Jestem psychologiem i z pasją zajmuję się psychoedukacją. Na Psycholog.CLICK przyglądam się pytaniom, które potrafią wracać długo po zamknięciu telefonu. Zachęcam cię do przesyłania własnych, bo na ich podstawie powstają kolejne artykuły. Napisz na erben.pl@gmail.com albo przez WhatsApp.

Być może tęsknisz za nim. Być może również za tym, jak czułaś się, kiedy dawał ci uwagę. Po rozstaniu pragnienie bliskości może mieszać się z potrzebą ulgi, odzyskania nadziei i potwierdzenia, że nadal jesteś ważna.

Sprawdzasz, czy jest online. Zaglądasz na Instagram. Wracasz do wiadomości, w których był czuły. Czekasz na jedno niewielkie „hej”, któremu przyznajesz ogromną moc. Samo to zachowanie nie oznacza słabości ani nie rozstrzyga, że powinnaś wrócić. Proponuję najpierw sprawdzić, czego oczekujesz od kontaktu i co zwykle dzieje się z tobą później. Ulga po wiadomości mówi o zmianie twojego samopoczucia. Nie jest jeszcze dowodem, że zmieniła się relacja.

Co naprawdę mieści się w tęsknocie

Chcę zacząć od zastrzeżenia do własnego tytułu. „Być może” jest tutaj niezbędne. Nie mogę powiedzieć ci, że nie kochałaś albo że brakuje ci wyłącznie uwagi. Taka pewność dobrze wygląda w krótkim filmie, ale potrafi odebrać człowiekowi prawo do własnej historii.

Tęsknota może obejmować konkretną osobę, jej głos, poczucie humoru i sposób bycia. Może dotyczyć także codziennych rytuałów, wspólnej przyszłości oraz tej wersji siebie, którą łatwiej było ci czuć przy partnerze. Czasem brakuje kogoś, komu opowiadałaś dzień. Czasem bardziej boli utrata poczucia, że ktoś właśnie ciebie wybiera.

Te doświadczenia nie wykluczają się. Możesz kochać i szukać ulgi. Możesz tęsknić i jednocześnie wiedzieć, że w związku było ci źle. Nie musisz unieważniać dobrych wspomnień, żeby uznać powody rozstania. Nie musisz również uznawać całej relacji za błąd, aby nie chcieć jej kontynuować.

Dlatego pytanie „Chcę jego czy chcę ulgi?” traktuję jako początek namysłu, nie test z dwiema odpowiedziami. Dokładniejsza wersja brzmi: „Czego najbardziej potrzebuję w tej chwili i czy kontakt z nim rzeczywiście mi to daje?”. Jeśli odpowiedź brzmi „chcę przestać czuć się nieważna”, mamy już coś bardziej konkretnego niż nakaz „zapomnij o nim”.

Dlaczego jedno „hej” tyle zmienia

Wyobraź sobie sytuację hipotetyczną. Natalia kończy dzień w pustym mieszkaniu. Widzi zdjęcie znajomych w parach, otwiera dawną rozmowę i pisze. Partner odpowiada serdecznie. Przez chwilę znika ucisk w brzuchu. Następnego ranka znowu sprawdza telefon, bo nie wie, czy rozmowa będzie miała dalszy ciąg.

Jednym z możliwych wyjaśnień jest uczenie się przez konsekwencje. Gdy zachowanie usuwa coś nieprzyjemnego, łatwiej je powtórzyć. Psychologia nazywa to wzmocnieniem negatywnym; „negatywne” oznacza tu usunięcie bodźca, nie moralną ocenę. Zastosowanie tej zasady do pisania po rozstaniu jest hipotezą do sprawdzenia, a nie rozpoznaniem twojego mechanizmu na odległość (Spielman, Jenkins i Lovett, 2020). Źródło: Psychology 2e.

W tej hipotetycznej historii wiadomość mogła na chwilę zmniejszyć napięcie, a zarazem otworzyć nowy okres czekania. Gdyby Natalia oceniła kontakt wyłącznie po pierwszych pięciu minutach, uznałaby go za pomocny. Jeśli uwzględni również noc i następny dzień, obraz może być inny.

