Jestem psychologiem i z pasją zajmuję się psychoedukacją, bo wiedza o psychice powinna pomagać także wtedy, gdy trudno znaleźć właściwe słowa. Zachęcam cię do przesyłania pytań, na których podstawie przygotowuję artykuły na Psycholog.CLICK. Możesz napisać na erben.pl@gmail.com albo przez WhatsApp.

Można budować dobry, pełen miłości związek z osobą z borderline, ale potrzebne są wzajemność, bezpieczeństwo i gotowość do pracy nad trudnościami. Znikanie, sprawdzanie miłości i gwałtowne zmiany zachowania nie wystarczają do rozpoznania zaburzenia. Na początek proponuję przyjrzeć się temu, co dzieje się między wami, i ustalić jedną rzecz: jak robić przerwę w kontakcie, która nie pozostawia drugiej osoby w niepewności.

Kochasz ją. Widzisz, że cierpi. Jednocześnie być może coraz częściej sprawdzasz telefon, analizujesz ostatnią rozmowę i zastanawiasz się, czy znowu zrobiłeś coś niewłaściwego. Chcesz wiedzieć, jak być blisko, żeby wam obojgu było dobrze.

Nie podam ci formuły, która zagwarantuje szczęście. Chcę natomiast pokazać, co możecie wspólnie zmieniać i po czym rozpoznawać, że wasz wysiłek przynosi coś więcej niż chwilowe pojednanie.

Nie musisz rozstrzygnąć diagnozy partnerki, żeby powiedzieć, czego potrzebujesz w związku. Masz prawo do przewidywalności, odpoczynku i rozmowy bez poniżania. Ona ma prawo do własnej przestrzeni, emocji i rzetelnej pomocy.

1. „Chyba ma borderline” to początek pytania

Borderline, czyli zaburzenie osobowości z pogranicza, określane skrótem BPD, obejmuje trudności w regulowaniu emocji, obrazie siebie i relacjach. Mogą występować impulsywność, silna wrażliwość na odrzucenie, poczucie pustki czy gwałtowne zmiany nastawienia wobec bliskich. U części osób pojawiają się samouszkodzenia lub dysocjacja, czyli między innymi poczucie odłączenia od siebie albo otoczenia. Obraz trudności jest jednak zróżnicowany.

Rozpoznanie wymaga oceny specjalisty, rozmowy z daną osobą i poznania przebiegu jej trudności. Objawy mogą nakładać się na inne problemy, między innymi ADHD, zaburzenia nastroju, PTSD czy używanie substancji. NIMH podkreśla zarówno potrzebę dokładnej diagnostyki, jak i różnice między osobami z tym samym rozpoznaniem. NIMH, 2025.

Dlatego zatrzymałbym się przy słowach „wpada w dziwne stany”. Co dokładnie obserwujesz? Płacze, krzyczy, przestaje odpowiadać, mówi, że nic nie czuje? A może nie pamięta części rozmowy albo wydaje się zdezorientowana? Takie opisy są dla specjalisty znacznie użyteczniejsze niż etykieta.

Nie zakładaj też, że każde milczenie jest testem miłości. Może być próbą uspokojenia się, unikaniem konfliktu, wyrazem niepewności wobec związku albo celowym wywieraniem nacisku. Sam brak odpowiedzi nie pozwala rozstrzygnąć intencji.

Możesz powiedzieć: „Kiedy po trudnej rozmowie nie mamy kontaktu do następnego dnia, nie wiem, czego się spodziewać”. To otwiera rozmowę o zdarzeniu, które można opisać i zmienić.

2. Co może napędzać waszą huśtawkę

Chcę oddzielić trzy możliwe procesy. To propozycje rozumienia sytuacji, a nie diagnoza twojej partnerki.

Pierwszym jest nadawanie sygnałom znaczenia odrzucenia. Nieodebrany telefon może oznaczać dla jednej osoby „jest zajęty”, a dla drugiej „już mu nie zależy”. W BPD wrażliwość na odrzucenie bywa nasilona. Nie oznacza to jednak, że każdy niepokój jest bezpodstawny. Jeśli wcześniej nie dotrzymywałeś ustaleń, ten kontekst także trzeba uwzględnić.

