Pytanie, z którym możesz się utożsamić

Słyszałem, że wystarczy przytulić ukochaną osobę albo własnego psa przez sześć sekund, aby organizm zaczął uwalniać oksytocynę, a poziom stresu wyraźnie się obniżył. Zastanawiam się, czy rzeczywiście istnieje taka biologiczna granica i dlaczego zwykły uścisk miałby działać na naszą psychikę. Czy przytulanie może pomóc także wtedy, gdy żyjemy w ciągłym napięciu, jesteśmy samotni albo oddalamy się od bliskich? Jak praktycznie wykorzystać tę wiedzę, nie zamieniając bliskości w kolejne ćwiczenie do wykonania?

Pytanie opracowane na potrzeby poradnika.

Jestem psychologiem i popularyzatorem wiedzy o ludzkiej psychice. Interesują mnie szczególnie te pozornie drobne zachowania, które mogą mieć znaczenie dla naszego dobrostanu i relacji. Pytania oraz propozycje tematów możesz przesyłać na psycholog@psycholog.click lub przez WhatsApp. Jeżeli chcesz porozmawiać o własnych trudnościach ze stresem, bliskością lub budowaniem relacji, zapraszam na konsultację psychologiczną online.

Sześć sekund. Tyle podobno potrzeba, aby zwykłe przytulenie uruchomiło w organizmie niezwykłą biochemię.Brzmi pięknie, ale nauka jest nieco bardziej skomplikowana. Badania potwierdzają, że życzliwy, akceptowany dotyk może sprzyjać redukcji stresu, poczuciu bezpieczeństwa i budowaniu więzi. Nie potwierdzają jednak istnienia uniwersalnego, sześciusekundowego przełącznika oksytocyny.

Zacznij więc od czegoś prostszego niż liczenie sekund: pomyśl o osobie, przy której czujesz się bezpiecznie, i zapytaj, czy ma ochotę na spokojny uścisk. Właśnie od bezpieczeństwa zaczyna się sensowna rozmowa o neurobiologii przytulania.

1. Dlaczego przytulanie znaczy więcej niż dotyk

Wyobraź sobie dwie sytuacje.

W pierwszej spotykasz znajomego, z którym od dawna się nie widziałeś. Podchodzicie do siebie, wymieniacie szybki, niemal obowiązkowy uścisk i już po chwili rozmawiacie o pracy, pogodzie albo korkach na drodze.

W drugiej wracasz do domu po naprawdę trudnym dniu. Ktoś bliski widzi twoje zmęczenie, odkłada telefon i bez pośpiechu otwiera ramiona. Przez kilka chwil nie trzeba niczego wyjaśniać.

Oba zdarzenia obejmują kontakt fizyczny. Psychologicznie mogą jednak znaczyć zupełnie co innego.

Przytulanie jest formą dotyku społecznego, której znaczenie powstaje w relacji między ludźmi. Sam nacisk na skórę nie wystarcza, aby zrozumieć jego działanie. Znaczenie ma to, kto dotyka, w jakich okolicznościach, czego oczekujemy, jakie mamy wcześniejsze doświadczenia i czy rzeczywiście chcemy tego kontaktu.

Dotyk przyjazny, przewidywalny i dobrowolny może komunikować akceptację, troskę, przynależność oraz wsparcie.

Ten sam gest wykonany bez zgody, przez niechcianą osobę albo podczas konfliktu może wywołać napięcie, niechęć czy poczucie zagrożenia.

Dlatego nie istnieje jeden uniwersalny uścisk, który działa identycznie na wszystkich.

Psychologia odróżnia również kontakt fizyczny od bliskości emocjonalnej. Można przytulać kogoś codziennie, a mimo to nie interesować się jego potrzebami. Można także kochać bardzo głęboko i z różnych powodów nie przepadać za długim przytulaniem.

To szczególnie ważne w związkach.

Kiedy partnerka albo partner nie ma ochoty na dotyk, łatwo potraktować to jako odrzucenie. Tymczasem przyczyną może być zmęczenie, przebodźcowanie, ból, aktualny stan emocjonalny albo odmienna potrzeba dystansu fizycznego.

Zanim zinterpretujesz brak uścisku jako brak uczucia, zapytaj o jego znaczenie.

W bliskiej relacji przytulenie może być jednym ze sposobów wyrażania miłości. Nie powinno stawać się obowiązkowym egzaminem z miłości.

Podobna zasada dotyczy zwierząt.

Pies może szukać kontaktu, opierać głowę o człowieka, podsuwać się pod rękę i wyraźnie cieszyć się z głaskania. Nie musi jednak lubić mocnego obejmowania, które ogranicza mu możliwość odejścia.

Kot może z własnej inicjatywy położyć się obok opiekuna, ocierać się o niego i domagać pieszczot, a mimo to źle reagować na podnoszenie i przytrzymywanie.

Przytulanie pomaga przede wszystkim wtedy, kiedy jest doświadczeniem bezpieczeństwa, a nie naruszeniem granic.

2. Sprawdź, jak bardzo wpływa to na twoje życie

Zanim zaczniesz świadomie wprowadzać więcej dotyku do codzienności, spróbuj ocenić, czego właściwie potrzebujesz.

Poniższa tabela nie jest testem psychologicznym ani narzędziem diagnostycznym. Pomaga jedynie uporządkować obserwacje dotyczące stresu, bliskości i komfortu z kontaktem fizycznym.

Nie oceniaj jakości relacji na podstawie liczby uścisków.

Częstotliwość przytulania może mówić coś o codziennych zwyczajach pary, ale nie rozstrzyga samodzielnie o jej bezpieczeństwie, wzajemności czy trwałości.

Dwie osoby mogą rzadko się obejmować i tworzyć niezwykle dobrą więź. Inna para może przytulać się wielokrotnie w ciągu dnia, a równocześnie unikać ważnych rozmów.

Z perspektywy psychologicznej warto postawić trzy pytania.

Czy mam w swoim życiu kontakt, którego rzeczywiście pragnę?

Czy mogę bez obawy powiedzieć drugiej osobie, że dziś potrzebuję bliskości albo przeciwnie, potrzebuję dystansu?

Czy dotyk kojarzy mi się z bezpieczeństwem, czy raczej z koniecznością spełniania cudzych oczekiwań?

Odpowiedzi mogą powiedzieć o relacji więcej niż stoper.

3. Co dzieje się w mózgu i ciele podczas przytulania

Dotyk jest jednym z najbardziej pierwotnych sposobów poznawania otoczenia. Odbieramy go dzięki receptorom w skórze i złożonym drogom nerwowym przekazującym informacje do mózgu.

Jednak dotknięcie ramienia przez przypadkowego przechodnia, ucisk mankietu aparatu do mierzenia ciśnienia oraz objęcie ukochanej osoby nie są dla mózgu identycznymi wydarzeniami.

Różnicę tworzy również interpretacja.

Mechanizm pierwszy: przyjemny dotyk i przetwarzanie emocji

W badaniach nad dotykiem afektywnym szczególną uwagę poświęca się włóknom nerwowym typu C-tactile, obecnym w owłosionej skórze i reagującym między innymi na delikatne, powolne głaskanie.

Ich aktywność wiąże się z przetwarzaniem przyjemnego, emocjonalnie znaczącego dotyku.

Nie oznacza to jednak, że każde przytulenie działa wyłącznie poprzez te włókna. Uścisk jest znacznie bardziej złożonym doświadczeniem, obejmującym nacisk, temperaturę, pozycję ciała, pamięć, emocje i kontekst społeczny.

Mózg nie odczytuje samego bodźca. Nadaje mu znaczenie.

Jeżeli bliska osoba obejmuje cię w bezpiecznej sytuacji, kontakt może wzmacniać poczucie spokoju i przynależności.