Nie każda odpowiedź uspokaja. Cisza, chłodny komunikat albo informacja o nowej partnerce mogą nasilić cierpienie. Dlatego nie zakładaj, że napisanie będzie skutecznym sposobem regulowania emocji. Zauważ też, czy chwila ulgi wynika z rzeczywistej rozmowy, czy z samej nadziei, że „może tym razem”.

Instagram nie odpowie na najważniejsze pytanie

Status „online” dostarcza niewiele informacji. Nie mówi, za kim ktoś tęskni, czego żałuje ani czy jest gotowy budować relację inaczej. Kiedy próbujesz odczytać z niego odpowiedź na pytanie „czy nadal jestem ważna?”, nadajesz małemu sygnałowi zadanie, którego nie może wykonać.

Tara Marshall (2012) przebadała 464 osoby, głównie młode kobiety z USA. Częstsze sprawdzanie profilu byłego partnera na Facebooku wiązało się z większym cierpieniem i tęsknotą. Było to badanie ankietowe, więc nie ustala kierunku przyczynowego: sprawdzanie może podtrzymywać ból, ale większy ból może też skłaniać do sprawdzania. Nie jest to również badanie dzisiejszego Instagrama ani reprezentatywna próba Polek. Źródło: badanie Marshall.

Wniosek praktyczny proponuję skromniejszy od internetowego „zablokuj go natychmiast”. Sprawdź, jak korzystasz z informacji. Czy po obejrzeniu profilu wracasz do swoich spraw, czy przez godzinę analizujesz nową obserwującą, piosenkę w relacji i godzinę publikacji? Taka obserwacja własnej reakcji może być użyteczniejsza niż próba odgadnięcia jego intencji.

Szczególnie łatwo pomylić brak nowego niepokojącego odkrycia z odzyskaniem bezpieczeństwa. „Nie znalazłam nic złego” może uspokajać tylko do kolejnej kontroli. Jeśli to twój schemat, warto ograniczać samo sprawdzanie, zamiast szukać jeszcze dokładniejszych informacji.

Po rozstaniu może brakować także siebie

W związku powstaje wspólne „my”. Dzielicie znajomych, plany, miejsca i drobne zwyczaje. Po rozstaniu pytanie „co on robi?” bywa prostsze od pytania „jak chcę teraz przeżyć własny wieczór?”. Drugie wymaga budowania czegoś, czego jeszcze nie ma.

Slotter, Gardner i Finkel (2010) w trzech badaniach analizowali zmiany obrazu siebie po rozstaniu. Mniejsza jasność tego obrazu, czyli trudność w określeniu, kim się jest, wiązała się z większym cierpieniem. Wyniki wspierają przyglądanie się utracie wspólnej tożsamości; nie dowodzą jednak, że każdy tęskni przede wszystkim za dawną wersją siebie. Źródło: badania Slotter i współautorów.

Oto drugi przykład hipotetyczny. Marta nie chce wrócić do partnera, który regularnie lekceważył jej granice. Najtrudniejsze są jednak niedziele. Kiedyś wspólnie gotowali i planowali tydzień. Gdy Marta mówi „brakuje mi jego”, w tej konkretnej chwili może jej brakować również rytuału, towarzystwa i poczucia ciągłości.

Nie musi od razu organizować „nowego życia”. Może umówić jeden niedzielny obiad z przyjaciółką, wrócić do własnego pomysłu na weekend albo sprawdzić, co lubi robić bez negocjowania tego z partnerem. To propozycja odbudowy codzienności, nie metoda wymazania uczuć. Relacja mogła być ważną częścią jej życia. Nie musi pozostać jedynym miejscem, w którym szuka jego sensu.

Tęsknota nie jest diagnozą uzależnienia

Nie chcę nazywać każdego czekania na wiadomość „uzależnieniem od dopaminy”. Nie da się na tej podstawie rozpoznać zaburzenia, stylu przywiązania ani „więzi traumatycznej”. Te etykiety nie zastępują pytań o przebieg związku, bezpieczeństwo, nasilenie trudności i codzienne funkcjonowanie.

Także zdanie „skoro odchodzenie boli, to znaczy, że powinnaś zostać” jest zbyt daleko idącym wnioskiem. Ból informuje, że coś przeżywasz. Sam nie ustala, która decyzja jest dla ciebie dobra.

