Hejt w sieci. Jak reagować i wspierać młodzież
Robert J. Błaszczyk · psycholog i psychotraumatolog Sprawdź terminy konsultacji online
Uczeń może siedzieć w twojej klasie, mieć odrobione zadanie i odpowiadać na pytania, a jednocześnie zastanawiać się, kto właśnie ogląda ośmieszający go film. Dzwonek kończy lekcję, ale nie kończy nękania. Telefon przenosi je do autobusu, domu i łóżka. Dlatego rozmowa o hejcie wymaga czegoś więcej niż przypomnienia zasad kulturalnej dyskusji.
Jeśli przygotowujesz takie zajęcia, warto połączyć trzy sprawy. Uczeń potrzebuje wiedzieć, jak ograniczyć dalszą krzywdę, komu powiedzieć o zdarzeniu i jak odzyskiwać równowagę po upokorzeniu. Dorosły potrzebuje natomiast przyjąć odpowiedzialność za interwencję. Wzmacnianie odporności psychicznej ma sens wtedy, gdy towarzyszy mu rzeczywista ochrona. Trudno odbudowywać poczucie bezpieczeństwa, jeśli następnego dnia ten sam atak zaczyna się od nowa.
Pytanie, z którym możesz się utożsamić
Witam! Drogi Panie Robercie, jestem nauczycielem w szkole średniej. Poszukuje w różnych źródłach informacji na przygotowanie zajęć dla młodzieży na temat: Jak reagować na hejt w sieci i jak dbać o odporność psychiczną osób, które stały się ofiarami hejtu? Bardzo proszę o spojrzenie na ten temat i udzielenie odpowiedzi.
Krystian z zachodniopomorskiego
Jeśli chcesz zaproponować temat kolejnego artykułu, napisz na psycholog@psycholog.click. Swoją sytuację jako osoba dorosła możesz też omówić, kontaktując się ze mną przez WhatsApp lub wybierając konsultację psychologiczną online.
Zacząłbym od tego, co usłyszy osoba zaatakowana
Krystianie, zdanie „nie przejmuj się” bywa wypowiadane z życzliwości. Problem w tym, że uczeń często słyszy w nim dodatkowe wymaganie. Ma poradzić sobie z poniżeniem, a przy okazji pokazać, że nie robi ono na nim wrażenia. Kiedy nadal cierpi, może zacząć wstydzić się również swojej reakcji.
Na twojej lekcji postawiłbym więc jasną zasadę. Odpowiedzialność za krzywdzące zachowanie ponosi osoba, która je podejmuje. Prawo do pomocy nie zależy od tego, jak spokojnie zachowuje się osoba zaatakowana. Płacz, złość czy trudność w opowiedzeniu zdarzenia nie odbierają wiarygodności zgłoszeniu. Okoliczności trzeba sprawdzić, ale ochrony nie odkładałbym do czasu, aż uczeń przedstawi idealnie uporządkowaną historię.
Jednocześnie nie obiecywałbym uczniom, że każda obraźliwa wypowiedź zniknie, a każdy sprawca natychmiast poniesie konsekwencje. Możesz zobowiązać się do określonych działań, dyskrecji w granicach bezpieczeństwa i powrotu do rozmowy. Taka konkretna deklaracja daje więcej niż zapewnienie, że „wszystko będzie dobrze”.
Krytyka, konflikt i nękanie wymagają różnych odpowiedzi
Słowo „hejt” obejmuje w codziennym języku bardzo różne sytuacje. Na potrzeby lekcji warto zejść z poziomu etykiety do zachowania. Co ktoś napisał, komu, gdzie, przy jakiej publiczności i co wydarzyło się później?