Drugim procesem jest skrajna ocena relacji w silnych emocjach. Trudniej wtedy utrzymać jednocześnie dwie myśli: „jestem na niego zła” i „nadal jest mi bliski”. NIMH opisuje skłonność do skrajnego postrzegania siebie i innych jako jeden z możliwych elementów BPD. Nie oznacza ona, że wcześniejsza czułość była udawana.

Trzeci proces to powtarzanie zachowań, które przynoszą szybką ulgę. W waszej relacji może powstawać następujący cykl: ona milknie, ty zaczynasz intensywnie zabiegać o kontakt, następuje pojednanie. Oboje odczuwacie ulgę, ale nie ustalacie, jak następnym razem powiedzieć o potrzebie bliskości.

To hipoteza do wspólnego sprawdzenia. Nie dowodzi, że partnerka świadomie tobą steruje. Nie uzasadnia również karania jej chłodem, żeby „się nauczyła”.

Najczęstszy błąd samopomocy polega na zwiększaniu zapewnień i dostępności bez zmiany zasad. Zaczynasz obiecywać rzeczy niemożliwe: że zawsze odbierzesz, nigdy jej nie rozczarujesz i już nigdy się nie pokłócicie. Każde późniejsze odstępstwo staje się kolejnym bolesnym wydarzeniem.

Proponuję obietnice, które można spełnić.

3. Gdy znika, potrzebujecie zasad przerwy

Przerwa w rozmowie może być potrzebna. Druga osoba nie ma obowiązku rozmawiać natychmiast ani pozostawać stale dostępna. Jednocześnie w związku można wspólnie ustalić, jak sygnalizować potrzebę odosobnienia.

Pierwsza wskazówka: uzgodnijcie prosty komunikat przerwy. Powinien zawierać informację, że rozmowa zostaje przerwana, i realny termin ponownego kontaktu.

Przykład hipotetyczny:

„Jestem bardzo zdenerwowana. Potrzebuję pobyć sama. Odezwę się jutro do dziesiątej i ustalimy, kiedy porozmawiamy”.

Termin dobierzcie do sytuacji. Nie istnieje jedna właściwa długość przerwy. Jeżeli ktoś potrzebuje więcej czasu, może to zakomunikować przed upływem ustalonego terminu. Taka zasada obowiązuje was oboje.

Jej celem jest ograniczenie domysłów. Przydatność poznacie po tym, że przerwy są zapowiadane, a kontakt rzeczywiście wraca. Nie wymaga to udostępniania lokalizacji, haseł ani fotograficznych dowodów, gdzie ktoś przebywa.

Jeżeli partnerka już milczy, a nie ma sygnałów zagrożenia, możesz wysłać jedną spokojną wiadomość:

„Zależy mi na tobie. Daj proszę znać, czy potrzebujesz przerwy i kiedy możemy wrócić do rozmowy”.

Uszanuj wyraźną prośbę o brak kontaktu. Jeśli odcięcie kontaktu stale się powtarza, wróć później do pytania, czy możecie uzgodnić zasady akceptowalne dla obojga.

Zniknięcie po zapowiedzi samobójstwa wymaga innego działania. Wtedy priorytetem jest pomoc, o której piszę dalej.

4. Zapewniaj o miłości i zachowuj granice

Druga wskazówka: uznawaj emocję, pozostawiając miejsce na sprawdzenie faktów.

Przykład hipotetyczny. Wracasz później, niż zapowiedziałeś. Partnerka mówi: „Nie obchodzę cię”.

Możesz odpowiedzieć:

„Rozumiem, że moje spóźnienie i brak wiadomości mogły cię zaboleć. Powinienem był uprzedzić. Zależy mi na tobie. Chcę porozmawiać o tym, co się wydarzyło”.

Jeżeli rzeczywiście zawiniłeś, przeproś konkretnie. Rozpoznanie partnerki nie unieważnia twojej odpowiedzialności. Nie musisz jednak potwierdzać twierdzenia „nie obchodzę cię”, jeżeli jest niezgodne z tym, co czujesz.

Gdy pytanie o miłość wraca wielokrotnie, możesz połączyć zapewnienie z zaproszeniem do bezpośredniej prośby: „Kocham cię. Czy potrzebujesz teraz przytulenia, chwili rozmowy czy umówienia wspólnego wieczoru?”. Dotyk proponuj, nie narzucaj.

