zapraszam do kontaktu w sprawie konsultacji, opinii, warsztatu, projektu edukacyjnego, współpracy medialnej lub komunikacyjnej. Na moich stronach i kanałach znajdziesz artykuły oraz materiały pomagające lepiej rozumieć emocje, zachowanie i relacje. Napisz, czego potrzebujesz, a ustalimy możliwy zakres współpracy.

Robert J Błaszczyk · Psycholog.CLICK

Umów konsultację · WhatsApp · Psycholog.CLICK · TikTok · Facebook · ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt· Publikacje i produkty

Explore my work

Understand what is changing. Decide what to do next.

When tension, distance or difficulties communicating enter a relationship, it can help to create space for a thoughtful assessment. I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. You can bring a specific problem or a sense that everyday life has become increasingly difficult.

I also prepare psychological opinions, including those intended for use in court proceedings, within the scope of the assignment I accept and my professional competence. The purpose and scope of each opinion are agreed individually.

My work also includes coaching and expert activities relating to NLP, meditation and hypnosis. These are different areas requiring separate consideration of their applications and scientific foundations; I do not present them as interchangeable treatments.

I combine psychology with journalism, psychoeducation and communication. You are welcome to contact me about a consultation, psychological opinion, workshop, educational project, media contribution or communication project. My websites and channels offer articles and materials to support a better understanding of emotions, behaviour and relationships. Tell me what you need, and we can establish a possible scope of collaboration.