Poniższe wypowiedzi są przykładami hipotetycznymi.
| Sytuacja | Co warto rozpoznać | Możliwa reakcja |
|---|---|---|
| „Nie zgadzam się z twoim argumentem, ponieważ pomijasz te dane” | Krytyka stanowiska | Sprawdzenie argumentu lub zakończenie dyskusji |
| „Jesteś beznadziejny, nikt cię tu nie chce” | Osobisty atak i poniżanie | Granica, zgłoszenie, wsparcie |
| Grupa regularnie wyśmiewa ucznia i rozpowszechnia jego przerobione zdjęcia | Wzorzec nękania i przewaga grupy | Interwencja dorosłych i plan ochrony |
| Pojawia się groźba pobicia albo szantaż | Potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa | Pilna ocena ryzyka i kontakt z odpowiednimi służbami |
W badaniach nad cyberbullyingiem ważne są powtarzalność, intencja krzywdzenia i nierównowaga sił. W internecie przewaga może wynikać z liczebności grupy, anonimowości lub kontroli nad kompromitującym materiałem. Jedno opublikowanie filmu może prowadzić do wielokrotnego krzywdzenia przez kolejne udostępnienia. Nie trzeba czekać na serię wpisów tego samego autora, żeby zareagować na poważne zdarzenie (Borkowska, 2023).
Mowa nienawiści wiąże się z atakowaniem ludzi ze względu na ich przynależność lub cechy, na przykład pochodzenie, religię czy orientację seksualną. „Hejt”, „mowa nienawiści” i „przestępstwo” nie są pojęciami zamiennymi. Ocena prawna wymaga ustalenia konkretnego zachowania i okoliczności.
Dlaczego wiadomość potrafi zostać w głowie na wiele godzin
Wyobraź sobie hipotetyczną sytuację. Siedemnastolatek widzi pod swoim zdjęciem kilkanaście drwiących reakcji. Wie, kto zaczął, ale nie wie, kto jeszcze widział wpis. Następnego dnia zwykły śmiech na korytarzu może odebrać jako dalszy ciąg ataku. Nie oznacza to, że każdy rzeczywiście się z niego śmieje. Pokazuje, jak trudno funkcjonować w niepewności dotyczącej własnej pozycji w grupie.
Internet zwiększa tę niepewność. Materiał można skopiować, odbiorców trudno policzyć, a powiadomienia przypominają o zdarzeniu wtedy, gdy człowiek próbuje zająć się czymś innym. Samo wyłączenie ekranu nie rozstrzyga obawy, co dzieje się na nim bez naszej obecności.
Po stronie osoby atakującej znaczenie może mieć osłabienie hamulców społecznych. John Suler opisał, jak anonimowość, niewidoczność i odsunięcie reakcji drugiej osoby mogą sprzyjać zachowaniom, na które ktoś rzadziej pozwoliłby sobie twarzą w twarz. To model wyjaśniający część zachowań online, a nie diagnoza sprawcy ani usprawiedliwienie przemocy (Suler, 2004).
Na lekcji zapytałbym również o publiczność. Co zmienia dopisany komentarz, śmiejąca się reakcja albo przesłanie materiału dalej? Uczniowie mogą wtedy zobaczyć, że krzywda powstaje także przez drobne działania wielu osób. Nie trzeba samemu wymyślić obraźliwego podpisu, żeby uczestniczyć w jego rozpowszechnianiu.
Co rzeczywiście wynika z badań
Przegląd obejmujący 56 metaanaliz wskazał związki doświadczania cyberprzemocy z gorszym funkcjonowaniem psychicznym i szkolnym. Znaczenie miały także warunki rodzinne i szkolne. Znaczna część takich ustaleń opisuje zależności, więc nie pozwala przypisać wszystkich trudności jednemu zdarzeniu ani przewidzieć losu konkretnego ucznia. Metaanalizy mogą ponadto obejmować częściowo te same badania (Kasturiratna i in., 2025).
Polanin i współpracownicy przeanalizowali 50 badań obejmujących 45 371 uczestników. Programy profilaktyczne przeciętnie ograniczały sprawstwo cyberprzemocy i jej doświadczanie. Efekty były jednak niewielkie, odpowiednio g = -0,18 oraz g = -0,13. To standaryzowane różnice między grupami, a nie informacja, że przemoc spadła o 18 lub 13 procent (Polanin i in., 2022).