Celem jest ułatwienie wyrażania potrzeby. Zmianę zauważycie, gdy częściej pojawi się „potrzebuję bliskości”, a rzadziej konieczność odgadywania, co ma udowodnić partner.

Trzecia wskazówka: określaj, co zrobisz, kiedy rozmowa staje się krzywdząca.

„Nie wolno ci się złościć” próbuje kontrolować emocję. „Przerwę rozmowę, jeśli pojawią się wyzwiska” opisuje twoje działanie.

Zdanie do wykorzystania:

„Kocham cię i chcę z tobą rozmawiać. Gdy się obrażamy, przerwę rozmowę; ustalmy, kiedy bezpiecznie do niej wrócimy”.

Granicę najlepiej omówić w spokojnym czasie. Jej przydatność oceniaj po tym, czy jest respektowana, a nie po tym, czy natychmiast wywoła zadowolenie. Jeżeli próba odejścia od kłótni uruchamia groźby lub blokowanie wyjścia, potrzebujesz zadbać o bezpieczeństwo.

5. Po pojednaniu potrzebna jest naprawa

Przytulenie może być ważne. Nadal warto wrócić do tego, co sprawiło ból.

Czwarta wskazówka: umówcie krótką rozmowę o jednym zdarzeniu. Proponuję cztery pytania: co się wydarzyło, jak każde z was to zrozumiało, co zrobiło i co następnym razem zrobi inaczej. To autorskie uporządkowanie rozmowy, nie test ani zwalidowany protokół leczenia.

Przykład hipotetyczny:

„Nie odpisałem przez kilka godzin. Ty pomyślałaś, że chcę odejść. Wysłałaś obraźliwe wiadomości, a ja odpowiedziałem groźbą rozstania. Następnym razem uprzedzę, że jestem niedostępny. Ty spróbujesz napisać wprost, że się niepokoisz. Oboje rezygnujemy z wyzwisk i gróźb”.

Nie zakładajcie równej winy. Każde odpowiada za własne zachowanie. Jeżeli jedna osoba stosuje przemoc, nie rozdzielamy odpowiedzialności za nią po połowie.

Piąta wskazówka: zaplanujcie wspólne życie także poza naprawianiem kryzysów. Spacer, gotowanie, czułość, zainteresowanie pracą drugiej osoby. Zapytajcie, co każde z was lubi we wspólnym czasie i czego chciałoby więcej. Bliskość potrzebuje również zwyczajnych, przyjemnych doświadczeń.

Nie rezygnuj przy tym z przyjaciół, snu i własnych zainteresowań. Sprawdź, czy w waszym związku jest miejsce na potrzeby obojga, również wtedy, kiedy nie są identyczne.

Postęp może oznaczać rzadsze obrażanie, krótszy czas do naprawy, dotrzymywanie ustaleń i większą swobodę mówienia o sobie. To bardziej użyteczne sygnały niż samo „po wszystkim było cudownie”.

6. Pomoc może zmienić więcej niż kolejna obietnica

Jeżeli trudności się powtarzają i powodują cierpienie, warto zaproponować specjalistyczną ocenę. Możesz powiedzieć: „Widzę, że oboje dużo przez to przechodzimy. Chciałbym, żebyśmy skorzystali z pomocy w zrozumieniu tego, co się dzieje”.

Wytyczne American Psychiatric Association z 2024 roku zalecają w BPD ustrukturyzowaną psychoterapię ukierunkowaną na podstawowe trudności. Farmakoterapia może pełnić rolę uzupełniającą wobec określonych objawów; wymaga decyzji i kontroli lekarza.

Jednym z podejść jest terapia dialektyczno-behawioralna, DBT, obejmująca uczenie umiejętności radzenia sobie z emocjami i relacjami. Konsultacja psychologiczna może pomóc ustalić kolejne kroki, ale nie jest automatycznie pełnym leczeniem BPD.

Storebø i współautorzy (2020) zebrali 75 badań randomizowanych obejmujących 4507 osób. Przegląd wskazywał, że psychoterapia może przynosić większą poprawę niż zwykła opieka, między innymi w nasileniu objawów. Wyniki nie pozwalają obiecać takiego samego efektu każdej osobie ani każdej parze.

