Psycholog przyszłości jest bliżej niż myślisz

Rynek pracy coraz wyraźniej pokazuje, że psycholog nie jest już luksusem dla tych, którzy mają czas na analizowanie emocji. Staje się specjalistą pierwszego kontaktu w świecie przeciążenia, kryzysów, niepewności, samotności, napięcia zawodowego, problemów rodzinnych, traumy, ryzyka samobójczego i rosnącej potrzeby diagnozy. Piszę to jako psycholog, dziennikarz i psychoedukator, ale także jako człowiek, który przez lata obserwował ludzi w sytuacjach granicznych. Najpierw w mediach, później w pracy psychologicznej, dziś również w obszarze psychoedukacji.

Zawód psychologa w Polsce przechodzi moment szczególny. Z jednej strony pacjenci i klienci coraz częściej szukają profesjonalnego wsparcia. Z drugiej strony ogłoszenia o pracę pokazują, że instytucje, szkoły, poradnie, centra medyczne, organizacje społeczne i firmy potrzebują psychologów bardziej niż jeszcze kilka lat temu. Ta potrzeba nie wynika z mody. Wynika z realnego napięcia społecznego, z przeciążenia układu nerwowego współczesnego człowieka i z coraz większej świadomości, że zdrowie psychiczne nie jest dodatkiem do życia, lecz jego konstrukcją nośną.

Rynek pracy pokazuje rosnącą potrzebę pomocy psychologicznej

Kiedy patrzę na polskie portale z ogłoszeniami o pracę, widzę zawód, który wyraźnie przesuwa się z marginesu do centrum. Pracuj.pl pokazuje dziesiątki ofert powiązanych z psychologią, od pracy w szkołach i poradniach po diagnostykę dorosłych, dzieci i młodzieży. RocketJobs ujawnia podobny kierunek, choć bardziej rozproszony w kategorii zdrowia, opieki medycznej i usług specjalistycznych. W wynikach pojawiają się psycholodzy dziecięcy, psycholodzy diagnostyczni, osoby do pracy z rodzinami, specjaliści do placówek medycznych, poradni, fundacji i centrów terapeutycznych.

To nie jest przypadkowy ruch na rynku. Pracodawcy szukają ludzi, którzy potrafią rozumieć funkcjonowanie człowieka, prowadzić rozmowę diagnostyczną, rozpoznawać kryzys, wspierać w adaptacji, pracować z dziećmi, rodzinami, dorosłymi i zespołami. Coraz częściej wymaga się doświadczenia w diagnozie ADHD i spektrum autyzmu, kompetencji w pracy z młodzieżą, znajomości dokumentacji, gotowości do pracy interdyscyplinarnej i umiejętności komunikowania trudnych treści w sposób bezpieczny dla klienta.

Najciekawsze jest jednak to, że rynek sam jeszcze nie zawsze potrafi odróżnić psychologa od psychoterapeuty. W wyszukiwarkach ofert hasło psycholog często miesza się z ogłoszeniami dla psychoterapeutów, terapeutów integracji sensorycznej, pedagogów czy specjalistów łączących kilka ról. To pokazuje nie tylko chaos językowy, ale również ogromną potrzebę edukacji. Pacjent ma prawo wiedzieć, do kogo trafia. Klient ma prawo rozumieć, czy potrzebuje konsultacji psychologicznej, diagnozy, opinii, psychoedukacji, interwencji kryzysowej, psychoterapii czy konsultacji psychiatrycznej.

Ile dziś wart jest zawód psychologa

Zarobki psychologów w Polsce nie są jednolite, bo zależą od miejsca pracy, formy zatrudnienia, doświadczenia, specjalizacji, miasta, renomy gabinetu, rodzaju placówki i zakresu odpowiedzialności. Dane płacowe pokazują medianę miesięcznego wynagrodzenia psychologa na poziomie około 7 700 zł brutto. Połowa osób pracujących na tym stanowisku mieści się mniej więcej między 5 930 zł a 10 180 zł brutto. Oferty z portali pokazują jednak bardzo szeroki rozrzut. W jednej części rynku pojawiają się etaty szkolne, poradniane i instytucjonalne. W innej funkcjonują kontrakty B2B, stawki godzinowe i praca w prywatnych centrach diagnozy.