Jeżeli natomiast dotyka cię osoba, której się obawiasz, podobny bodziec może zwiększyć czujność.

Mechanizm drugi: układ stresu i kortyzol

Kiedy znajdujesz się w sytuacji wymagającej mobilizacji, organizm uruchamia między innymi autonomiczny układ nerwowy oraz oś podwzgórze-przysadka-nadnercza.

W tym drugim układzie ważną rolę odgrywa kortyzol.

Bywa nazywany hormonem stresu, ale określenie to jest dużym uproszczeniem. Kortyzol uczestniczy również w regulacji metabolizmu, rytmu dobowego i wielu innych funkcji organizmu.

Nie jest substancją, którą należałoby wyeliminować.

Problemem może być natomiast nadmierna lub nieadekwatna do sytuacji aktywacja reakcji stresowej.

Badania pokazują, że w określonych warunkach wspierający dotyk może osłabiać odpowiedź kortyzolową na stres.

Nie oznacza to, że po każdym przytuleniu poziom kortyzolu natychmiast spada. Jego wydzielanie podlega złożonym mechanizmom, a wynik zależy od rodzaju stresora, momentu pomiaru, indywidualnych różnic i kontekstu interakcji.

Co więcej, zmiana poziomu kortyzolu nie musi oznaczać, że człowiek od razu subiektywnie czuje się spokojniejszy.

Biologiczna reakcja organizmu i świadome doświadczenie emocji są ze sobą związane, ale nie są tym samym.

Mechanizm trzeci: oksytocyna i tworzenie więzi

Oksytocyna jest hormonem i neuropeptydem wytwarzanym w podwzgórzu. Uczestniczy między innymi w porodzie, laktacji oraz regulacji różnych zachowań społecznych.

Media lubią określać ją jako hormon miłości.

Jest to efektowna nazwa, lecz biologicznie zbyt uboga.

Oksytocyna nie wywołuje automatycznie miłości, nie gwarantuje zaufania i nie sprawia, że obca osoba staje się nagle bezpieczna.

Jej działanie zależy między innymi od kontekstu, indywidualnych doświadczeń i aktywności innych układów neurobiologicznych.

W określonych sytuacjach może wzmacniać znaczenie sygnałów społecznych, uczestniczyć w procesach przywiązania i wpływać na reakcje związane ze stresem.

Nie działa jednak w oderwaniu od całej psychiki.

Szczególnie ważne jest jeszcze jedno zastrzeżenie: pomiar stężenia oksytocyny w ślinie, krwi czy moczu nie stanowi prostego odczytu tego, co dzieje się w mózgu.

Popularne stwierdzenie, że sześć sekund przytulania uruchamia gwałtowny wyrzut oksytocyny, sugeruje precyzję, której dostępne badania nie zapewniają.

Nie ma uzasadnienia, aby wyobrażać sobie mózg jako urządzenie, które po szóstej sekundzie otrzymuje sygnał do otwarcia hormonalnego zaworu.

4. Co naprawdę odkryli badacze przytulania

Najbardziej interesujące w nauce o dotyku jest to, że nie musimy udawać istnienia cudownych mechanizmów. Rzeczywiste wyniki badań są wystarczająco ciekawe.

Pięć i dziesięć sekund przyjemniejsze niż jedna

Anna Dueren i współpracownicy opublikowali w 2021 roku badanie dotyczące między innymi długości uścisków.

W jednym z eksperymentów uczestnicy obejmowali drugą osobę przez jedną, pięć lub dziesięć sekund, a następnie oceniali swoje doświadczenia.

Uściski trwające jedną sekundę były ogólnie oceniane jako mniej przyjemne niż pięciosekundowe i dziesięciosekundowe.

To ustalenie jest bliskie codziennemu doświadczeniu. Bardzo szybkie objęcie może zostać odebrane jako formalność, podczas gdy nieco dłuższe pozwala rzeczywiście odczuć kontakt.

Badacze nie wykazali jednak, że dokładnie szósta sekunda uruchamia oksytocynę.

Nie ustalili również, że dziesięć sekund jest zawsze lepsze od pięciu albo że każdy człowiek powinien wydłużać przytulenia.

Badano ocenę przyjemności i inne subiektywne reakcje, a nie biologiczny moment rozpoczęcia wydzielania oksytocyny.

To fundamentalna różnica.

Przytulenie przed stresem może zmieniać odpowiedź organizmu

W 2022 roku Gesa Berretz i współpracownicy opublikowali eksperyment dotyczący przytulania przez partnerów romantycznych przed laboratoryjnie wywołaną sytuacją stresową.

W badaniu uczestniczyły 76 osoby pozostające w związkach, po 38 kobiet i mężczyzn.

Zaobserwowano, że kobiety, które przed stresującym zadaniem przytuliły partnera, miały słabszą odpowiedź kortyzolową niż kobiety z grupy kontrolnej.

U mężczyzn nie wykazano analogicznego efektu.

Nie zaobserwowano też odpowiednich różnic we wszystkich innych badanych wskaźnikach, w tym w subiektywnych ocenach emocji.

Nie wolno zatem wyciągać wniosku, że przytulanie działa biologicznie wyłącznie na kobiety.

Badanie dotyczyło określonej próby, konkretnej procedury i jednego rodzaju stresora. Brak istotnego efektu w grupie mężczyzn nie jest dowodem, że u żadnego mężczyzny dotyk nie może redukować stresu.

Pokazuje natomiast, że organizmy i sytuacje nie są identyczne.

Przytulenie i samodzielny kojący dotyk

Inne interesujące badanie przeprowadzili Dreisoerner i współpracownicy w 2021 roku.

W eksperymencie wzięło udział 159 zdrowych osób w wieku od 18 do 35 lat. Naukowcy porównywali między innymi wpływ objęcia przez drugą osobę oraz samodzielnego, łagodnego dotyku na reakcję stresową.

Uczestnicy poddawani byli laboratoryjnemu stresorowi psychospołecznemu.

W obu warunkach dotyku stwierdzono niższą odpowiedź kortyzolową niż w warunkach kontrolnych.

Nie wykazano jednak równoległych różnic dotyczących częstości pracy serca i subiektywnie ocenianego stresu.

To ważna wiadomość dla osób mieszkających samotnie.

Nie każda technika oparta na dotyku wymaga obecności partnera. Niektóre gesty samouspokajające mogą być wartościowym uzupełnieniem innych sposobów regulowania napięcia.

Nie należy przy tym twierdzić, że samodzielne objęcie zastępuje więź z drugim człowiekiem. Badanie dotyczyło konkretnej reakcji stresowej, a nie całego doświadczenia samotności.

Metaanaliza: dotyk ma znaczenie

W 2024 roku Julian Packheiser i współpracownicy opublikowali w „Nature Human Behaviour” rozległą metaanalizę dotyczącą korzyści płynących z interwencji opartych na dotyku.

Analiza statystyczna objęła 137 badań, a przegląd uwzględniał dodatkowe 75 publikacji. Łącznie rozpatrywano dane dotyczące 12 966 osób.

Wyniki wskazywały na korzyści w różnych obszarach zdrowia fizycznego i psychicznego, między innymi w zakresie bólu, lęku, objawów depresyjnych i niektórych wskaźników fizjologicznych.

Należy jednak zachować proporcje.

Przedmiotem przeglądu były bardzo różne interwencje, od masażu po inne formy kontaktu dotykowego. Nie można więc przenieść wielkości tych efektów bezpośrednio na jeden sześciusekundowy uścisk w domu.

Naukowcy zauważyli również znaczenie powtarzalności interwencji. W przypadku dorosłych większa liczba sesji dotykowych wiązała się z większymi korzyściami.