Seraj, Blackburn i Pennebaker (2021) przeanalizowali ponad milion wpisów 6803 użytkowników Reddita opisujących rozstanie. Zmiany językowe były widoczne przeciętnie już trzy miesiące przed zdarzeniem i wracały do poziomu wyjściowego około sześciu miesięcy później. To analiza śladów językowych wybranej grupy, nie kliniczna miara wyzdrowienia ani termin, w którym masz „już sobie poradzić”. Źródło: badanie w PNAS.

Możesz więc odczuwać żal przez dłuższy czas, a równocześnie stopniowo odzyskiwać sen, zainteresowania i zdolność skupienia. Oceniaj raczej kierunek zmian i ich wpływ na życie niż zgodność z cudzym kalendarzem. Dzień, w którym znowu zatęsknisz, nie przekreśla dni, w których było ci lepiej.

Zanim napiszesz, zrób miejsce na decyzję

Proponuję cztery kroki. To autorskie ćwiczenie psychoedukacyjne, a nie zwalidowany test ani leczenie. Jego celem jest sprawdzenie, co poprzedza impuls i jakie masz możliwości.

1. Nazwij oczekiwany efekt. Dokończ: „Chcę napisać, bo mam nadzieję, że wtedy…”. Zamiast ogólnego „będzie lepiej” spróbuj wskazać konkret: poczuję się zauważona, dowiem się czegoś o odbiorze rzeczy, sprawdzę możliwość powrotu. Przydatność tego kroku poznasz po tym, czy potrafisz oddzielić sprawę do załatwienia od potrzeby emocjonalnej.
2. Odłóż wysłanie o 20 minut. Zapisz wiadomość w notatniku, odłóż telefon i oceń napięcie od 0 do 10 przed przerwą oraz po niej. Dwadzieścia minut to propozycja organizacyjna, nie naukowa granica zanikania emocji. Celem jest uzyskanie przestrzeni na wybór. Jeśli napięcie nie spadnie, nie oznacza to, że ćwiczenie „nie wyszło” albo że musisz napisać.
3. Odpowiedz na potrzebę innym działaniem. Jeśli potrzebujesz towarzystwa, poproś zaufaną osobę o krótką rozmowę. Jeśli jesteś przeciążona, spróbuj spokojnego spaceru lub prostego zajęcia poza ekranem. Jeśli chodzi o wspólne zobowiązanie, przygotuj rzeczową wiadomość dotyczącą jednej sprawy. Sprawdź, czy wybrane działanie choć trochę pomaga wrócić do codzienności; nie musi zastąpić całej bliskości.
4. Uwzględnij całą relację. Zapisz trzy rzeczy, za którymi tęsknisz, i trzy konkretne fakty, które doprowadziły do rozstania. Bez diagnoz i wyzwisk. „Odwołał trzy umówione spotkania bez wyjaśnienia” daje więcej informacji niż „jest potworem”. Celem jest pełniejszy obraz, a nie wymuszenie niechęci.

W eksperymencie Langeslag i van Striena (2016) uczestniczyło 40 młodych dorosłych z holenderskiej społeczności akademickiej, połowa po rozstaniu. Ukierunkowane przeformułowanie myśli zmieniało deklarowaną intensywność uczuć miłosnych. To mały eksperyment laboratoryjny, nie dowód trwałej skuteczności powyższych czterech kroków. Wspiera ostrożny wniosek, że sposób myślenia o relacji może mieć znaczenie, bez obietnicy wyłączenia uczuć na żądanie. Źródło: eksperyment w PLOS ONE.

Mały krok na najbliższe 24 godziny: jeśli nie ma pilnej wspólnej sprawy, wycisz jego relacje i powiadomienia, a przy pierwszym impulsie zastosuj opisaną pauzę. Zapisz, co ją wywołało i co zrobiłaś. Nie potrzebujesz idealnej doby. Potrzebujesz jednej sytuacji, w której zobaczysz swój schemat wyraźniej.

Kontakt powinien mieć cel i granice

Całkowity brak kontaktu nie jest rozwiązaniem możliwym ani potrzebnym w każdej sytuacji. Wspólne dzieci, mieszkanie czy rozliczenia wymagają ustaleń. Można wtedy oddzielić komunikację organizacyjną od nocnych rozmów o uczuciach i korzystać z jednego ustalonego kanału.