W ochronie zdrowia sytuacja również się zmienia. Zapowiadane minimalne wynagrodzenia od lipca 2026 roku pokazują, że psycholog zaczyna być coraz wyraźniej widziany w systemie jako specjalista, którego pracy nie da się zastąpić dobrą wolą, empatią albo przypadkowym kursem. Wynagrodzenie psychologa i psychologa klinicznego w publicznym systemie ochrony zdrowia rośnie, choć nadal można dyskutować, czy odpowiada odpowiedzialności tego zawodu.

Pieniądze są tu ważne nie tylko dla samych psychologów. Są ważne również dla pacjentów. Jeżeli zawód jest źle wynagradzany, system traci specjalistów. Jeżeli specjalista jest przeciążony, spada jakość kontaktu. Gdy psycholog musi pracować w kilku miejscach naraz, żeby utrzymać stabilność finansową, mniej przestrzeni zostaje na rozwój, superwizję, szkolenia i odpoczynek. A psycholog, który nie ma warunków do własnej higieny psychicznej, nie powinien być traktowany jak niewyczerpana stacja ratunkowa dla cudzych kryzysów.

Kim jest psycholog w Polsce

Psycholog w Polsce to osoba, która ukończyła studia psychologiczne i posiada kompetencje do pracy z funkcjonowaniem psychicznym człowieka. W świetle nowych regulacji zawód psychologa jest zawodem zaufania publicznego, a tytuł psychologa ma podlegać ochronie. To bardzo ważna zmiana dla pacjentów i klientów, bo dotyczy bezpieczeństwa, jakości i odpowiedzialności.

Psycholog może zajmować się diagnozą psychologiczną. Oznacza to rozpoznawanie sposobu funkcjonowania osoby, jej zasobów, trudności, mechanizmów adaptacyjnych, cech poznawczych, emocjonalnych i społecznych. Diagnoza nie jest wróżeniem z tonu głosu ani intuicyjnym stwierdzeniem, że ktoś jest taki albo inny. To proces oparty na wywiadzie, obserwacji, metodach psychologicznych, testach i analizie danych.

Psycholog może opiniować. Opinia psychologiczna jest pisemnym opisem aktualnego funkcjonowania osoby, przygotowanym na podstawie badania. Może być potrzebna w edukacji, pracy, pomocy społecznej, postępowaniach sądowych, sytuacjach rodzinnych, kryzysowych albo zawodowych. Dobra opinia nie jest ozdobnym dokumentem. Powinna być rzetelna, ostrożna, jasna i oparta na materiale diagnostycznym.

Psycholog może także orzekać wtedy, gdy pozwalają na to odrębne przepisy. Dotyczy to na przykład określonych badań wymaganych prawem. Może również udzielać pomocy psychologicznej, czyli stosować oddziaływania ukierunkowane na rozwój, profilaktykę, poprawę jakości życia, wsparcie w stresie, kryzysie, traumie i trudnościach emocjonalnych.

Psycholog nie jest automatycznie psychoterapeutą

To rozróżnienie jest dla mnie kluczowe. Psycholog i psychoterapeuta to nie są pojęcia wymienne. Psycholog ma wykształcenie psychologiczne i może prowadzić konsultacje, diagnozę, poradnictwo, psychoedukację, wsparcie psychologiczne, interwencję kryzysową oraz przygotowywać opinie. Psychoterapeuta prowadzi psychoterapię, czyli specyficzny proces leczenia i zmiany, oparty na określonej metodzie, długim szkoleniu, własnej praktyce, superwizji i standardach danego nurtu.

Psycholog może być psychoterapeutą, jeśli spełni odrębne wymagania do prowadzenia psychoterapii. Nie każdy psycholog nim jest. Ja na przykład nie jestem i być tymczasem nie planuję. Psychoterapeutą może być także osoba po innym wykształceniu bazowym, jeżeli spełnia właściwe wymagania szkoleniowe i formalne. Właśnie dlatego mieszanie tych zawodów szkodzi pacjentom. Człowiek w kryzysie często nie ma siły rozplątywać nazw, certyfikatów i opisów gabinetów. Potrzebuje jasnego języka.