Nowsza metaanaliza 44 badań randomizowanych, z udziałem 65 707 osób, również wykazała niewielkie korzyści. Nie stwierdzono natomiast istotnej poprawy ogólnego dobrostanu psychospołecznego. Pewność dowodów oceniono jako niską lub bardzo niską. Korzystam tu z abstraktu wydawcy, bez dostępu do pełnego tekstu (Shi i in., 2026, publikacja online w 2025).
Mój praktyczny wniosek jest ostrożny. Warto prowadzić przemyślane działania szkolne, sprawdzać ich efekty i udzielać indywidualnej pomocy. Badania nie uzasadniają obietnicy, że jedna lekcja albo pojedyncze ćwiczenie odporności wystarczy do rozwiązania problemu.
Pierwsza rozmowa daje początek ochronie
Gdy uczeń zgłasza nękanie, znajdź warunki, w których inni nie będą słyszeć rozmowy. Możesz zacząć od prostego komunikatu. Poniżej proponuję własne sformułowanie do wykorzystania.
Dziękuję, że mi powiedziałeś. Potraktuję to poważnie. Najpierw sprawdzimy, czy jesteś bezpieczny. Potem ustalimy, co mogę zrobić i kto jeszcze powinien pomóc.
Spokojnie ustal, co się wydarzyło, czy atak trwa, czy sprawca zna miejsce pobytu ucznia oraz czy pojawiły się groźby, szantaż lub przemoc poza internetem. Zapytaj również, czego uczeń najbardziej obawia się po zgłoszeniu. Czasem obawą jest odwet, czasem publiczna rozmowa wychowawcy, a czasem reakcja rodziców.
Nie obiecuj całkowitej tajemnicy. Wyjaśnij, że informacje przekażesz osobom potrzebnym do zapewnienia pomocy, i w miarę możliwości uprzedzaj o kolejnych krokach. Przy zagrożeniu bezpieczeństwa nie możesz uzależnić interwencji od zgody na dalsze milczenie.
Zaproponuj konkretny termin następnego kontaktu, na przykład rozmowę kolejnego dnia. Ustal, do kogo uczeń może podejść podczas przerwy i jak zgłosić nowy atak. Wytyczne MEN podkreślają znaczenie wysłuchania, nieobwiniania i współpracy dorosłych. Działanie szkoły jest potrzebne również wtedy, gdy przemoc zaczęła się poza jej terenem (Ministerstwo Edukacji Narodowej, b.d.).
Jak ograniczać atak bez dokładania mu publiczności
Uczeń nie ma obowiązku odpowiadać sprawcy. Jeśli sytuacja jest bezpieczna, może postawić krótką granicę, na przykład „Nie zgadzam się na publikowanie mojego zdjęcia. Usuń je”. Przy groźbach albo przewadze grupy lepiej od razu włączyć dorosłego. Brak odpowiedzi nie oznacza zgody.
Przy zwykłych obraźliwych wiadomościach warto, jeśli jest to bezpieczne, zachować dowody przed blokowaniem i usuwaniem. Potrzebne bywają zrzuty z kontekstem rozmowy, nazwa konta, adres wpisu, data oraz godzina. Dorosły może pomóc zgłosić materiał administratorowi, ograniczyć kontakt, wyciszyć powiadomienia i przejrzeć ustawienia prywatności. Nazwy funkcji zależą od aplikacji i zmieniają się (UNICEF, 2026).
Wyjątek wymaga szczególnej uwagi. Nie pobieraj, nie kopiuj i nie rozsyłaj seksualnych materiałów przedstawiających osoby niepełnoletnie. Zapisz informacje pozwalające wskazać miejsce publikacji i skontaktuj się z Policją lub zespołem Dyżurnet. Ustal z nimi bezpieczny sposób dalszego postępowania. Zasada „zrób zrzut wszystkiego” byłaby tutaj niewłaściwa (eSafety Commissioner, 2026).
Przy szantażu seksualnym nie płać i nie wysyłaj kolejnych materiałów. Potrzebna jest pomoc dorosłych oraz zgłoszenie sprawy odpowiednim służbom. Dotyczy to również sytuacji, w której uczeń wcześniej dobrowolnie wysłał komuś prywatne zdjęcie. Ta decyzja nie daje nikomu zgody na szantażowanie go (Polskie Centrum Programu Safer Internet, b.d.).