Zdanie do użycia, jeśli jest bezpieczne i zgodne z twoją sytuacją:

„Potrzebuję teraz ograniczyć kontakt. W sprawach organizacyjnych proszę o krótkie wiadomości dotyczące konkretnego ustalenia”.

Jeśli rozważasz powrót, przyjrzyj się temu, co faktycznie się zmieniło. Czy oboje potraficie nazwać problem? Czy szanujecie odmowę? Czy za deklaracjami idą powtarzalne zachowania? Jedna czuła rozmowa może być cenna, ale nie odpowie za was na wszystkie te pytania. Masz prawo nie podejmować decyzji tego samego wieczoru.

Najczęstszy błąd w takiej samopomocy to zamienienie przerwy w strategię odzyskania partnera. Nie piszesz, lecz bezustannie sprawdzasz, czy zauważył twoją nieobecność. Proponuję mierzyć powodzenie inaczej: czy masz więcej uwagi na własny dzień, czy rzadziej podejmujesz decyzje pod presją i czy łatwiej respektujesz swoje granice oraz granice drugiej osoby.

Jeżeli cierpienie narasta, tracisz sen, zaniedbujesz jedzenie lub pracę, a sprawdzanie zajmuje znaczną część dnia, porozmawiaj z psychologiem. Konsultacja może pomóc ocenić sytuację i potrzebę psychoterapii lub konsultacji lekarskiej. Nie musisz czekać na arbitralny termin ani udowadniać, że jest „wystarczająco źle”.

Przy przemocy, groźbach lub nękaniu pierwszeństwo ma bezpieczeństwo. Nie planuj samotnej konfrontacji; szukaj wsparcia i planu dopasowanego do ryzyka. W Polsce w bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, także gdy grozi ci zrobienie sobie krzywdy, dzwoń pod 112. Prywatny WhatsApp autora nie jest pomocą alarmową. Informacja MSWiA o numerze 112.

Na koniec zostawię ci pytanie, które rozszerza to pierwsze:

„Jeśli po tej wiadomości poczuję ulgę, czy będę również bliżej życia, którego chcę?”

Nie musisz dzisiaj przestać tęsknić. Możesz zacząć od tego, by tęsknota nie podejmowała wszystkich decyzji za ciebie.

Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz · Napisz do mnie przez WhatsApp
Telefon kontaktowy: +48 790 404 404.

Bibliografia

1. Marshall, T. C. (2012). Facebook Surveillance of Former Romantic Partners: Associations with PostBreakup Recovery and Personal Growth. Cyberpsychology, Behavior, and Social Networking, 15(10).
2. Slotter, E. B., Gardner, W. L., Finkel, E. J. (2010). Who Am I Without You? The Influence of Romantic Breakup on the Self-Concept. Personality and Social Psychology Bulletin, 36(2), 147–160.
3. Seraj, S., Blackburn, K. G., Pennebaker, J. W. (2021). Language left behind on social media exposes the emotional and cognitive costs of a romantic breakup. Proceedings of the National Academy of Sciences, 118(7), e2017154118.
4. Langeslag, S. J. E., van Strien, J. W. (2016). Regulation of Romantic Love Feelings: Preconceptions, Strategies, and Feasibility. PLOS ONE, 11(8), e0161087.
5. Spielman, R. M., Jenkins, W. J., Lovett, M. D. (2020). Psychology 2e. OpenStax. Rozdział 6.3, Operant Conditioning.
6. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Numer alarmowy 112. Serwis informacyjny; dostęp 18.09.2026.

---

Maybe You Don’t Miss Him

I am a psychologist with a passion for psychoeducation. At Psycholog.CLICK, I explore questions that can linger long after you put your phone down. I welcome your questions, which help shape future articles. You can write to erben.pl@gmail.com or contact me on WhatsApp.

Maybe you miss him. Maybe you also miss how you felt when he gave you attention. After a breakup, the desire for closeness can become intertwined with the need for relief, renewed hope and reassurance that you still matter.

You check whether he is online. You look at Instagram. You reread messages in which he was affectionate. You wait for a tiny “hey” to which you have given enormous power. This behaviour alone does not indicate weakness or establish that you should get back together. I suggest first examining what you hope contact will provide and what usually happens afterwards. Relief after a message tells you that your feelings have changed. It does not yet show that the relationship has changed.