Jeżeli ktoś potrzebuje diagnozy ADHD, konsultacji po traumie, opinii psychologicznej, psychoedukacji, wsparcia w kryzysie, rozmowy o trudnościach adaptacyjnych albo poradnictwa, psycholog może być właściwym specjalistą. Jeżeli problem wymaga długoterminowej psychoterapii, pracy nad utrwalonymi schematami, zaburzeniami osobowości, głębokimi mechanizmami relacyjnymi albo leczenia zaburzeń psychicznych w procesie terapeutycznym, wtedy potrzebny może być psychoterapeuta. Przy dużym nasileniu objawów, myślach samobójczych, psychozie, manii, silnej depresji albo potrzebie farmakoterapii konieczna może być konsultacja psychiatryczna.

Dlaczego pacjenci potrzebują psychologa

Pacjenci i klienci często trafiają do psychologa nie dlatego, że chcą otrzymać etykietę. Przychodzą, bo nie rozumieją, co się z nimi dzieje. Ktoś nie śpi, bo jego organizm jest w ciągłej gotowości. Ktoś wybucha, choć nie chce ranić bliskich. Inna osoba nie potrafi wyjść z relacji, która niszczy jej poczucie własnej wartości. Rodzic widzi, że dziecko przestało chodzić do szkoły. Dorosły człowiek po latach słyszy po raz pierwszy, że jego chaos nie musi być lenistwem, lecz może wynikać z ADHD. Jeszcze ktoś inny przeżył stratę, wypadek, przemoc albo upokorzenie i niby funkcjonuje, ale wewnętrznie jego system alarmowy nie wrócił do normalnej pracy.

Psycholog pomaga nazwać to, co dla klienta bywa mgłą. Porządkuje doświadczenie, odróżnia kryzys od zaburzenia, stres od traumy, konflikt od przemocy, smutek od depresyjnego obrazu funkcjonowania, impulsywność od zaburzeń samoregulacji. Nie robi tego po to, by człowieka zamknąć w definicji. Robi to po to, by człowiek przestał błądzić po własnym życiu z mapą narysowaną przez lęk.

Największą wartością pracy psychologa jest połączenie wiedzy z uważnym kontaktem. Sama empatia nie wystarczy. Sama wiedza też bywa zimna jak metalowe biurko w urzędzie. Dopiero spotkanie kompetencji, etyki i ludzkiej obecności daje klientowi poczucie, że ktoś naprawdę pomaga mu zrozumieć jego sytuację, a nie jedynie produkuje zdania brzmiące profesjonalnie.

Gdzie dziś pracuje psycholog

Psycholog pracuje w poradniach psychologiczno pedagogicznych, szkołach, przedszkolach, placówkach opiekuńczych, szpitalach, przychodniach, centrach zdrowia psychicznego, ośrodkach interwencji kryzysowej, fundacjach, firmach, sądach, służbach, więziennictwie, sporcie, mediach, edukacji i prywatnych gabinetach. Coraz częściej działa online, co dla wielu osób jest ogromną zmianą dostępności. Ktoś z małej miejscowości, osoba z ograniczoną mobilnością albo człowiek pracujący nieregularnie może skorzystać z pomocy bez długiej podróży i bez dodatkowego obciążenia logistycznego.

W firmach psycholog może zajmować się stresem zawodowym, wypaleniem, komunikacją, konfliktami, dobrostanem pracowników, szkoleniami, rekrutacją i oceną kompetencji. W edukacji wspiera dzieci, rodziców i nauczycieli. W sądownictwie przygotowuje opinie i uczestniczy w diagnozie funkcjonowania osób badanych. W ochronie zdrowia pracuje z pacjentem, rodziną i zespołem interdyscyplinarnym. W psychoedukacji tłumaczy złożone procesy psychiczne prostym językiem, bez spłaszczania ich sensu.

Ta różnorodność jest siłą zawodu, ale niesie też ryzyko. Psycholog nie powinien udawać specjalisty od wszystkiego. Praca z traumą wymaga innych kompetencji niż rekrutacja. Diagnoza dzieci wymaga innych narzędzi niż konsultacje dla dorosłych. Opiniowanie sądowe wymaga innego poziomu odpowiedzialności niż szkolenie z komunikacji. Dlatego przyszłość psychologii będzie należała do tych specjalistów, którzy potrafią jasno powiedzieć, w czym są kompetentni, a gdzie potrzebne jest skierowanie do innej osoby.