To sugeruje istotny kierunek myślenia: regularna, akceptowana bliskość może mieć większe znaczenie dla dobrostanu niż pojedynczy gest wykonywany według ścisłego czasu.

A co z psami i kotami?

Relacja człowieka ze zwierzęciem również może obejmować silną więź emocjonalną i reakcje fizjologiczne.

Nagasawa i współpracownicy w 2015 roku badali interakcje ludzi z psami, ze szczególnym uwzględnieniem kontaktu wzrokowego.

Wyniki wskazywały na możliwy mechanizm wzajemnego wzmacniania więzi z udziałem oksytocyny.

Nie było to jednak badanie potwierdzające, że sześć sekund przytulania psa wywołuje przewidywalną reakcję hormonalną u obu stron.

W 2022 roku Teo i współpracownicy opublikowali przegląd systematyczny 129 badań dotyczących fizjologicznych następstw interakcji człowieka z psem.

W części badań obserwowano korzystne zmiany dotyczące kortyzolu, aktywności układu autonomicznego oraz wskaźników związanych z oksytocyną.

Wyniki różniły się jednak między projektami, a metody pomiaru nie zawsze pozwalały na mocne wnioski przyczynowe.

Z kolei Gandenberger i współpracownicy, analizując 27 badań interwencji z udziałem psów, podkreślili niejednorodność rezultatów dotyczących stresu i potrzebę równoczesnej oceny dobrostanu ludzi oraz zwierząt.

Nie wolno zakładać, że każdy pies uwielbia przytulanie tylko dlatego, że jego opiekun odczuwa przyjemność.

Podobnie w przypadku kotów nie ma podstaw do wyznaczania sześciu sekund jako naukowo potwierdzonego czasu korzystnego kontaktu.

5. Największy mit: sześć sekund włącza oksytocynę

Skąd właściwie wzięła się tak atrakcyjna liczba?

W materiałach popularyzujących podejście Johna Gottmana do relacji partnerskich znana jest zasada sześciu sekund, związana przede wszystkim z pocałunkiem.

Chodzi o to, aby pocałunek nie był wyłącznie automatycznym gestem powitania lub pożegnania, lecz świadomym, choć krótkim rytuałem bliskości.

W materiałach Instytutu Gottmana spotykamy również zalecenia dotyczące obejmowania partnera. Nie oznacza to jednak, że sześć sekund zostało laboratoryjnie ustalone jako uniwersalny próg hormonalny.

Powiedzmy wyraźnie: sześć sekund może być praktyczną wskazówką dotyczącą uważności w relacji, ale nie jest naukowo potwierdzoną granicą wydzielania oksytocyny.

Właśnie tutaj zaczyna się problem popularnej neuropsychologii.

Bierzemy autentyczny mechanizm fizjologiczny, łączymy go z rzeczywistymi badaniami pokazującymi korzyści dotyku, dodajemy jedną łatwą do zapamiętania liczbę i otrzymujemy przekaz, który ma wszystko, czego potrzebują media społecznościowe.

Jest krótki, pozytywny i natychmiast możliwy do zastosowania.

Brakuje mu jedynie naukowej precyzji.

Nie chodzi o potępianie popularyzatorów ani odbieranie ludziom przyjemności z prostych rytuałów. Uważam natomiast, że psycholog powinien rozróżniać dobrą inspirację od dobrze potwierdzonego mechanizmu.

Jeżeli ktoś zacznie przytulać bliską osobę codziennie i oboje będą z tego zadowoleni, nie potrzebuje dowodu, że oksytocyna wzrosła dokładnie po sześciu sekundach.

Ważniejsze będą ich autentyczne doświadczenia.

Jeszcze jeden mit wymaga sprostowania.

Czasem przytulanie przedstawia się jako najtańszy lek na stres. To miła metafora, ale nieporozumienie zaczyna się wtedy, kiedy traktujemy ją dosłownie.

Przytulanie nie jest lekiem w znaczeniu medycznym.

Nie zastępuje leczenia depresji, zaburzeń lękowych, skutków traumy ani przewlekłych problemów związanych ze stresem.

Nie naprawia również relacji opartej na przemocy, upokarzaniu lub chronicznym braku szacunku.

Nie można wyrządzać komuś krzywdy przez cały dzień, a wieczorem oczekiwać, że sześć sekund czułości przywróci wzajemne zaufanie.

Bliskość potrzebuje znacznie więcej niż prawidłowej techniki obejmowania.

6. Jak wykorzystać przytulanie w codziennym życiu

Nie chcę proponować ci kolejnego wyzwania, w którym trzeba sumiennie odhaczać minuty, sekundy i wykresy nastroju.

Proponuję pięć prostych praktyk, które możesz dostosować do własnych potrzeb.

Pierwsza praktyka: zapytaj, zanim obejmiesz

Kiedy widzisz bliską osobę zmęczoną lub przygnębioną, nie zakładaj automatycznie, że potrzebuje dotyku.

Możesz powiedzieć: „Chcesz, żebym cię przytulił, czy wolisz chwilę spokoju?”.

To pytanie wcale nie odbiera uściskowi spontaniczności.

Pokazuje, że interesuje cię rzeczywista potrzeba drugiego człowieka, a nie wyłącznie własne wyobrażenie o pomaganiu.

Jeżeli usłyszysz odmowę, uszanuj ją bez obrażania się.

Czasami ważniejszym doświadczeniem bezpieczeństwa jest możliwość powiedzenia „nie” niż samo przytulenie.

Sygnałem, że taki sposób kontaktu jest pomocny, będzie większa swoboda w wyrażaniu potrzeb i mniej napięcia wokół czułości.

Druga praktyka: zostaw pośpiech za drzwiami

Jeżeli oboje lubicie przytulanie, spróbujcie od czasu do czasu nie kończyć uścisku natychmiast po zetknięciu ramion.

Nie musisz włączać stopera.

Pięć czy dziesięć sekund może być punktem orientacyjnym inspirowanym badaniami nad odczuwaną przyjemnością, a nie obowiązującą normą biologiczną.

Zwróć uwagę na reakcję drugiej osoby.

Czy odwzajemnia objęcie?

Czy jej ciało pozostaje swobodne?

Czy próbuje się odsunąć?

Jeśli kontakt jest przyjemny, pozwól mu trwać naturalnie. Jeśli druga osoba chce go zakończyć, zakończ go.

Możesz także zauważyć własny oddech i napięcie mięśni, bez prób wymuszania określonego stanu.

Celem jest chwila spotkania, nie osiągnięcie prawidłowego wyniku.

Trzecia praktyka: buduj rytuały, a nie obowiązki

W relacji partnerskiej możesz zaproponować drobny zwyczaj.

Na przykład spokojne powitanie po pracy, krótki uścisk przed rozstaniem albo chwilę fizycznej bliskości przed snem.

Nie chodzi o mechaniczną powtarzalność.

Znaczenie ma wspólnie przyjęta intencja: przez kilka chwil jesteśmy naprawdę dostępni dla siebie.

Wyobraź sobie hipotetyczną parę, w której obie osoby od miesięcy funkcjonują głównie jako organizatorzy domowego życia.

Rozmawiają o rachunkach, zakupach, terminach i obowiązkach. Trudno im nawet przypomnieć sobie ostatni moment niezwiązany z załatwianiem spraw.

Jeżeli oboje tego chcą, spokojny rytuał bliskości może stworzyć okazję do krótkiego zatrzymania.

Nie rozwiąże samodzielnie konfliktów, ale może stać się jednym z elementów odbudowywania kontaktu.

Jeżeli uścisk zaczyna być wykonywany z obowiązku albo jedna osoba wykorzystuje go jako sprawdzian lojalności, warto zmienić zwyczaj i porozmawiać o oczekiwaniach.