What longing can contain

I want to begin by qualifying my own title. “Maybe” matters. I cannot tell you that you never loved him or that you only miss the attention. That certainty may work in a short video, but it can deny someone the complexity of their own history.

Longing can be for a particular person, their voice, humour and way of being. It can also concern daily rituals, a shared future and the version of yourself you found easier to experience around your partner. Sometimes you miss having someone to tell about your day. Sometimes the sharper pain is losing the sense that someone chooses you.

These experiences can coexist. You can love someone and seek relief. You can miss them while knowing that the relationship was hurting you. You do not need to invalidate good memories to acknowledge the reasons for separating. Nor must you decide the whole relationship was a mistake in order to stop pursuing it.

That is why I treat “Do I want him, or do I want relief?” as the beginning of reflection, not a test with two possible answers. A more precise version is: “What do I need most right now, and does contact with him actually provide it?” If your answer is “I want to stop feeling unimportant,” we already have something more useful than an instruction to “get over him.”

Why one “hey” can matter

Consider a hypothetical example. Natalia comes home to an empty apartment. She sees a photograph of friends with their partners, opens an old conversation and sends a message. Her former partner replies warmly. The tightness in her stomach briefly eases. The next morning she is checking her phone again, unsure whether the conversation will continue.

One possible explanation is learning through consequences. When a behaviour removes something unpleasant, it becomes more likely to recur. Psychology calls this negative reinforcement; “negative” refers to removal, not a moral judgement. Applying this principle to post-breakup messaging is a hypothesis to investigate, not a remote diagnosis of your own pattern (Spielman, Jenkins and Lovett, 2020). Source: Psychology 2e.

In this hypothetical situation, the message may have reduced distress briefly while starting another period of waiting. If Natalia judged the contact only by the first five minutes, she might call it helpful. Including the night and the following day could change that assessment.

Not every reply is soothing. Silence, a cold response or news of a new partner may intensify distress. Do not assume that messaging will reliably regulate your emotions. Also notice whether any relief comes from a meaningful conversation or simply from the hope that “perhaps this time.”

Instagram cannot answer the central question

An “online” status conveys very little. It does not tell you whom someone misses, what they regret or whether they are ready to build a relationship differently. When you read it for an answer to “Do I still matter?”, you are giving a small signal a task it cannot perform.

Tara Marshall (2012) surveyed 464 people, predominantly young women from the United States. More frequent monitoring of an ex-partner’s Facebook profile was associated with greater distress and longing. The survey could not establish causation: checking might sustain distress, but distress might also encourage checking. It was not a study of today’s Instagram or a representative sample of Polish women. Source: Marshall’s study.

My practical suggestion is more modest than “block him immediately.” Examine how you use the information. After looking at his profile, do you return to your day, or spend an hour analysing a new follower, a song in a story and the posting time? Observing your own response may be more useful than guessing his intentions.

It is particularly easy to confuse finding no new cause for concern with feeling secure. “I found nothing bad” may be reassuring only until the next check. If you recognise this pattern, it may be worth reducing the checking itself instead of searching for ever more detailed information.

You may also miss yourself

Relationships develop a shared “we”: friends, plans, places and small routines. After a breakup, “What is he doing?” can feel easier to answer than “How do I want to spend my evening?” The second question asks you to build something that does not yet exist.

Across three studies, Slotter, Gardner and Finkel (2010) examined changes in self-concept following breakups. Reduced self-concept clarity, or difficulty defining who you are, was associated with greater distress. Their findings support considering the loss of a shared identity; they do not establish that everyone primarily misses a former version of themselves. Source: Slotter and colleagues.

Here is another hypothetical example. Marta does not want to return to a partner who repeatedly disregarded her boundaries. Sundays are still difficult. They used to cook together and plan the week. When she says “I miss him,” she may, at that particular moment, also be missing a ritual, company and continuity.

She does not have to design an entirely new life immediately. She could arrange one Sunday lunch with a friend, return to her own idea for a weekend, or explore what she enjoys without negotiating it with her partner. This is a suggestion for rebuilding everyday life, not erasing feelings. The relationship may have been an important part of her life. It does not have to remain the only place she looks for meaning.