Diagnoza staje się usługą pierwszej potrzeby

Jednym z najmocniejszych trendów jest wzrost znaczenia diagnozy psychologicznej. Widzimy rosnące zainteresowanie diagnozą ADHD, spektrum autyzmu, trudnościami szkolnymi, zaburzeniami emocjonalnymi, wypaleniem, skutkami traumy i problemami regulacji emocji. Diagnoza nie jest modną pieczątką. Dobrze wykonana pozwala człowiekowi lepiej rozumieć własne funkcjonowanie i podejmować rozsądniejsze decyzje.

W Polsce wiele osób przez lata żyło bez trafnego opisu swoich trudności. Dziecko słyszało, że jest niegrzeczne. Dorosły słyszał, że jest chaotyczny. Kobieta po przemocy słyszała, że przesadza. Mężczyzna w kryzysie słyszał, że ma się wziąć w garść. Psychologia nie rozwiązuje wszystkiego, ale potrafi zatrzymać tę przemoc interpretacyjną, w której cierpienie człowieka zostaje sprowadzone do słabości charakteru.

Dobra diagnoza daje język. Czasem ten język jest pierwszym bezpiecznym mostem między człowiekiem a jego własnym życiem. Nie usprawiedliwia wszystkiego, nie zwalnia z odpowiedzialności, nie daje magicznej przepustki. Umożliwia jednak planowanie pomocy, pracy, edukacji, leczenia, terapii, zmian środowiskowych i strategii radzenia sobie.

Trauma i suicydologia stają się coraz ważniejsze

Patrząc w stronę przyszłości, widzę wyraźnie, że psycholog jutra będzie musiał lepiej rozumieć traumę, kryzys i ryzyko samobójcze. Nie dlatego, że każdy klient ma traumę. Dlatego, że coraz więcej osób przychodzi z doświadczeniami, które przekroczyły ich zdolność przetwarzania. Przemoc, nagła strata, wypadek, choroba, rozpad relacji, mobbing, przeciążenie opieką, samotność, cyberprzemoc i przewlekły stres zostawiają w psychice ślady, których nie da się rozbroić poradą z internetu.

Właśnie dlatego, patrząc w stronę tej przyszłości, nie poprzestałem na samych studiach psychologicznych. Ukończyłem również studia podyplomowe z zakresu psychotraumatologii i suicydologii, a obecnie studiuję podyplomowo psychologię sądową. To nie jest kolekcjonowanie dyplomów na ścianę. To konsekwentne budowanie warsztatu do pracy z człowiekiem w sytuacjach, w których słowa muszą być jednocześnie precyzyjne i odpowiedzialne.

Psychotraumatologia uczy, że człowiek po doświadczeniu granicznym często nie potrzebuje motywacyjnego hasła. Potrzebuje regulacji, bezpieczeństwa, rozumienia objawów i odbudowy wpływu. Suicydologia przypomina, że nie wolno lekceważyć wypowiedzi o śmierci, rezygnacji i bezsensie. Psychologia sądowa uczy ostrożności, struktury, odpowiedzialności za opinię i świadomości, że jedno zdanie specjalisty może mieć realne konsekwencje dla czyjegoś życia.

Psycholog przyszłości będzie pracował interdyscyplinarnie

Przyszłość psychologii nie będzie samotnym gabinetem odciętym od świata. Będzie współpracą z lekarzami, psychiatrami, psychoterapeutami, pedagogami, prawnikami, pracownikami socjalnymi, nauczycielami, trenerami, specjalistami od uzależnień, ekspertami od technologii i instytucjami publicznymi. Człowiek nie funkcjonuje w próżni. Jego psychika jest zanurzona w ciele, rodzinie, pracy, kulturze, ekonomii, prawie i technologii.

Psycholog przyszłości będzie musiał rozumieć dane, ale nie może stać się niewolnikiem arkusza kalkulacyjnego. Będzie korzystał z narzędzi cyfrowych, ale nie może pozwolić, by aplikacja udawała relację. Będzie pracował online, ale musi umieć ocenić, kiedy kontakt zdalny wystarczy, a kiedy potrzebna jest pomoc stacjonarna lub pilna interwencja medyczna. Będzie znał język badań naukowych, ale powinien tłumaczyć go tak, by pacjent nie czuł się jak eksponat w laboratorium.