Dowody udostępniaj wyłącznie osobom potrzebnym do interwencji. Nie pokazuj klasie autentycznego kompromitującego filmu jako materiału dydaktycznego. Nawet krytyczna prezentacja może przedłużyć upokorzenie.
Gdy uczeń uważa, że sam zasłużył na atak
Może powiedzieć, że opublikował niezręczne zdjęcie, pochwalił się oceną albo wcześniej odpowiedział komuś nieprzyjemnie. Warto wtedy rozdzielić odpowiedzialność za poszczególne zachowania. Jeśli kogoś obraził, można się tym zająć. Nadal potrzebuje ochrony przed nękaniem, groźbami czy rozpowszechnianiem prywatnych materiałów. Pomoc nie wymaga udowodnienia, że nigdy nie popełnił błędu.
Podobnie prawdziwość zdjęcia albo informacji nie rozstrzyga, czy sposób jej użycia jest krzywdzący. Publiczne wyśmiewanie autentycznej trudności może boleć równie realnie jak zmyślona plotka. Podczas lekcji zatrzymałbym dyskusję, która zaczyna oceniać, czy bohater hipotetycznej sytuacji był dostatecznie rozsądny, atrakcyjny albo sympatyczny, żeby zasługiwać na wsparcie.
Uczeń powinien również wiedzieć, co zrobić po nieskutecznym zgłoszeniu. Jeśli pierwszy dorosły zbagatelizował problem, może zwrócić się do innego nauczyciela, pedagoga, psychologa lub dyrekcji i powiedzieć, że poprzednia próba nie przyniosła pomocy. Zagrożenie wymaga odpowiedniej reakcji bez czekania na przejście wszystkich szczebli szkolnej hierarchii.
Warto dopuścić zgłoszenie pisemne albo rozmowę z towarzyszeniem wybranej osoby. Nie każdy potrafi od razu mówić o upokorzeniu. Uzgodnij jednak sposób odpowiedzi, żeby wiadomość nie została bez dalszego ciągu. Przekazanie problemu następnej osobie nie powinno oznaczać, że uczeń sam musi od początku organizować całą interwencję.
Świadek może zrobić więcej niż napisać „stop hejt”
Wróćmy do hipotetycznego filmu. Uczeń, który go otrzymał, może przerwać przekazywanie, zgłosić publikację i prywatnie odezwać się do osoby zaatakowanej. Proponowane zdanie brzmi „Widziałem ten wpis. Nie zgadzam się na takie traktowanie. Mogę pójść z tobą do wychowawcy”. To konkretna oferta obecności, którą łatwiej wykorzystać niż ogólne „trzymaj się”.
Sprawdziłbym przy tym pozornie pomocną reakcję. Ktoś może udostępnić upokarzający materiał z dopiskiem potępiającym sprawców, a mimo dobrej intencji pokazać go następnym osobom. Na lekcji warto zapytać, jak wesprzeć kolegę bez ponownego publikowania jego wizerunku. Można zgłosić oryginalny wpis, porozmawiać prywatnie albo poprosić administratora grupy o działanie. Dobrą intencję warto oceniać razem z przewidywanym skutkiem. Jeśli nie wiesz, czy osoba poszkodowana chce publicznego zabrania głosu w jej sprawie, bezpieczniej najpierw uzgodnić z nią tę formę wsparcia.
Publiczna reakcja też bywa pomocna, jeśli nie zwiększa zagrożenia. Może polegać na krótkim nazwaniu zachowania i odmowie udziału. Nie musi przeradzać się w długą kłótnię. Świadek nie powinien organizować odwetu, ujawniać danych sprawcy ani stawać się kolejnym celem w imię źle rozumianej odwagi.
Na zajęciach dałbym uczniom możliwość przećwiczenia trzech działań. Zgłaszam, nie udostępniam, oferuję towarzyszenie. Każde można wykonać bez publicznej konfrontacji. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia trzeba od razu włączyć dorosłego i odpowiednią pomoc, nawet jeśli kolega prosi o milczenie.