Longing is not an addiction diagnosis

I do not want to label every instance of waiting for a message “dopamine addiction.” This behaviour alone cannot establish a disorder, an attachment style or a “trauma bond.” Such labels cannot replace questions about the relationship’s history, safety, the intensity of difficulties and everyday functioning.

“If leaving hurts, you should stay” is also an unjustified conclusion. Pain tells you that you are experiencing something difficult. By itself, it cannot determine which decision is right for you.

Seraj, Blackburn and Pennebaker (2021) analysed more than a million posts by 6,803 Reddit users describing breakups. On average, language changes appeared three months before the event and returned to baseline around six months afterwards. These are linguistic traces from a selected group, not a clinical measure of recovery or a deadline by which you must be “over it.” Source: PNAS study.

You may feel grief for some time while gradually recovering sleep, interests and concentration. Consider the direction of change and its effect on your life rather than whether you match someone else’s timetable. A day when you miss him again does not cancel the days when you felt better.

Make room for a decision

I suggest four steps. This is an original psychoeducational exercise, not a validated test or treatment. Its purpose is to explore what precedes the urge and what options you have.

1. Name the result you hope for. Complete the sentence: “I want to message him because I hope that afterwards…” Replace “things will be better” with something specific: feeling noticed, arranging to collect belongings, or exploring reconciliation. This step is useful if it helps distinguish a practical task from an emotional need.
2. Wait 20 minutes before sending. Save the message in a notes app, put down your phone and rate your distress from 0 to 10 before and after the pause. Twenty minutes is a practical suggestion, not a scientifically established point when emotions disappear. The aim is to create room for choice. If distress does not decrease, you have not failed, and it does not mean you must send the message.
3. Respond to the need with another action. If you need company, ask someone you trust for a short conversation. If you feel overwhelmed, try a gentle walk or a simple activity away from a screen. If you share a responsibility, draft a factual message about that one matter. Notice whether the action helps you re-engage with your day, even a little; it need not replace all the closeness you miss.
4. Include the whole relationship. Write down three things you miss and three specific facts that contributed to the breakup. Avoid diagnoses and insults. “He cancelled three arranged meetings without explanation” gives you more information than “He is a monster.” The purpose is a fuller picture, not forcing yourself to dislike him.

Langeslag and van Strien’s experiment (2016) involved 40 young adults from a Dutch university community, half of whom had experienced a breakup. Guided reappraisal changed participants’ self-reported intensity of romantic feelings. This was a small laboratory experiment, not evidence that the four steps above have lasting effectiveness. It supports the cautious conclusion that how we think about a relationship can matter, without promising that feelings can be switched off on demand. Source: PLOS ONE experiment.

A small step for the next 24 hours: if there is no urgent shared matter, mute his stories and notifications, then try the pause when the first urge appears. Record what triggered it and what you did. You do not need a perfect day. You need one opportunity to see your pattern more clearly.

Give contact a purpose and boundaries

Complete absence of contact is neither possible nor necessary in every situation. Shared children, housing or financial arrangements require coordination. You can separate practical communication from late-night conversations about feelings and use one agreed channel.

A sentence you could use, if it is safe and appropriate:

“I need to limit contact for now. For practical matters, please send brief messages about the specific arrangement.”

If you are considering reconciliation, examine what has actually changed. Can both of you name the problem? Do you respect each other’s refusal? Are declarations followed by consistent behaviour? One affectionate conversation can matter, but it cannot answer all these questions for you. You are allowed to postpone the decision beyond that evening.

A common self-help mistake is turning a pause into a strategy for winning someone back. You stop messaging but constantly check whether he has noticed your absence. I suggest different measures of progress: whether you have more attention for your day, make fewer decisions under pressure, and find it easier to respect both your boundaries and the other person’s.

If distress is increasing, you are losing sleep, neglecting food or work, or checking occupies a substantial part of your day, speak to a psychologist. A consultation can help assess your circumstances and whether psychotherapy or a medical consultation is needed. You do not have to wait for an arbitrary deadline or prove that things are “bad enough.”

Where there is violence, threats or harassment, safety comes first. Do not plan a confrontation alone; seek support and a plan appropriate to the risk. In Poland, call 112 when life or health is in immediate danger, including imminent danger of harming yourself. The author’s private WhatsApp is not an emergency service. Polish government information on 112.