Ten kierunek już widać na świecie. Globalne dane pokazują rosnące zapotrzebowanie na specjalistów zdrowia psychicznego. Organizacje międzynarodowe piszą o ogromnej skali problemów psychicznych, kosztach depresji i lęku oraz potrzebie zwiększania dostępu do pomocy. Rynek amerykański prognozuje wzrost zatrudnienia psychologów szybszy niż średnia dla wszystkich zawodów. Polska nie jest samotną wyspą. Idziemy w tym samym kierunku, tylko z własnymi opóźnieniami, brakami kadrowymi i chaosem pojęciowym.

Technologia pomoże, ale nie zastąpi człowieka

Sztuczna inteligencja, aplikacje do monitorowania nastroju, platformy online i narzędzia cyfrowe będą coraz mocniej obecne w zdrowiu psychicznym. Mogą pomóc w edukacji, samoobserwacji, umawianiu wizyt, analizie kwestionariuszy, przypomnieniach, profilaktyce i kierowaniu do odpowiednich form wsparcia. Nie powinny jednak udawać psychologa.

Psycholog przyszłości będzie musiał rozumieć technologię, ale jego najważniejszym narzędziem nadal pozostanie odpowiedzialny kontakt. Algorytm może wygenerować zdanie. Człowiek może usłyszeć drżenie między zdaniami. Program może zebrać dane. Specjalista może zobaczyć, że pacjent mówi o pracy, a naprawdę opowiada o utracie sensu. Aplikacja może zapytać o nastrój. Psycholog może zauważyć, że uśmiech klienta jest maską, która trzyma się ostatnim włóknem.

To nie jest romantyczna obrona starego świata. To kwestia bezpieczeństwa. W obszarze zdrowia psychicznego błędna sugestia, zbyt szybka interpretacja albo brak reakcji na ryzyko mogą być niebezpieczne. Technologia powinna wspierać specjalistów i pacjentów. Nie powinna zastępować odpowiedzialności, etyki i doświadczenia.

Co to oznacza dla klientów i pacjentów

Dla pacjentów przyszłość zawodu psychologa może oznaczać większą dostępność pomocy, lepszą diagnozę, bardziej zrozumiały język i większą przejrzystość kompetencji. Osoba szukająca pomocy powinna łatwiej sprawdzić, kto jest psychologiem, czym się zajmuje, jakie ma kwalifikacje i kiedy powinien skierować do innego specjalisty. To daje poczucie bezpieczeństwa.

Dla klientów korzystających z poradnictwa, psychoedukacji, diagnozy czy konsultacji oznacza to także bardziej praktyczne wsparcie. Psycholog nie jest od tego, by czynić człowieka zależnym od gabinetu. Dobrze prowadzona pomoc psychologiczna powinna wzmacniać rozumienie siebie, decyzje, regulację emocji, komunikację, odporność psychiczną i zdolność korzystania z zasobów.

Dla rodziców oznacza to możliwość wcześniejszego rozpoznawania trudności dzieci. Dla dorosłych otwiera drogę do lepszego rozumienia własnych schematów, stresu i kryzysów. Dla firm oznacza bardziej odpowiedzialne podejście do dobrostanu pracowników. Dla instytucji publicznych oznacza konieczność traktowania psychologów nie jako dekoracji systemu, lecz jako realnych specjalistów od funkcjonowania człowieka.

Dlaczego warto korzystać z pomocy psychologa

Wizyta u psychologa nie musi oznaczać, że człowiek jest chory. Często oznacza, że jest wystarczająco odpowiedzialny, by nie zostawiać ważnych spraw przypadkowi. Do psychologa można zgłosić się, gdy pojawia się stres, przeciążenie, kryzys, żałoba, konflikt, trudność w relacji, problem z regulacją emocji, podejrzenie ADHD, potrzeba diagnozy, doświadczenie traumy, spadek motywacji, wypalenie, poczucie utknięcia albo potrzeba uporządkowania decyzji życiowych.

Czasem jedna konsultacja pomaga nazwać problem i wskazać dalszą drogę. Innym razem potrzebny jest dłuższy proces poradnictwa, psychoedukacji albo współpracy diagnostycznej. Bywa też tak, że psycholog po konsultacji rekomenduje psychoterapię, konsultację psychiatryczną, badania medyczne, kontakt z prawnikiem, wsparcie instytucjonalne albo interwencję kryzysową. Taka rekomendacja nie jest porażką psychologa. Jest dowodem odpowiedzialności.