Nadzieję daje również badanie Zanarini i współautorów (2012). W 16-letniej obserwacji amerykańskiej grupy początkowo hospitalizowanych osób z BPD niemal wszystkie osiągnęły przynajmniej dwuletnią remisję objawów. Poprawa funkcjonowania była trudniejsza. To ważne rozróżnienie: ustąpienie kryteriów rozpoznania nie gwarantuje szczęśliwego związku.

Ty również możesz skorzystać ze wsparcia. Guillén i współautorzy (2024) porównali w Hiszpanii program Family Connections z inną aktywną pomocą, obejmując badaniem 121 bliskich. Nie wykazali istotnej statystycznie przewagi między warunkami, mimo korzystnego kierunku części wyników. To obiecujący obszar, ale nie dowód, że jeden program rozwiąże problemy każdej rodziny.

Nie wiemy, jaka konkretna umowa o kontakcie sprawdzi się u was. Proponowane tu zdania są narzędziami rozmowy, a nie metodą leczenia. Pomoc dla par warto rozważać po ocenie bezpieczeństwa; przy zastraszaniu lub przemocy najpierw potrzebne jest indywidualne wsparcie i ochrona.

7. Miłość nie wymaga życia w zagrożeniu

Diagnoza nie przesądza, że ktoś stosuje przemoc. Nie zwalnia też z odpowiedzialności za krzywdzenie.

Jeżeli boisz się odmówić, partnerka blokuje wyjście, uderza, wymusza seks albo grozi, potraktuj to jako problem bezpieczeństwa. Nie próbuj rozwiązać go wyłącznie lepiej dobranym zdaniem. Poszukaj indywidualnej pomocy; przy bezpośrednim zagrożeniu dzwoń pod 112.

Zapowiedzi samobójstwa zawsze traktuj poważnie. Możesz zapytać wprost: „Czy zamierzasz zrobić sobie krzywdę? Czy masz plan i dostęp do tego, czego chcesz użyć?”. Nie musisz samodzielnie oceniać całego ryzyka ani rozstrzygać intencji.

Jeśli doszło do próby, istnieje bezpośredni zamiar działania lub kontakt urwał się po konkretnej zapowiedzi, wezwij pomoc. Jeśli możesz bezpiecznie zostać przy osobie, pozostań do przyjazdu służb i wykonuj polecenia dyspozytora. Nie narażaj siebie i nie obiecuj tajemnicy. NIMH zaleca poważne traktowanie sygnałów samouszkodzenia i szybkie uruchamianie pomocy.

W Polsce dorosłe osoby w kryzysie mogą bezpłatnie, anonimowo i całodobowo skorzystać z numeru 116 123. To wsparcie również dla ciebie.

Mój WhatsApp i e-mail służą kontaktowi, nie interwencji alarmowej. Przy zagrożeniu życia nie czekaj na odpowiedź.

8. Jeden krok na najbliższe 24 godziny

Jeżeli jesteście bezpieczni i oboje gotowi rozmawiać, wybierz spokojny moment. Nie rozpoczynaj od przekonywania partnerki, że ma borderline.

Powiedz:

„Chcę być z tobą i zależy mi, żeby nam obojgu było dobrze. Najtrudniejsza jest dla mnie niepewność po urwaniu kontaktu. Czy możemy ustalić, jak informujemy o przerwie i kiedy wracamy do rozmowy?”.

Posłuchaj też, co dla niej jest najtrudniejsze. Ustalcie jedną zasadę, którą każde z was rzeczywiście może spełnić. Wróćcie do niej po kilku dniach.

Jeżeli partnerka nie chce rozmawiać, nie musisz wymuszać zgody. Możesz sam skorzystać z konsultacji i zastanowić się, jakie warunki są dla ciebie konieczne do pozostania w relacji.

Nie oceniam waszej miłości po jednym kryzysie. Zachęcam cię, żebyś patrzył na to, co dzieje się później: czy oboje podejmujecie odpowiedzialność, korzystacie z pomocy i zostawiacie miejsce na potrzeby drugiej osoby. Masz prawo chcieć z nią być. Masz też prawo potrzebować związku, w którym możesz spokojnie żyć.