Czwarta praktyka: pozwól zwierzęciu decydować

Jeżeli mieszkasz z psem, spróbuj spokojnej interakcji, która nie ogranicza jego swobody.

Możesz usiąść obok, pozwolić mu podejść, pogłaskać go przez chwilę w miejscu, które zwykle lubi, a następnie przerwać.

Sprawdź, czy sam ponownie szuka kontaktu.

Jeżeli odsuwa głowę, napina ciało, zastyga, odwraca się, oblizuje albo próbuje odejść, nie przytrzymuj go.

Takie sygnały należy oceniać w całym kontekście zachowania, ale mogą oznaczać dyskomfort.

W przypadku kota szczególnie ważne jest respektowanie jego inicjatywy i możliwości odejścia.

Niektóre koty lubią głaskanie policzków i okolic głowy, inne ograniczają kontakt do krótkich chwil.

Nie przenoś na zwierzę ludzkiej zasady przytulania.

To, co pomaga tobie, nie musi sprawiać przyjemności pupilowi.

Sygnałem udanej interakcji jest dobrowolne szukanie kontaktu i spokojne zachowanie zwierzęcia, nie czas zmierzony zegarkiem.

Piąta praktyka: wykorzystaj kojący dotyk, nawet gdy jesteś sam

Nie każdy ma partnera, rodzinę lub przyjaciela dostępnego w trudnym momencie.

Nie oznacza to, że wszystkie sposoby regulowania napięcia poprzez dotyk są poza jego zasięgiem.

Możesz spróbować położyć dłoń na klatce piersiowej, objąć lekko własne ramiona albo spokojnie oprzeć ręce na brzuchu.

Wybierz pozycję wygodną i neutralną dla ciała.

Nie zmuszaj się do określonego oddechu ani do wywoływania pozytywnych emocji.

Sprawdź po kilkudziesięciu sekundach, czy napięcie stało się choć trochę łatwiejsze do zniesienia.

Jeżeli dotyk własnego ciała wywołuje dyskomfort, możesz wybrać inną technikę samoregulacji, na przykład spokojne rozejrzenie się po otoczeniu, spacer lub rozmowę z zaufaną osobą.

Badania nad samouspokajającym dotykiem dają podstawy do ostrożnego traktowania go jako jednej z możliwych strategii radzenia sobie ze stresem.

Nie dają podstaw do obiecywania jednakowego efektu u wszystkich ludzi.

7. Dlaczego przytulenie czasami wcale nie pomaga

W popularnych poradnikach o bliskości często pomija się osoby, dla których dotyk jest trudnym doświadczeniem.

A przecież człowiek może jednocześnie potrzebować więzi i nie lubić określonych form kontaktu fizycznego.

Przyczyn może być wiele.

Osoby z doświadczeniami przemocy albo innych zdarzeń traumatycznych mogą reagować na niektóre rodzaje dotyku wzmożoną czujnością, napięciem lub nieprzyjemnymi wspomnieniami.

Nie oznacza to, że każda osoba po traumie unika przytulania. Reakcje są indywidualne, a bezpieczny dotyk dla części ludzi bywa ważnym źródłem wsparcia.

Z kolei u niektórych osób neuroróżnorodnych intensywny kontakt fizyczny może prowadzić do przeciążenia sensorycznego.

Nie jest to dowód braku miłości ani emocjonalnego chłodu.

Trudności mogą wynikać również z bólu, choroby, aktualnego wyczerpania albo zwyczajnych indywidualnych preferencji.

Pewną rolę odgrywają też wzorce rodzinne.

Jeżeli ktoś dorastał w domu, w którym czułość fizyczna była rzadkością, może potrzebować czasu, aby oswoić się z nią w dorosłym związku.

Nie należy automatycznie interpretować tego jako zaburzenia więzi.

Szczególnej ostrożności wymaga natomiast sytuacja, w której uścisk jest wykorzystywany do wywierania presji.

Wyobraź sobie hipotetyczną relację, w której po trudnej kłótni jedna osoba chce natychmiast się przytulić, a druga potrzebuje jeszcze czasu.

Jeżeli pierwsza osoba mówi: „Gdybyś naprawdę mnie kochała, pozwoliłabyś się objąć”, przestaje proponować bliskość, a zaczyna wymuszać zachowanie.

To istotna różnica.

Czułość przestaje być wsparciem, kiedy jej przyjęcie staje się obowiązkiem.

Jeżeli twój partner odmawia kontaktu, zamiast nalegać, możesz zapytać, jaka forma obecności byłaby teraz odpowiednia.

Czasem wystarczy usiąść obok.

Czasem ważniejsza będzie rozmowa.

Innym razem człowiek naprawdę potrzebuje zostać przez chwilę sam.

W relacjach przemocowych szczególnie niebezpieczne byłoby zalecanie większej fizycznej bliskości bez rozpoznania zagrożenia.

Najpierw bezpieczeństwo, dopiero później ewentualna odbudowa zaufania.

Przytulanie nie powinno służyć także unikaniu rozwiązywania konfliktów.

Jeżeli po każdej kłótni pojawia się intensywna czułość, lecz nigdy nie dochodzi do rozmowy o przyczynach problemu, relacja może nadal pozostawać obciążona.

Uścisk może pomagać w przeżywaniu trudnych emocji. Nie zastępuje odpowiedzialności za własne zachowanie.

8. Kiedy bliskość nie wystarcza i potrzebna jest pomoc

Zachęcanie do czułości ma sens, dopóki nie zasłania rzeczywistych trudności człowieka.

Jeżeli od wielu tygodni odczuwasz intensywny stres, masz problemy ze snem, zaczynasz unikać ludzi, tracisz radość życia albo pojawiają się uporczywe objawy lękowe, nie ograniczaj się do eksperymentowania z przytulaniem.

Warto porozmawiać z psychologiem, który pomoże uporządkować trudności i ocenić możliwe dalsze kroki.

Jeżeli objawy sugerują depresję, poważniejsze zaburzenia lękowe albo inne problemy zdrowotne, odpowiednia może być również konsultacja lekarska lub psychiatryczna.

Przy utrwalonych trudnościach wynikających z doświadczeń traumatycznych pomocna może być ocena przez specjalistę posiadającego odpowiednie przygotowanie do pracy z traumą.

Jeżeli problem dotyczy relacji partnerskiej, w której oboje chcecie odbudowywać bliskość, można rozważyć konsultację par lub odpowiednią psychoterapię par.

Jeżeli występują przemoc, zastraszanie albo przymus, priorytetem jest bezpieczeństwo osoby doświadczającej krzywdzenia. W takiej sytuacji nie należy traktować wspólnego przytulania lub terapii par jako automatycznego rozwiązania.

Przy bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia potrzebna jest pilna pomoc, w Polsce między innymi przez numer alarmowy 112.

Istotna jest też możliwość, że twoje trudności z dotykiem nie wymagają żadnego leczenia.

Jeżeli po prostu nie przepadasz za przytulaniem, a twoje relacje są satysfakcjonujące, nie musisz dopasowywać własnego ciała do internetowych zaleceń.

Psychologia nie powinna tworzyć nowych obowiązków tam, gdzie człowiek potrzebuje przede wszystkim wolności i szacunku.

9. Sześć sekund, które mogą coś zmienić

Wracam do pytania, od którego zaczęliśmy.

Czy sześć sekund przytulania może poprawić twój dzień?

Tak, może. Ale nie dlatego, że dokładnie po szóstej sekundzie organizm przełącza się w biologiczny tryb miłości.

Może pomóc, ponieważ daje szansę na doświadczenie czułości, akceptacji, spokoju i fizycznej obecności drugiej osoby.

Czy taki gest może poprawić relację?