Nie zawstydzałbym osób, które wcześniej nie zareagowały. Obawa przed utratą miejsca w grupie może być silna. Rozmowa powinna pomóc znaleźć bezpieczną możliwość działania. Odpowiedzialność za ocenę ryzyka i prowadzenie interwencji pozostaje po stronie dorosłych.
Jak odbudowywać odporność psychiczną po upokorzeniu
Odporność rozumiałbym tu jako możliwość stopniowego odzyskiwania równowagi i korzystania z pomocy. Człowiek może potrzebować wsparcia, płakać i nadal podejmować rozsądne działania. Nie oceniałbym jego odporności po tym, czy natychmiast wrócił do żartów.
Zacząłbym od pytania, co obecnie najbardziej utrudnia mu dzień. Nawracające sprawdzanie telefonu, strach przed wejściem do klasy, bezsenność i przekonanie o własnej bezwartościowości wymagają różnych odpowiedzi. Hasło „wzmocnij samoocenę” jest zbyt szerokie, żeby wskazać pierwszy krok.
Oddziel zdarzenie od oceny całego siebie
Możesz zaproponować rozpisanie jednej sytuacji. To ćwiczenie porządkujące myśli, a nie test ani metoda diagnozy. W hipotetycznym przykładzie fakt brzmi „pod zdjęciem pojawiło się pięć obraźliwych komentarzy”. Interpretacja może brzmieć „wszyscy mną gardzą”. Bolesne komentarze są rzeczywiste, ale nie dostarczają wiedzy o myślach wszystkich ludzi.
Wspólnie poszukajcie zdania bliższego dostępnym informacjom, na przykład „kilka osób mnie zaatakowało, nie wiem, co myślą pozostali, a dwie osoby zaoferowały pomoc”. Takie zdanie uznaje krzywdę, a jednocześnie pozostawia miejsce na informacje, które nie pasują do najbardziej bolesnej oceny siebie.
Pomóż wrócić uwagą do otoczenia
Gdy emocje rosną, można zaproponować oparcie stóp o podłogę, zauważenie kilku przedmiotów w pokoju i spokojny, niewymuszony oddech. Uczeń może odmówić albo przerwać, jeśli ćwiczenie zwiększa dyskomfort. Nie wymagam zamykania oczu ani opowiadania przed klasą o swoich odczuciach.
Takie kierowanie uwagi na aktualne otoczenie jest zgodne z umiejętnościami opisanymi w poradniku WHO dotyczącym stresu. Może pomóc odzyskać chwilę przestrzeni do działania. Samo nie zatrzymuje przemocy i nie zastępuje specjalistycznej pomocy, kiedy jest potrzebna (World Health Organization, 2020).
Przywracaj wpływ w małych decyzjach
Zapytaj, kto ma uczestniczyć w rozmowie, gdzie uczeń chciałby ją odbyć i jak chce otrzymywać informacje o działaniach szkoły. Nie każda decyzja będzie możliwa do uzgodnienia, szczególnie przy zagrożeniu, ale warto jasno wyjaśniać ograniczenia. Po doświadczeniu naruszenia granic możliwość dokonania choć kilku wyborów ma praktyczne znaczenie.
Ustalcie także sposób korzystania z telefonu. Wyciszenie powiadomień na wieczór może dać odpoczynek, jeśli zachowane są bezpieczne kanały kontaktu. Automatyczne odebranie urządzenia może natomiast utrudnić rozmowę z osobami wspierającymi i zniechęcić do kolejnych zgłoszeń. Powrót do szkoły czy aktywności społecznych planuj z uwzględnieniem ochrony przed dalszym atakiem.
Pomocna bywa jedna dostępna osoba, z którą można spędzić przerwę lub wrócić ze szkoły. Sen, regularny posiłek, ruch i zajęcie niezwiązane z oceną innych wspierają codzienne funkcjonowanie. Nie przedstawiałbym ich jako kuracji na upokorzenie. Zaproponowałbym konkretny wybór na dziś i sprawdził, czy był wykonalny.