---

Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz
Napisz do mnie przez WhatsApp
Telefon kontaktowy: +48 790 404 404.

Bibliografia

1. National Institute of Mental Health. 2025. Borderline Personality Disorder. Materiał informacyjny, aktualizacja 2025.
2. American Psychiatric Association. 2024. American Psychiatric Association Publishes Updated Practice Guideline on the Treatment of Borderline Personality Disorder. Komunikat z 10 grudnia 2024.
3. Storebø, O. J. i współautorzy. 2020. Psychological therapies for people with borderline personality disorder. Cochrane Database of Systematic Reviews, 5, CD012955.
4. Zanarini, M. C., Frankenburg, F. R., Reich, D. B., Fitzmaurice, G. 2012. Attainment and stability of sustained symptomatic remission and recovery among patients with borderline personality disorder and axis II comparison subjects: a 16-year prospective follow-up study. American Journal of Psychiatry, 169(5), 476–483.
5. Guillén, V., Fernández-Felipe, I., Marco, J. H., Grau, A., Botella, C., García-Palacios, A. 2024. “Family Connections”, a program for relatives of people with borderline personality disorder: A randomized controlled trial. Family Process, 63(4), 2195–2214.
6. Instytut Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. 116sos. Pomoc psychologiczna dla osób dorosłych. Informacja o dostępności wsparcia, dostęp 12 września 2026.
7. Pacjent.gov.pl. Pogotowie i numer alarmowy. Informacja instytucjonalna, dostęp 12 września 2026.

---

Love Without Constant Fear

I am a psychologist with a passion for psychoeducation, because understanding the mind should also help when it is difficult to find the right words. I welcome your questions and use them to develop articles for Psycholog.CLICK. You can write to erben.pl@gmail.com or contact me on WhatsApp.

It is possible to build a good, loving relationship with someone who has borderline personality disorder, but it requires reciprocity, safety and a willingness to address difficulties. Disappearing, testing your love and sudden changes in behaviour are not enough to establish a diagnosis. I suggest starting with what happens between you and agreeing on one thing: how to take a break from contact without leaving the other person in uncertainty.

You love her. You see that she is suffering. At the same time, perhaps you increasingly check your phone, replay your last conversation and wonder whether you have done something wrong again. You want to know how to stay close in a way that works for both of you.

I cannot offer a formula that guarantees happiness. What I want to show you is what you can work on together and how to recognise whether your efforts are producing more than a temporary reconciliation.

You do not need to establish your partner’s diagnosis before saying what you need in the relationship. You are entitled to predictability, rest and conversations without humiliation. She is entitled to personal space, her own feelings and appropriate professional help.

1. “Maybe she has BPD” starts a question

Borderline personality disorder, or BPD, involves difficulties with emotional regulation, sense of self and relationships. Impulsivity, heightened sensitivity to rejection, feelings of emptiness and abrupt changes in attitudes towards loved ones may occur. Some people experience self-harm or dissociation, which can include feeling disconnected from oneself or one’s surroundings. However, the pattern of difficulties varies.

Diagnosis requires professional assessment, a conversation with the person and an understanding of how their difficulties have developed. Symptoms may overlap with other problems, including ADHD, mood disorders, PTSD and substance use. NIMH emphasises both thorough assessment and the differences between people who share the diagnosis.

That is why I would pause over the words “she gets into strange states”. What do you actually observe? Does she cry, shout, stop responding or say she cannot feel anything? Does she struggle to remember parts of a conversation or appear disoriented? These descriptions are much more useful to a professional than a label.

Do not assume that every silence is a test of love. It may be an attempt to calm down, avoidance of conflict, uncertainty about the relationship or a deliberate way of exerting pressure. A missing reply alone cannot establish someone’s intentions.

You might say: “When we lose contact after a difficult conversation until the next day, I do not know what to expect.” That opens a conversation about an event you can describe and address.

2. What may drive the emotional swings

I want to distinguish three possible processes. These are ways of making sense of the situation, not a diagnosis of your partner.