Również może. Szczególnie wtedy, gdy staje się częścią szerszego sposobu odnoszenia się do siebie, obejmującego szacunek, uważność, rozmowę i wzajemną troskę.

Nie istnieją natomiast dowody, że jeden krótki uścisk potrafi naprawić każdą relację albo skutecznie leczyć przewlekły stres.

Co możesz zrobić w ciągu najbliższych 24 godzin?

Jeżeli masz taką możliwość, zaproponuj komuś bliskiemu spokojny uścisk bez pośpiechu. Pozwól drugiej osobie zdecydować, czy i jak długo chce pozostać w objęciach.

Jeżeli mieszkasz ze zwierzęciem, poświęć chwilę na spokojny kontakt w formie, którą ono lubi.

Jeżeli jesteś sam, możesz spróbować łagodnego dotyku samouspokajającego albo zadzwonić do człowieka, z którym czujesz się bezpiecznie.

Nie sprawdzaj poziomu własnej oksytocyny. Nie licz punktów za każdą sekundę. Zauważ jedynie, czy kontakt był rzeczywiście przyjemny i czy pomógł ci na chwilę oderwać uwagę od napięcia.

Mam jeszcze jedną refleksję.

Żyjemy w kulturze, która potrafi policzyć niemal wszystko: kroki, kalorie, godziny snu, produktywność, czas korzystania z telefonu, a nawet jakość naszych relacji.

Teraz próbuje policzyć również czułość.

Nie mam nic przeciwko sześciu sekundom. Mam natomiast zastrzeżenie do przekonania, że wartość bliskości można zmieścić w laboratoryjnym przepisie.

Być może największą wartością przytulenia jest właśnie to, że przez chwilę nie musimy niczego mierzyć.

Jeżeli stres, samotność albo trudności w relacjach zaczynają wyraźnie wpływać na twoje codzienne życie, możesz umówić konsultację online lub napisać do mnie przez WhatsApp.

Przeczytaj także

Chomiki w kołowrotku. Kryzys więzi po pięćdziesiątce — o tym, dlaczego coraz trudniej znaleźć czas na prawdziwą bliskość i jak odbudowywać relacje w kulturze pośpiechu.

Miłość na emocjonalnym rollercoasterze — o emocjonalnym bezpieczeństwie w związku, zmienności bliskości i potrzebie ochrony własnych granic.

Polacy w stanie alarmu — o przewlekłym napięciu, przeciążeniu informacjami i odzyskiwaniu wpływu na codzienny stres.

Robert J Błaszczyk

Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz

Napisz do mnie przez WhatsApp

Telefon kontaktowy +48 790 404 404.

Psycholog.CLICK. Zrozumieć siebie i innych

Czy w twoim życiu jest wystarczająco dużo bliskości, spokoju i relacji, w których możesz być sobą?

Czasem kilka minut rozmowy pozwala nazwać coś, co od dawna pozostawało nieuchwytne. Innym razem potrzebna jest pogłębiona analiza problemu i ustalenie konkretnych kroków.

Nazywam się Robert J Błaszczyk. Jestem psychologiem, psychotraumatologiem, dziennikarzem i psychoedukatorem. Prowadzę konsultacje psychologiczne oraz psychotraumatologiczne online, pomagając osobom dorosłym lepiej rozumieć stres, emocje, konflikty, relacje i trudne doświadczenia.

Moja działalność obejmuje także coaching, przygotowywanie opinii psychologicznych w granicach posiadanych kompetencji i zakresu zlecenia, warsztaty, komunikację i edukację. Zajmuję się również zagadnieniami medytacji, NLP i hipnozy, z uwzględnieniem różnic w naukowym potwierdzeniu poszczególnych metod. Łączę doświadczenia z psychologii i dziennikarstwa, aby rozmawiać o ludzkich sprawach zrozumiale i konkretnie.

Moje oficjalne strony i kanały kontaktu:

• Umów konsultację w ZnanyLekarz
• WhatsApp
• E-mail ogólny · erben.pl@gmail.com
• Psycholog.CLICK
• Psychoedukacja.ORG
• CBSP.PRO
• TikTok · @psycholog.click
• Facebook · Psycholog.CLICK
• ERBEN.PL
• ProwadzenieImprez.com
• 1244.yt
• Publikacje i produkty · Naffy

The Six-Second Rule. The Power of Hugs

A question you may relate to

I have heard that hugging someone you love, or even your dog, for just six seconds is enough to release oxytocin and significantly reduce stress. Is there really a biological threshold at which a simple embrace begins to change how we feel? Could hugging help when we are constantly overwhelmed, feel lonely, or are gradually becoming emotionally distant from the people closest to us? And how can we use this knowledge without turning affection into another task on our daily checklist?

This question was prepared for this article.

I am a psychologist and a writer dedicated to making psychological knowledge useful in everyday life. I am especially interested in the small, seemingly ordinary behaviours that may influence our emotional well-being and relationships. You can suggest topics for future articles by emailing psycholog@psycholog.click or contacting me through WhatsApp. If you would like to explore your own difficulties with stress, emotional intimacy or relationships, you can book an online psychological consultation.

Six seconds. Apparently, that is all it takes for an ordinary hug to activate some remarkable biological chemistry. It is an appealing idea, but neuroscience tells a more complicated story. Research suggests that welcome, supportive touch can help regulate certain stress responses, promote feelings of safety and strengthen emotional connections. What it does not establish is a universal six-second switch that suddenly releases oxytocin.

So begin with something more meaningful than a stopwatch: think of someone you feel safe with and ask whether they would welcome a gentle embrace. That sense of safety is where a serious discussion about the neuroscience of hugging should begin.

1. Why a hug means more than physical contact

Imagine two different situations.

In the first, you encounter an acquaintance you have not seen for months. You greet each other with a quick, almost obligatory hug. Within moments, you are talking about work, the weather or your journey.

In the second, you return home after an exceptionally difficult day. Someone close to you notices how exhausted you are, puts their phone aside and opens their arms. For a brief moment, nothing needs to be explained.

Both situations involve physical contact. Yet their psychological meanings may be entirely different.

Hugging is a form of social touch whose meaning depends on the relationship and circumstances in which it takes place.

Physical pressure against the skin alone cannot explain its emotional impact.

Who is touching you? Do you trust them? Do you welcome the contact? What happened immediately before it? Does the gesture communicate care or expectation?

These questions matter because our brains interpret touch within a wider emotional and social context.

A warm, predictable and welcome embrace may communicate acceptance, care, belonging and reassurance.

Exactly the same movement, when imposed by someone unwanted or threatening, may produce discomfort, vigilance or fear.

There is therefore no single type of hug that reliably benefits everyone.

Psychology also distinguishes physical contact from emotional intimacy.

A person may receive frequent hugs yet feel misunderstood, ignored or emotionally abandoned.

Another person may enjoy deeply loving relationships without appreciating prolonged physical affection.

This distinction is particularly important in romantic partnerships.

When a partner declines an embrace, the other person may instinctively interpret the refusal as rejection.

But reluctance to be touched can arise from exhaustion, overstimulation, pain, anxiety, a need for personal space or simply a different preference.

Before assuming a lack of love, it is more helpful to ask what the reluctance means.

In a healthy relationship, physical affection can communicate love. It should never become a compulsory test of commitment.

The same principle becomes especially important when animals are involved.

A dog may approach its owner, lean against their legs, rest its head on their lap or actively seek petting.

Yet many dogs dislike being held tightly in a human-style embrace because it restricts their movement.

Cats also vary considerably in their tolerance of touch.

One cat may rub against your hand, curl up beside you and actively seek affection while strongly disliking being lifted or restrained.

Another may prefer brief contact and then walk away.

The animal’s willingness to participate matters.