I will leave you with a question that expands the first:

“If this message brings relief, will it also bring me closer to the life I want?”

You do not have to stop missing him today. You can start by keeping longing from making every decision for you.

Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz · Contact me on WhatsApp
Contact number: +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.

References

1. Marshall, T. C. (2012). Facebook Surveillance of Former Romantic Partners: Associations with PostBreakup Recovery and Personal Growth. Cyberpsychology, Behavior, and Social Networking, 15(10).
2. Slotter, E. B., Gardner, W. L., Finkel, E. J. (2010). Who Am I Without You? The Influence of Romantic Breakup on the Self-Concept. Personality and Social Psychology Bulletin, 36(2), 147–160.
3. Seraj, S., Blackburn, K. G., Pennebaker, J. W. (2021). Language left behind on social media exposes the emotional and cognitive costs of a romantic breakup. Proceedings of the National Academy of Sciences, 118(7), e2017154118.
4. Langeslag, S. J. E., van Strien, J. W. (2016). Regulation of Romantic Love Feelings: Preconceptions, Strategies, and Feasibility. PLOS ONE, 11(8), e0161087.
5. Spielman, R. M., Jenkins, W. J., Lovett, M. D. (2020). Psychology 2e. OpenStax. Section 6.3, Operant Conditioning.
6. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Numer alarmowy 112 [Emergency number 112]. Information service; accessed 18 September 2026.

---

Zrozumieć tęsknotę. Wybrać kolejny krok.

Nie musisz czekać, aż trudności zajmą całe twoje życie. Jeśli po rozstaniu wracasz do tych samych pytań, tracisz poczucie kierunku albo chcesz spokojnie przyjrzeć się relacji, zapraszam na konsultację psychologiczną online. Wspólnie możemy uporządkować sytuację, nazwać potrzeby i określić cel dalszej pracy, bez narzucania gotowej decyzji o twoim związku.

Prowadzę także konsultacje psychotraumatologiczne online dotyczące następstw trudnych doświadczeń. Przyjmuję zapytania o sporządzanie opinii psychologicznych, również przeznaczonych do wykorzystania w postępowaniach sądowych, w granicach kompetencji i uzgodnionego zlecenia. Zakres oraz możliwość realizacji ustalam indywidualnie; nie obiecuję określonego wyniku sprawy.

Moja działalność obejmuje również coaching oraz obszary eksperckie związane z NLP, medytacją i hipnozą. Każdy z tych obszarów wymaga osobnego określenia celu i ograniczeń; nie przedstawiam ich jako równoważnych metod leczenia. Łączę psychoedukację z dziennikarstwem i wiedzą o komunikacji. Zapraszam do rozmowy o warsztatach, projektach edukacyjnych, współpracy medialnej i przygotowaniu komunikacji dla organizacji.

Napisz, z jaką potrzebą przychodzisz. Ustalimy, czy mieści się w zakresie mojej pracy i jaki kolejny krok będzie możliwy.

Robert J Błaszczyk · Psycholog.CLICK

Umów konsultację · WhatsApp · Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK · ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publikacje i produkty na Naffy

Understand the longing. Choose your next step.

You do not have to wait until your difficulties take over your life. If you keep returning to the same questions after a breakup, feel you have lost direction, or want to examine a relationship calmly, I invite you to an online psychological consultation. Together, we can clarify the situation, identify needs and define a focus for further work, without imposing a decision about your relationship.

I also provide online consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I welcome enquiries about psychological opinions, including those intended for use in court proceedings, within my competence and the agreed scope of an assignment. Feasibility and scope are assessed individually; I do not promise a particular legal outcome.

My work also includes coaching and expert activities concerning NLP, meditation and hypnosis. Each requires its own goals and limitations; I do not present them as equivalent treatments. I combine psychoeducation with journalism and communication expertise. I welcome discussions about workshops, educational projects, media collaborations and communication work for organisations.

Tell me what you need. We can establish whether it falls within my work and what next step is possible. Consultations are offered in Polish; please enquire about other language options and availability for your location.

Robert J Błaszczyk · Psycholog.CLICK

Book a consultation · WhatsApp · Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK · ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publications and products on Naffy

Przeczytaj także

• Nie wszystko, co myślisz, jest prawdą
• Kochać bez ciągłego lęku