The first is interpreting signals as rejection. An unanswered call may mean “he is busy” to one person and “he no longer cares” to another. Sensitivity to rejection can be heightened in BPD. However, this does not make every concern unfounded. If you have previously broken agreements, that context also matters.

The second process is judging the relationship in extremes during intense emotion. It may become harder to hold two thoughts together: “I am angry with him” and “he still matters to me”. NIMH describes extreme perceptions of oneself and others as one possible feature of BPD. This does not mean that earlier affection was fake.

The third process is repeating behaviours that bring immediate relief. A cycle may develop in your relationship: she goes silent, you make increasingly intense attempts to reconnect, and you reconcile. Both of you feel relieved, but you do not agree on a different way to ask for closeness next time.

This is a hypothesis to explore together. It does not prove that your partner is deliberately controlling you. Nor does it justify punishing her with coldness to “teach her a lesson”.

A common self-help mistake is increasing reassurance and availability without changing the agreements. You begin making impossible promises: that you will always answer, never disappoint her and never argue again. Each later departure from those promises becomes another painful event.

I suggest making promises you can keep.

3. When she disappears, agree on breaks

Taking a break from a conversation may be necessary. Your partner does not have to talk immediately or remain constantly available. You can still agree together on how to communicate a need for time alone.

First suggestion: agree on a simple message for taking a break. It should say that the conversation is being paused and give a realistic time for renewed contact.

A hypothetical example:

“I am very upset. I need some time alone. I will contact you by ten tomorrow morning, and we can agree on when to talk.”

Choose a timeframe that fits the situation. There is no universally correct length for a break. If someone needs longer, they can communicate that before the agreed time passes. The same agreement applies to both of you.

The aim is to reduce guesswork. You will know it is useful when breaks are communicated and contact actually resumes. This does not require sharing locations, passwords or photographic proof of someone’s whereabouts.

If your partner is already silent and there are no signs of danger, you could send one calm message:

“I care about you. Please let me know whether you need a break and when we can return to the conversation.”

Respect an explicit request for no contact. If communication repeatedly stops, return later to the question of whether you can agree on arrangements that work for both of you.

Disappearing after a statement about suicide requires a different response. In that situation, getting help takes priority, as I explain below.

4. Offer reassurance and maintain boundaries

Second suggestion: acknowledge the emotion while leaving room to check the facts.

Here is a hypothetical example. You return later than you said you would. Your partner says: “You do not care about me.”

You might respond:

“I understand that being late without sending a message could have hurt you. I should have let you know. I care about you. I want to talk about what happened.”

If you have done something wrong, apologise specifically. Your partner’s diagnosis does not cancel your responsibility. However, you do not have to confirm the statement “you do not care about me” if it does not reflect your feelings.

When the question about love comes up repeatedly, you can combine reassurance with an invitation to make a direct request: “I love you. Would a hug, a short conversation or planning an evening together help right now?” Offer touch rather than imposing it.

The purpose is to make needs easier to express. You may notice progress when “I need some closeness” becomes more common and there is less pressure to guess what proof of love is required.

Third suggestion: explain what you will do when a conversation becomes hurtful.

“You must not feel angry” attempts to control an emotion. “I will pause the conversation if there is name-calling” describes your action.

A sentence you can use:

“I love you and want to talk with you. When we start insulting each other, I will pause the conversation; let us agree on when we can safely return to it.”

Discuss the boundary at a calm time whenever possible. Judge its usefulness by whether it is respected, rather than whether it immediately makes someone happy. If attempting to step away from an argument leads to threats or someone blocking the exit, you need to address safety.

5. Reconciliation needs repair

A hug can matter. It is still worth returning to what caused the hurt.

Fourth suggestion: arrange a short conversation about one incident. I suggest four questions: what happened, how each of you understood it, what each of you did and what each will do differently next time. This is a practical structure I am proposing, not a test or a validated treatment protocol.

A hypothetical example:

“I did not reply for several hours. You thought I wanted to leave. You sent insulting messages, and I responded by threatening to end the relationship. Next time, I will let you know when I am unavailable. You will try to say directly that you are worried. We both agree to stop using insults and threats.”

Do not assume equal blame. Each person is responsible for their own behaviour. If one person is abusive, responsibility for that abuse is not divided equally.