Touch becomes emotionally supportive when it is experienced as safe and welcome, rather than imposed.

2. Consider how much this affects your life

Before trying to introduce more physical affection into your daily routine, consider what you are actually seeking.

Are you dealing with occasional stress? Do you feel emotionally disconnected? Is physical contact uncomfortable? Or are you simply curious about the possible benefits of touch?

The following table is not a psychological test or diagnostic instrument. It is a practical guide to understanding how stress, emotional closeness and comfort with touch may affect your everyday life.

It would be a mistake to judge the quality of your relationships by counting hugs.

The frequency of physical affection may reflect a couple’s habits, preferences and circumstances, but it does not independently establish emotional security or relationship quality.

Two people may rarely embrace and still enjoy a deeply affectionate, mutually supportive relationship.

Another couple may hug repeatedly throughout the day while avoiding every difficult conversation.

I would encourage you to consider three questions.

Do I have access to the kind of connection I genuinely want?

Can I tell someone close to me that I need affection, or that I need space, without fearing punishment or rejection?

Does physical contact usually make me feel safe, or does it make me feel responsible for satisfying someone else’s expectations?

The answers may reveal far more about your emotional well-being than any precise duration of an embrace.

3. What happens in the brain and body during a hug

Touch is one of our earliest ways of experiencing the world.

Specialised receptors in the skin detect pressure, temperature, movement and other physical sensations. Their signals are processed through complex networks involving the nervous system and brain.

But a stranger brushing against your arm, the pressure of a blood pressure cuff, and a loving embrace do not produce identical psychological experiences.

The distinction lies partly in how the brain interprets the sensation.

Mechanism one: affectionate touch and emotional processing

Researchers studying affective touch have focused on specialised nerve fibres known as C-tactile afferents.

Found in hairy skin, these fibres respond particularly to certain forms of gentle, slow stroking and are associated with the processing of pleasant social touch.

This is not evidence that all the benefits of hugging are produced by one specialised nerve pathway.

An embrace involves multiple sensations, including pressure, warmth, posture and bodily movement.

It also involves memories, expectations, emotions and the interpretation of another person’s intentions.

When contact occurs with someone you trust, these elements may contribute to feelings of comfort and connection.

If the same contact comes from someone you fear, your response may be very different.

Our emotional experience of touch is inseparable from its meaning.

Mechanism two: the stress response and cortisol

When we face a demanding or threatening situation, our bodies mobilise several interconnected systems.

These include the autonomic nervous system and the hypothalamic-pituitary-adrenal axis, often called the HPA axis.

Cortisol is one of the hormones involved.

Although commonly described as the stress hormone, cortisol has many normal biological functions. It is involved in metabolic regulation, circadian rhythms and adaptation to different demands.

It is not inherently harmful, nor should our goal be to eliminate it.

The concern arises when stress responses become excessive, persistent or poorly matched to a situation.

Certain studies suggest that supportive touch can reduce cortisol responses to particular laboratory stressors.

However, this does not mean cortisol automatically falls every time two people embrace.

Stress physiology is influenced by the nature of the stressor, the timing of measurements, individual characteristics and the social setting.

Importantly, a reduced cortisol response does not necessarily mean someone immediately feels less anxious or distressed.

Biological measurements and subjective emotional experiences are related, but they are different outcomes.

Mechanism three: oxytocin and emotional bonding

Oxytocin is a hormone and neuropeptide produced in the hypothalamus.

It is involved in childbirth, milk ejection and a range of social and behavioural processes.

Popular media frequently calls it the love hormone.

That description is memorable but incomplete.

Oxytocin does not automatically create love, guarantee trust or turn an unsafe relationship into a safe one.

Its effects vary according to the social context, an individual’s history and the activity of other biological systems.

Research suggests that oxytocin may participate in attachment-related processes and influence how certain social signals are processed.

Yet its role cannot be reduced to the idea that more oxytocin always means more happiness or affection.

There is also a measurement problem.

Oxytocin concentrations measured in blood, saliva or urine do not provide a simple, direct reading of oxytocin activity inside the brain.

Therefore, a confident claim that six seconds of hugging produces a sudden burst of oxytocin implies a level of precision that current evidence does not justify.

The brain is not a machine with a hidden button that activates at the sixth second.

4. What hugging research actually shows

The scientific literature on touch is genuinely interesting.

There is no need to invent biological miracles when the available findings already offer useful insights.

Five and ten seconds feel better than one

In 2021, Anna Dueren and colleagues published research examining several characteristics of hugging.

In one experiment, participants experienced hugs lasting one, five or ten seconds, with different arm positions.

They were asked to evaluate aspects of the experience, including pleasantness and their sense of control.

One-second hugs were generally rated as less pleasant than five- and ten-second hugs.

This finding makes intuitive sense.

An extremely brief embrace may feel like a routine social gesture, whereas a slightly longer embrace gives people an opportunity to experience the contact.

However, the study did not identify a six-second oxytocin threshold.

Nor did it prove that ten seconds is universally superior to five.

The researchers measured subjective experiences and other responses, not the exact biological moment at which oxytocin release begins.

That distinction is crucial.

A partner’s embrace before stress

Gesa Berretz and colleagues published an experiment in 2022 investigating whether briefly embracing a romantic partner before a stressful laboratory task affected physiological stress responses.

The final sample consisted of 76 participants, including 40 women and 36 men, who attended as romantic couples.

The researchers compared participants who embraced their partners with participants in a control condition.

Among women, those who embraced their partner showed a reduced cortisol response compared with the control group.

The same effect was not detected among men.

Differences were also absent in certain other measures, including subjective emotional ratings.

Does this mean hugging only benefits women?

No.

It means that a particular experiment detected a sex-related difference under specific conditions.

The results cannot establish that no man ever experiences a stress-buffering benefit from affectionate touch.

Nor should they be generalised without considering the sample, experimental procedure and outcomes being measured.

What the study provides is evidence that a short partner embrace can affect one aspect of stress physiology, at least for some participants in certain circumstances.

Hugging and self-soothing touch

Another important study was published by Dreisoerner and colleagues in 2021.

The experiment involved 159 healthy adults aged 18 to 35.

Participants were exposed to a standardised psychosocial stress task.

The researchers compared different conditions, including being hugged by another person, using self-soothing touch and a control condition.

Both touch conditions were associated with lower cortisol responses than the control condition.

However, comparable differences were not found in heart rate or self-reported stress.

This is particularly relevant for people who live alone or cannot easily access physical affection.

Gentle self-touch may be one useful way of influencing certain stress responses.

It does not, however, replace the emotional meaning of a close relationship.

The experiment tested responses to a specific stressor. It was not a demonstration that self-hugging eliminates loneliness or permanently improves mental health.

What a large meta-analysis tells us

In 2024, Julian Packheiser and colleagues published a substantial meta-analysis in Nature Human Behaviour.

Their quantitative analysis included 137 studies, with a further 75 studies considered in the systematic review. The combined material involved 12,966 individuals.

The researchers found benefits associated with touch interventions across several physical and psychological outcomes.

These included pain, anxiety, depressive symptoms and certain physiological measures.

However, the studies examined many kinds of touch, including massage and other structured interventions.

Consequently, their combined results cannot be treated as the measured benefit of one six-second hug.

The review also examined the frequency and duration of touch interventions.

Among adults, a higher number of touch sessions was associated with greater benefits.

This suggests that repeated opportunities for welcome, supportive contact may matter more than achieving a single prescribed number of seconds.

The researchers also acknowledged methodological limitations, including differences between interventions and challenges in blinding participants to whether they had received touch.

The broad conclusion is encouraging, but it needs to remain proportionate to the evidence.

Supportive touch can contribute to well-being. There is no reliable basis for treating a six-second embrace as a universally effective medical intervention.