W szkole można przełożyć to na niewielkie, uzgodnione ułatwienia. Uczeń może potrzebować prywatnego sposobu zgłoszenia, że musi wyjść do pedagoga, albo wcześniejszej informacji, z kim będzie pracował w grupie. Nie zakładaj, że publiczne chwalenie go za odwagę jest pożądane. Najpierw zapytaj, czy taka uwaga nie ujawni sprawy osobom, które o niej nie wiedzą.
Przy kolejnej rozmowie sprawdź jedną obserwowalną zmianę. Czy uczeń przespał noc spokojniej, przyszedł na lekcję, spędził przerwę z kimś życzliwym? Brak poprawy jest informacją potrzebną do zmiany pomocy. Nie wystawiaj oceny za tempo wracania do równowagi. Szczególnie ostrożnie podchodziłbym do porównywania go z kolegą, który po podobnym zdarzeniu pozornie szybko o nim zapomniał.
Propozycja lekcji na 45 minut
Poniższy scenariusz jest moją propozycją edukacyjną. Nie jest programem o potwierdzonej w badaniu skuteczności. Dostosuj go do klasy i skonsultuj ze szkolnym psychologiem, zwłaszcza jeśli w grupie trwa aktualnie nękanie.
Pierwsze 5 minut. Ustal bezpieczeństwo rozmowy. Zapowiedz pracę na fikcyjnych przykładach. Nie zbieraj nazwisk, nie pytaj, kto był ofiarą, i nie proś o odczytywanie własnych wiadomości. Daj możliwość pominięcia ćwiczenia oraz wskaż osobę dostępną na rozmowę po zajęciach.
Minuty 5-12. Odróżniaj zachowania. Wykorzystaj tabelę z tego tekstu. Poproś uczniów o rozpoznanie krytyki, poniżania, nękania i zagrożenia. Omów, dlaczego pojedyncza groźba może wymagać szybszej reakcji niż wiele niegrzecznych komentarzy. Zaznacz, że nie trzeba samodzielnie rozstrzygać kwalifikacji prawnej, aby zgłosić niepokój.
Minuty 12-23. Przeanalizuj fikcyjne zdarzenie. Grupa udostępnia przerobione zdjęcie kolegi, a on przestaje przychodzić do szkoły. Zespoły ustalają osobno działania osoby zaatakowanej, świadka i nauczyciela. Zapytaj, co trzeba zatrzymać, kto przejmuje sprawę i jak ochronić prywatność. Uzupełnij odpowiedzi o plan na następny dzień.
Minuty 23-33. Przećwicz zdania pomocowe. W parach można zapisać lub wypowiedzieć propozycję wsparcia oraz zgłoszenie do dorosłego. Nie przydzielaj roli hejtera i nie każ wymyślać obelg. Uczeń może obserwować albo pracować sam. Sprawdźcie, czy pomoc zawiera konkret, na przykład wspólne podejście do pedagoga.
Minuty 33-40. Ułóż osobisty plan wsparcia. Każdy prywatnie zapisuje dwie osoby dorosłe, do których może się zwrócić, oraz jedną bezpieczną czynność pomagającą przetrwać trudny wieczór. Zaproponuj krótki przykład oddzielenia faktu od interpretacji. Nie zbieraj prywatnych planów do publicznego omówienia.
Ostatnie 5 minut. Sprawdź użyteczność. Poproś o anonimową odpowiedź, gdzie można zgłosić przemoc w tej szkole i co może zrobić świadek. Wyjaśnij, że pilne zgłoszenia wymagają bezpośredniego kontaktu z dorosłym, bo anonimowej kartki możesz nie powiązać z osobą potrzebującą pomocy. Zakończ wskazaniem konkretnego miejsca i czasu rozmowy po lekcji.
Za kilka dni warto wrócić do tematu. Sam wzrost liczby zgłoszeń nie dowodzi pogorszenia sytuacji. Może oznaczać, że uczniowie częściej szukają pomocy. Sprawdzaj przede wszystkim, czy ataki ustają, zgłaszający otrzymują odpowiedź i nie dochodzi do odwetu.