Fifth suggestion: plan a shared life beyond managing crises. Walking, cooking, affection and taking an interest in each other’s work all deserve space. Ask what each of you enjoys about your time together and what you would like more of. Closeness also needs ordinary, enjoyable experiences.

Keep your friendships, sleep and personal interests. Consider whether your relationship makes room for both people’s needs, including when those needs differ.

Progress may mean less frequent insults, a shorter time before repair, keeping agreements and feeling freer to talk about yourself. These are more useful signs than simply saying, “Everything felt wonderful afterwards.”

6. Professional help can change more than another promise

If the difficulties recur and cause suffering, suggest a professional assessment. You might say: “I can see that we are both going through a lot. I would like us to get help understanding what is happening.”

The American Psychiatric Association’s 2024 guidance recommends structured psychotherapy targeting the core difficulties of BPD. Medication may have an additional role for specific symptoms; decisions and monitoring belong with a prescribing clinician. 

One approach is dialectical behaviour therapy, or DBT, which includes learning skills for managing emotions and relationships. A psychological consultation can help identify next steps, but it is not automatically a complete treatment for BPD.

Storebø and colleagues (2020) brought together 75 randomised trials involving 4,507 participants. Their review indicated that psychotherapy may produce greater improvements than usual care, including in symptom severity. The findings cannot promise the same result to every person or couple.

Zanarini and colleagues’ study (2012) also offers grounds for hope. During a 16-year follow-up of a US group initially receiving inpatient treatment for BPD, almost all achieved at least a two-year symptom remission. Improvement in functioning was harder to achieve. No longer meeting diagnostic criteria does not guarantee a happy relationship.

You can also seek support. In Spain, Guillén and colleagues (2024) compared Family Connections with another active intervention in a study involving 121 relatives. They found no statistically significant differences between conditions, despite some outcomes favouring Family Connections. This is promising work, but not proof that one programme will resolve every family’s difficulties. 

We do not know which specific agreement about contact will work for you. The suggested phrases are conversation tools, not treatment. Couples work is worth considering after safety has been assessed; where intimidation or abuse is present, individual support and protection come first.

7. Love does not require living in danger

A diagnosis does not establish that someone is abusive. It does not remove responsibility for causing harm either.

If you are afraid to refuse, your partner blocks the exit, hits you, coerces you into sex or threatens you, treat this as a safety issue. Do not try to resolve it solely by choosing better words. Seek individual help; in immediate danger in Poland, call 112. 

Always take statements about suicide seriously. You can ask directly: “Are you planning to hurt yourself? Do you have a plan and access to what you would use?” You do not have to assess the entire risk or determine the person’s intentions on your own.

If an attempt has occurred, there is an immediate intention to act, or contact stops after a specific suicidal statement, call emergency services. If you can safely stay with the person, remain until help arrives and follow the dispatcher’s instructions. Do not put yourself in danger or promise secrecy. NIMH recommends taking signs of self-harm seriously and obtaining help promptly.

In Poland, adults in crisis can call 116 123 for free, anonymous support around the clock. This support is available to you too.

My WhatsApp and email are contact channels, not emergency services. Do not wait for a reply when someone’s life is at risk.

8. One step for the next 24 hours

If you are safe and both willing to talk, choose a calm moment. Do not begin by trying to convince your partner that she has BPD.

Say:

“I want to be with you, and I want this relationship to be good for both of us. The hardest part for me is the uncertainty when contact stops. Can we agree on how to communicate a break and when to return to the conversation?”

Listen to what she finds most difficult too. Agree on one thing that both of you can realistically do. Revisit it after a few days.

If your partner does not want to talk, you do not need to force an agreement. You can seek a consultation yourself and consider what conditions you need in order to remain in the relationship.

I would not judge your love by a single crisis. I encourage you to look at what happens afterwards: whether both of you take responsibility, use support and make room for the other person’s needs. You are entitled to want to stay with her. You are also entitled to need a relationship in which you can live peacefully.

---

Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact me on WhatsApp
Contact number: +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.