What about dogs and cats?

The relationship between humans and companion animals provides another fascinating area of research.

In 2015, Miho Nagasawa and colleagues investigated human-dog interactions, focusing particularly on mutual gaze.

Their findings supported the possibility of an oxytocin-related feedback process between owners and dogs.

This work provides an interesting biological perspective on interspecies attachment.

It does not establish that hugging a dog for six seconds produces a predictable hormonal effect in either participant.

A 2022 systematic review by Teo and colleagues examined 129 studies of physiological responses associated with human-dog interactions.

Some studies reported favourable changes in cortisol, autonomic regulation and measures related to oxytocin.

However, findings were not uniform, and differences in methods limited the certainty of some conclusions.

Another review, published by Gandenberger and colleagues in 2022, examined 27 studies involving dog-assisted interventions and stress biomarkers.

The authors found potentially beneficial changes in certain human stress indicators but emphasised that results varied between measurements and studies.

They also stressed the importance of considering the animals’ welfare.

A person may feel reassured by holding a dog tightly while the dog experiences the contact as uncomfortable.

This possibility must not be ignored.

With cats, the evidence is also insufficient to establish a universal six-second rule.

Companion animals can play an important emotional role, but their behavioural needs and willingness to interact must guide physical contact.

5. The biggest myth: oxytocin starts after six seconds

Where did the appealing number come from?

The six-second rule is widely associated with relationship advice developed and popularised through the work of John Gottman and the Gottman Institute.

However, Gottman’s best-known six-second ritual primarily concerns a six-second kiss between romantic partners.

The intention is to make kissing a meaningful expression of connection rather than an automatic greeting or goodbye.

The Gottman Institute also discusses the benefits of embracing and other forms of affectionate contact.

But relationship advice and an experimentally established hormonal threshold are not the same thing.

There is no convincing basis for declaring that six seconds represents a universal biological boundary after which oxytocin suddenly floods the body.

That distinction matters because popular neuroscience often compresses complex discoveries into an appealing formula.

Take a real biological mechanism.

Add a genuine study showing some benefits of social touch.

Attach a memorable number.

The result is a message ideally suited to social media.

It is short, optimistic and easy to repeat.

Unfortunately, simplicity can create false certainty.

I do not think practical relationship rituals should be dismissed simply because they are not supported by a precise hormonal timetable.

If two people genuinely enjoy embracing each other every day, their experience does not need to be justified by a laboratory measurement.

Their emotional connection is meaningful in its own right.

However, psychologists have a responsibility to distinguish useful advice from established biological facts.

There is another common exaggeration.

Hugging is sometimes described as the cheapest medicine for stress.

As a metaphor, the phrase can be charming.

Taken literally, it becomes misleading.

Hugging is not a medical treatment.

It does not replace evidence-based care for depression, anxiety disorders, trauma-related difficulties or serious chronic stress.

Neither can it repair a relationship characterised by intimidation, humiliation or persistent disrespect.

Someone cannot repeatedly hurt their partner and then reasonably expect six seconds of affection to restore trust.

Emotional safety requires behaviour that remains respectful when the embrace has ended.

6. Five ways to make affectionate touch meaningful

I would rather offer you practical ideas than another self-improvement challenge with a timer and daily performance targets.

These five approaches can be adapted to your relationships, preferences and circumstances.

First: ask before you embrace

When someone you care about looks exhausted or upset, do not automatically assume they want physical comfort.

You might ask, „Would you like a hug, or would you rather have some space?”

This does not make affection less genuine.

It shows that your concern is directed towards the other person’s actual needs rather than your own assumptions.

If the answer is no, accept it without resentment.

Sometimes the experience of being allowed to decline touch is more reassuring than the touch itself.

One sign that this approach is working is greater freedom to express emotional needs without conflict or pressure.

Second: slow down without watching the clock

If both of you enjoy hugging, try occasionally allowing an embrace to last longer than an automatic greeting.

There is no need to count.

Five or ten seconds can be a loose reference inspired by research into perceived pleasantness, not a biological requirement.

Pay attention to the other person’s response.

Are they comfortably reciprocating?

Do they appear relaxed?

Are they trying to pull away?

Allow a pleasant embrace to continue naturally.

If either person wants to stop, stop.

You may notice your breathing, your posture and any changes in bodily tension without forcing a particular outcome.

The point is to experience connection, not to complete an exercise correctly.

Third: create small rituals of connection

In a romantic relationship, you might agree on a simple ritual.

It could be a calm greeting after work, a brief embrace before leaving home or a quiet moment of closeness before bed.

The value lies in the shared intention.

For a few moments, you are genuinely available to one another.

Consider a hypothetical couple who have spent months organising their household but rarely connecting emotionally.

They discuss bills, appointments, groceries and responsibilities.

Their conversations have gradually become a form of project management.

If both partners want it, a small ritual of affection may provide an opportunity to reconnect.

It will not independently resolve underlying disagreements, but it may become one element of a broader effort to restore emotional closeness.

If a ritual starts feeling compulsory, or one partner uses it to test the other’s loyalty, the couple should reconsider it and discuss their needs.

Fourth: let your pet choose the contact

If you live with a dog, consider creating a calm opportunity for interaction that does not restrict the animal’s movement.

Sit nearby.

Allow the dog to approach.

Pet it gently in an area it normally enjoys, then pause.

Does the dog move closer and ask for more?

Or does it turn away?

Signs such as stiffening, freezing, avoiding contact, lip licking or attempting to leave may indicate discomfort, depending on the wider behavioural context.

Do not restrain the animal to complete a predetermined duration.

With cats, their ability to initiate and end contact is equally important.

Some prefer gentle strokes around the head and cheeks. Others enjoy only occasional, brief affection.

The specific preferences of the animal matter more than any human rule about hugging.

A positive interaction should be judged by voluntary participation and comfortable behaviour, not by the time displayed on a watch.

Fifth: use gentle self-touch when you are alone

Not everyone has a partner, family member or close friend available when stress rises.

That does not mean all forms of touch-based comfort are inaccessible.

You could place a hand gently against your chest, rest your hands on your abdomen or loosely wrap your arms around yourself.

Choose a comfortable position.

Allow your breathing to remain natural rather than trying to force a particular rhythm.

After a short period, notice whether the physical sensations feel neutral, pleasant or uncomfortable.

Some people may experience a modest reduction in tension.

Others may notice little difference.

If self-touch feels unpleasant, try another approach, such as walking, orienting yourself to the environment or talking with someone you trust.

Research provides a reasonable basis for considering self-soothing touch as one possible stress-management strategy.

It does not justify promising that every individual will experience the same benefit.

7. Why a hug sometimes does not help

Advice about physical affection often overlooks an important reality.

A person can deeply want emotional connection while finding certain forms of touch uncomfortable.

There are many possible explanations.

For people who have experienced violence or trauma, some kinds of physical contact may be associated with threat, helplessness or painful memories.

However, trauma does not automatically lead to avoidance of physical affection.

Some people find safe, chosen touch reassuring.

Others need considerable time before they can experience it comfortably.

Individual circumstances matter.

Sensory sensitivity may also play a role.

For some neurodivergent people, intense pressure or unexpected physical contact can be overwhelming.

This does not demonstrate a lack of love, emotional warmth or attachment.

Physical pain, illness, exhaustion and personal preferences can also make hugging uncomfortable.

Family experience may shape expectations.

Someone raised in a household where physical affection was unusual may find it unfamiliar in adulthood.

This does not automatically indicate an attachment disorder or psychological problem.

Particular caution is necessary when affection becomes a source of pressure.

Imagine a hypothetical couple who have just had a serious argument.

One partner wants an immediate embrace, while the other needs time to recover.