Jeżeli w klasie właśnie trwa konkretne prześladowanie, ogólna lekcja nie powinna zastępować indywidualnej interwencji. Nawet fikcyjny przykład może być łatwo rozpoznany jako opis jednego ucznia. W takiej sytuacji najpierw uzgodnij ze szkolnym zespołem bezpieczny sposób pracy z grupą. Nie zapraszaj klasy do oceniania, kto zawinił w rzeczywistym zdarzeniu.
Lekcja potrzebuje dalszego ciągu w działaniu szkoły
Zanim wejdziesz do klasy, ustal, co rzeczywiście wydarzy się po zgłoszeniu. Kto je przyjmie, kto oceni bezpieczeństwo, kto skontaktuje się z opiekunami i kto wróci do ucznia? Odwołaj się do procedur szkoły i standardów ochrony małoletnich. Jeśli konkretny rodzic jest źródłem zagrożenia, sposób kontaktu uzgodnij z osobą odpowiedzialną za ochronę dziecka.
Rodzicowi można zaproponować spokojną rozmowę bez przesłuchiwania i bez obwiniania za wcześniejszą aktywność w sieci. Niech zapyta, jakiej pomocy młody człowiek potrzebuje dziś. Na wspólne uzgodnienia dobrze przeznaczyć rozmowę dorosłych poza klasowym czatem. Publiczna awantura rodziców może włączyć w sprawę kolejną widownię.
Z osobą krzywdzącą potrzebna jest osobna rozmowa, zatrzymanie zachowania i konsekwencje zgodne z ustalonymi zasadami. Można badać motywy bez usprawiedliwiania skutków. Nie diagnozowałbym ucznia jako „narcyza” czy „psychopaty”. Istotne są konkretne działania i możliwość zapobieżenia ich powtórzeniu.
Nie wymuszałbym wspólnej mediacji ani publicznych przeprosin, kiedy osoba poszkodowana boi się sprawcy. Działania naprawcze wymagają bezpieczeństwa, dobrowolności i odpowiedniego przygotowania. Usunięcie wpisu nie kończy automatycznie sprawy. Ustal, czy krążą kopie i czy krzywdzenie nie przeniosło się do innego komunikatora lub na szkolny korytarz.
Warto też pamiętać o uczniach pełnoletnich. W szkole średniej nie każdy podlega tym samym zasadom kontaktu z rodzicami. Uzgadniaj działania z dorosłym uczniem, uwzględniając jego prywatność i pilność zagrożenia. Prawo do wsparcia nie kończy się w dniu osiemnastych urodzin.
Zadbaj także o granice swojej roli. Nauczyciel może przyjąć zgłoszenie, podjąć działania ochronne i utrzymywać kontakt. Prowadzenie całej pomocy psychologicznej w pojedynkę może przekraczać jego przygotowanie i możliwości. Ustal podział odpowiedzialności w zespole oraz zastępstwo na czas nieobecności. Uczeń powinien wiedzieć, do kogo zwrócić się wtedy, gdy ciebie nie ma w szkole. Dzięki temu pomoc nie zależy wyłącznie od dostępności jednej życzliwej osoby.
Kiedy potrzebna jest pilniejsza pomoc
Nie czekaj na zakończenie cyklu lekcji, jeśli uczeń wyraźnie przestaje funkcjonować, unika szkoły, nie śpi, doświadcza nasilonego lęku albo mówi o samouszkodzeniach i braku sensu życia. Potrzebna jest indywidualna ocena przez specjalistę i plan pomocy. Nie każda osoba po hejcie potrzebuje psychoterapii, ale znaczące pogorszenie funkcjonowania wymaga uwagi.
Jeżeli martwisz się o bezpieczeństwo, zapytaj wprost i spokojnie, czy uczeń myśli o zrobieniu sobie krzywdy lub odebraniu sobie życia. Takie pytanie jest częścią zaleceń NIMH dotyczących reagowania na możliwy kryzys samobójczy (National Institute of Mental Health, 2024). Nie prowadź oceny ryzyka samodzielnie na podstawie tego artykułu. Włącz szkolnego psychologa, opiekunów zgodnie z sytuacją oraz odpowiednią pomoc medyczną. Przy bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia dzwoń pod 112 i nie pozostawiaj ucznia samego do przejęcia opieki przez właściwe osoby. Groźby i szantaż wymagają również rozważenia pilnego kontaktu z Policją (Ministerstwo Edukacji Narodowej, b.d.).