References

1. National Institute of Mental Health. 2025. Borderline Personality Disorder. Information resource, revised 2025.
2. American Psychiatric Association. 2024. American Psychiatric Association Publishes Updated Practice Guideline on the Treatment of Borderline Personality Disorder. News release, 10 December 2024.
3. Storebø, O. J., et al. 2020. Psychological therapies for people with borderline personality disorder. Cochrane Database of Systematic Reviews, 5, CD012955.
4. Zanarini, M. C., Frankenburg, F. R., Reich, D. B., Fitzmaurice, G. 2012. Attainment and stability of sustained symptomatic remission and recovery among patients with borderline personality disorder and axis II comparison subjects: a 16-year prospective follow-up study. American Journal of Psychiatry, 169(5), 476–483.
5. Guillén, V., Fernández-Felipe, I., Marco, J. H., Grau, A., Botella, C., García-Palacios, A. 2024. “Family Connections”, a program for relatives of people with borderline personality disorder: A randomized controlled trial. Family Process, 63(4), 2195–2214.
6. Instytut Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. 116sos. Pomoc psychologiczna dla osób dorosłych [Psychological support for adults]. Service information, accessed 12 September 2026.
7. Pacjent.gov.pl. Pogotowie i numer alarmowy [Ambulance services and emergency numbers]. Institutional information, accessed 12 September 2026.

---

Poznaj moją działalność

Zrozumieć sytuację. Odzyskać przestrzeń na własne decyzje.

Kiedy relacja pochłania coraz więcej sił, możesz potrzebować spokojnej rozmowy, uporządkowania faktów i przyjrzenia się własnym potrzebom. Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online dotyczące między innymi stresu, przeciążenia emocjonalnego, relacji i następstw trudnych doświadczeń. Wspólnie określamy cel spotkania oraz możliwe kolejne kroki.

Przyjmuję również zapytania o sporządzanie opinii psychologicznych, w tym przeznaczonych do wykorzystania w postępowaniach sądowych, w granicach przyjmowanego zlecenia i moich kompetencji. Zakres oraz cel opinii wymagają wcześniejszego ustalenia.

Moja działalność obejmuje coaching oraz obszary eksperckie związane z NLP, medytacją i hipnozą. Każdy z tych obszarów wymaga odrębnego określenia zastosowania i ograniczeń; nie stanowią one oferty uniwersalnego leczenia.

Łączę psychologię z dziennikarstwem, psychoedukacją i ekspercką działalnością w zakresie komunikacji. Zapraszam do rozmowy o warsztatach, projektach edukacyjnych, komentarzach medialnych oraz współpracy komunikacyjnej. Na Psycholog.CLICK publikuję artykuły pomagające lepiej rozumieć codzienne trudności.

Napisz, czego potrzebujesz. Ustalimy, czy i w jakim zakresie mogę pomóc.

Robert J Błaszczyk · Psycholog.CLICK

Umów konsultację · WhatsApp
Psycholog.CLICK: artykuły i działalność psychologiczna
TikTok: @psycholog.click · Facebook: Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt
Publikacje i produkty: Naffy

Explore my work

Understand your situation. Make room for your own decisions.

When a relationship takes up more and more of your energy, you may need a calm conversation, help organising the facts and space to consider your own needs. I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences, addressing issues such as stress, emotional overload, relationships and the effects of distressing events. Together, we identify the purpose of the meeting and possible next steps.

I also welcome enquiries about psychological reports, including reports intended for use in court proceedings, within the scope of the assignment and my competence. The purpose and scope of any report need to be agreed in advance.

My work includes coaching and specialist activities relating to NLP, meditation and hypnosis. Each area requires its own consideration of applications and limitations; these are not offered as universal treatments.

I combine psychology with journalism, psychoeducation and specialist work in communication. I welcome discussions about workshops, educational projects, media commentary and communication collaborations. Through Psycholog.CLICK, I publish articles that help make everyday difficulties more understandable.

Tell me what you need. We can establish whether and in what capacity I can help.

Robert J Błaszczyk · Psycholog.CLICK

Book a consultation · WhatsApp
Psycholog.CLICK: articles and psychological services
TikTok: @psycholog.click · Facebook: Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt
Publications and products: Naffy

---

Przeczytaj także

• Czy nadal mnie kochasz?
• Czujesz mocno? Wybuchasz łatwo.
• Kiedy ktoś podważa twoją rzeczywistość i karze cię ciszą