If the first insists that refusing a hug proves a lack of love, the interaction has shifted from an offer of comfort to emotional pressure.

Affection loses its supportive quality when accepting it becomes an obligation.

If a partner does not want to be touched, consider asking what kind of support would feel appropriate.

Perhaps they would prefer you to sit nearby.

Perhaps they want to talk.

Perhaps they genuinely need some time alone.

In relationships involving abuse, increasing physical intimacy should never be recommended without addressing safety.

Likewise, repeated hugging must not become a substitute for addressing harmful behaviour.

If a couple regularly moves from conflict to intense affection without discussing the cause of the disagreement, the underlying problems may remain.

Physical closeness can provide comfort.

It cannot replace responsibility, honesty or meaningful behavioural change.

8. When professional support may be more important than hugging

Encouraging affectionate contact is reasonable only when it does not obscure more serious difficulties.

If you have been experiencing persistent stress for weeks, struggle to sleep, increasingly avoid people, lose interest in everyday activities or experience recurring anxiety symptoms, do not rely exclusively on hugging or self-soothing techniques.

A psychologist can help you explore possible explanations and identify appropriate next steps.

When symptoms suggest depression, significant anxiety-related difficulties or another health condition, medical or psychiatric assessment may also be appropriate.

If unwanted touch triggers trauma-related symptoms, a qualified professional with relevant training in trauma-focused work may be able to offer further assessment and appropriate care.

For couples who both want to improve emotional connection, relationship counselling or couples therapy may be worth considering.

However, where intimidation, coercion or abuse is present, the priority must be the safety of the person experiencing harm. Increased physical affection or routine couples therapy should not be assumed to be a safe solution.

An immediate threat to life or physical safety requires urgent local emergency assistance. In Poland, the emergency number is 112.

It is also important to recognise that disliking hugs does not automatically mean you need treatment.

If you simply prefer other forms of affection and your relationships are satisfying, there may be no problem to solve.

Psychology should help people understand their needs, not impose additional rules on their bodies.

9. Six seconds that may make a difference

Let me return to the original question.

Can six seconds of hugging improve your day?

Yes, they might.

But not because the human body automatically enters a state of hormonal affection at the sixth second.

An embrace may help because it offers an opportunity to experience care, reassurance, physical presence and emotional connection.

Can it improve a relationship?

Potentially, especially when it becomes part of a larger pattern of mutual respect, attention, communication and care.

But there is no convincing evidence that one short embrace can repair every relationship or treat chronic psychological distress.

What can you do in the next 24 hours?

If you have someone close to you who enjoys affectionate touch, offer a calm embrace.

Allow both of you to decide how long it feels comfortable.

If you live with a companion animal, spend a moment sharing the kind of gentle contact it voluntarily seeks.

If you are alone, you could try a brief self-soothing gesture or contact someone with whom you feel emotionally safe.

Do not attempt to measure your oxytocin.

Do not assign points for completing a particular number of seconds.

Simply notice whether the experience feels comfortable, reassuring or meaningful.

I would like to leave you with one further thought.

We live in a culture that has learned to measure almost everything.

Our steps, calories, sleep, productivity, screen time and even the perceived quality of our relationships have become numbers on a dashboard.

Now we seem increasingly tempted to measure affection as well.

I have no objection to six seconds.

What concerns me is the belief that meaningful closeness can be fully understood through a numerical formula.

Perhaps one of the greatest gifts of a hug is that, for a moment, we do not have to measure anything at all.

If ongoing stress, loneliness or relationship difficulties are affecting your life, you can book an online consultation or contact me on WhatsApp.

Read also

Chomiki w kołowrotku. Kryzys więzi po pięćdziesiątce (in Polish) — explores why maintaining meaningful relationships can become difficult in a culture of constant busyness.

Miłość na emocjonalnym rollercoasterze (in Polish) — discusses emotional safety, changing patterns of intimacy and the importance of maintaining personal boundaries.

Polacy w stanie alarmu (in Polish) — examines chronic tension, information overload and ways to regain a sense of control over everyday stress.

Robert J Błaszczyk

Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz

Contact me on WhatsApp

Contact number +48 790 404 404. Please confirm consultation language options when booking.

Psycholog.CLICK. Understand yourself and others

Is there enough emotional closeness, reassurance and freedom to be yourself in your relationships?

Sometimes a conversation helps us identify a difficulty we have struggled to explain for years. Other situations require a more detailed understanding of our emotional patterns, experiences and available options.

My name is Robert J Błaszczyk. I am a psychologist, psychotraumatology practitioner, journalist and psychoeducator providing online psychological consultations for adults. My work includes stress, emotional overload, relationships, difficult life experiences and the psychological consequences of trauma.

My professional activities also include coaching, psychological opinions within my qualifications and the agreed scope of work, educational workshops, communication and journalism. I also explore meditation, NLP and hypnosis as areas of professional interest, while recognising important differences in their scientific evidence.

Through my websites and publications, I aim to make psychological knowledge accessible, practical and intellectually responsible.

My official websites and contact channels:

• Book a consultation via ZnanyLekarz
• WhatsApp
• General email · erben.pl@gmail.com
• Psycholog.CLICK
• Psychoedukacja.ORG
• CBSP.PRO
• TikTok · @psycholog.click
• Facebook · Psycholog.CLICK
• ERBEN.PL
• ProwadzenieImprez.com
• 1244.yt
• Publications and products · Naffy

WYKORZYSTANE ŹRÓDŁA I INSPIRACJE

1. Dueren, A. L., Vafeiadou, A., Edgar, C., & Banissy, M. J. (2021). The influence of duration, arm crossing style, gender, and emotional closeness on hugging behaviour. Acta Psychologica, 221, 103441.
2. Berretz, G., Cebula, C., Wortelmann, B. M., Papadopoulou, P., Wolf, O. T., Ocklenburg, S., & Packheiser, J. (2022). Romantic partner embraces reduce cortisol release after acute stress induction in women but not in men. PLOS ONE, 17(5), e0266887.
3. Dreisoerner, A., Junker, N. M., Schlotz, W., Heimrich, J., Bloemeke, S., Ditzen, B., & van Dick, R. (2021). Self-soothing touch and being hugged reduce cortisol responses to stress: A randomized controlled trial on stress, physical touch, and social identity. Comprehensive Psychoneuroendocrinology, 8, 100091.
4. Packheiser, J., Hartmann, H., Fredriksen, K., Gazzola, V., Keysers, C., & Michon, F. (2024). A systematic review and multivariate meta-analysis of the physical and mental health benefits of touch interventions. Nature Human Behaviour, 8, 1088–1107.
5. Nagasawa, M., Mitsui, S., En, S., Ohtani, N., Ohta, M., Sakuma, Y., Onaka, T., Mogi, K., & Kikusui, T. (2015). Social evolution. Oxytocin-gaze positive loop and the coevolution of human-dog bonds. Science, 348(6232), 333–336.
6. Teo, J. T., Johnstone, S. J., Römer, S. S., & Thomas, S. J. (2022). Psychophysiological mechanisms underlying the potential health benefits of human-dog interactions: A systematic literature review. International Journal of Psychophysiology, 180, 27–48.
7. Gandenberger, J., Flynn, E., Moratto, E., Wendt, A., & Morris, K. N. (2022). Molecular Biomarkers of Adult Human and Dog Stress during Canine-Assisted Interventions: A Systematic Scoping Review. Animals, 12(5), 651.
8. The Gottman Institute. (2016). 6 Hours a Week to a Better Relationship. Materiał popularyzatorski dotyczący rytuałów bliskości w związkach, w tym sześciusekundowego pocałunku. Inspiracja praktyczna, nie badanie laboratoryjne wyznaczające próg wydzielania oksytocyny.