Dobry specjalista nie powinien przywiązywać klienta do siebie za wszelką cenę. Powinien pomagać mu znaleźć właściwą drogę. Czasem tą drogą jest konsultacja psychologiczna. Czasem diagnoza. Czasem psychoterapia. Czasem leczenie psychiatryczne. Czasem połączenie kilku form wsparcia. Najważniejsze, by człowiek nie został sam z chaosem, którego już nie unosi.

Psycholog jako zawód zaufania

Psycholog pracuje z tym, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Z lękiem ukrytym pod ironią. Ze wstydem schowanym za perfekcjonizmem. Z traumą przykrytą pracoholizmem. Z samotnością zamaskowaną aktywnością. Z dzieckiem, które nie umie powiedzieć, że cierpi, więc przeszkadza. Z dorosłym, który przez lata słyszał, że powinien dać radę, aż pewnego dnia jego organizm odmówił dalszego udawania.

Dlatego ten zawód wymaga wiedzy, pokory i etyki. Psycholog nie może być sprzedawcą gotowych recept. Nie powinien być celebrytą od prostych diagnoz w trzech zdaniach. Nie wolno mu nadużywać autorytetu. Powinien umieć powiedzieć nie wiem, sprawdzę, skonsultuję, skieruję, to wymaga innego specjalisty. Wbrew pozorom takie zdania nie osłabiają zaufania. One je budują.

Zaufanie publiczne nie jest tytułem ozdobnym. To zobowiązanie. Pacjent powierzający psychologowi swoje trudności często pokazuje materiał bardzo delikatny. Specjalista ma obowiązek traktować go z powagą, dyskrecją i kompetencją. Nie chodzi o patos. Chodzi o zwykłą, zawodową przyzwoitość.

Moja perspektywa jako psychologa i dziennikarza

Piszę ten tekst z miejsca, w którym spotykają się moje trzy role. Jako psycholog patrzę na człowieka przez pryzmat funkcjonowania psychicznego, emocji, zachowań, zasobów i trudności. Jako dziennikarz wiem, że najważniejsze informacje trzeba podawać jasno, bez zawodowego żargonu. Jako psychoedukator chcę tłumaczyć psychologię tak, by nie traciła naukowej uczciwości, ale była zrozumiała dla człowieka, który szuka pomocy po ciężkim dniu, po rozstaniu, po diagnozie, po kryzysie albo po latach odkładania siebie na później.

Ukończyłem studia psychologiczne, a następnie studia podyplomowe z zakresu psychotraumatologii i suicydologii. Obecnie studiuję podyplomowo psychologię sądową. Ten kierunek rozwoju nie jest przypadkowy. Współczesny psycholog coraz częściej spotyka się z ludźmi, których problemy nie mieszczą się w prostych poradach. Potrzeba rozumienia traumy, ryzyka, odpowiedzialności za słowo, mechanizmów kryzysu i konsekwencji opiniowania.

Właśnie tak rozumiem psychologa przyszłości. To nie będzie specjalista od ładnych zdań o emocjach. To będzie człowiek łączący naukę, etykę, technologię, diagnozę, komunikację, interwencję i odwagę mówienia prawdy w sposób, który nie niszczy drugiego człowieka. Psycholog przyszłości powinien być przewodnikiem po złożoności, nie właścicielem cudzego życia.

Zaproszenie do kontaktu

Jeżeli czujesz, że potrzebujesz rozmowy, diagnozy, uporządkowania trudności, konsultacji po kryzysie, wsparcia w stresie, poradnictwa psychologicznego, psychoedukacji albo szkolenia, zapraszam do kontaktu. Pracuję z osobami, które chcą lepiej rozumieć siebie, swoje emocje, relacje, decyzje i mechanizmy działania. Pomagam także wtedy, gdy sytuacja wymaga spokojnego nazwania problemu i wskazania dalszej drogi.

Możesz skorzystać z sesji online, konsultacji psychologicznych, diagnoz, szkoleń, poradnictwa i psychoedukacji. Szczegóły znajdziesz w zakładce kontakt oraz w moim profilu w serwisie ZnanyLekarz.

Robert J. Błaszczyk

psycholog