Do przygotowania zajęć polecam poradnik Anny Borkowskiej „Cyberprzemoc w szkole. Poradnik dla nauczycieli”, materiały UNICEF oraz zasoby Polskiego Centrum Programu Safer Internet. Wybierz materiały odpowiednie dla wieku uczniów. Scenariusz dla młodszych klas może wymagać znacznej zmiany języka i przykładów.
Z czym chciałbym zostawić twoją klasę
Krystianie, po dobrych zajęciach uczeń powinien umieć wskazać człowieka, do którego pójdzie, rozpoznać sytuację wymagającą pilnej reakcji i zaoferować koledze konkretną pomoc. Ty powinieneś wiedzieć, jak przyjąć takie zgłoszenie i co zrobisz następnego dnia. To sprawdzalne cele, od których można zacząć.
Odporność odbudowuje się również poprzez doświadczenie, że powiedzenie o krzywdzie uruchamia ochronę. Warto więc zapytać szkołę o rzecz bardzo konkretną. Czy uczeń, który dzisiaj poprosi o pomoc, jutro zobaczy różnicę w swoim bezpieczeństwie? Odpowiedź na to pytanie ma większą wartość niż jego deklaracja, że od teraz będzie się mniej przejmował.
Jeśli jako dorosły doświadczasz hejtu albo obciążenia związanego ze wspieraniem innych, możesz umówić konsultację psychologiczną online lub napisać do mnie przez WhatsApp. Możemy uporządkować sytuację i zastanowić się nad możliwymi kolejnymi krokami.
Przeczytaj także
- Toksyk, czyli kto dokładnie? pomaga opisywać krzywdzące zachowania bez diagnozowania ludzi etykietą.
- Nie umiem odpocząć. Czy to coś więcej niż stres? rozwija temat napięcia i pogorszenia codziennego funkcjonowania.
Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.
W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.
Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.
Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.
Umów konsultację w ZnanyLekarz
Napisz do mnie przez WhatsApp
Telefon kontaktowy +48 790 404 404.
Wsparcie po hejcie i w obciążeniu pomaganiem
Po krzywdzących komentarzach trudno czasem przestać sprawdzać telefon, spokojnie zasnąć albo wrócić do codziennych obowiązków. Obciążenie może dotyczyć także dorosłego, który wspiera bliską osobę lub ucznia i próbuje podjąć odpowiedzialne decyzje. Jeśli odnajdujesz w tym swoją sytuację, możesz skorzystać z konsultacji psychologicznej online dla dorosłych.
Podczas rozmowy przyjrzymy się temu, co się wydarzyło, jak wpływa to na twoje funkcjonowanie i jakie wsparcie masz obecnie do dyspozycji. Możemy uporządkować trudności, nazwać potrzeby, omówić granice oraz rozważyć możliwe kolejne kroki. Cel konsultacji ustalam z uwzględnieniem twojej sytuacji. Nie musisz wcześniej przygotowywać gotowego wyjaśnienia ani nazwy problemu.
Jako psycholog i psychotraumatolog korzystam z psychoedukacji oraz narzędzi dobieranych do potrzeb osoby konsultującej. Doświadczenie dziennikarskie pomaga mi uwzględniać również kontekst publicznej oceny i komunikacji. Prowadzę spotkania wyłącznie online. Dostępne terminy sprawdzisz w ZnanyLekarz, a krótkie pytanie organizacyjne możesz przesłać przez WhatsApp. Materiały edukacyjne znajdziesz również w moich serwisach. Konsultacja daje miejsce na spokojne przyjrzenie się sytuacji, bez obietnic gotowego rozwiązania dla każdego.
- Umów konsultację w ZnanyLekarz
- E-mail ogólny · erben.pl@gmail.com
- Psycholog.CLICK
- Psychoedukacja.ORG
- CBSP.PRO
- TikTok · @psycholog.click
- Facebook · Psycholog.CLICK
- ERBEN.PL
- Reporter.re
- 1244.yt
- Publikacje i produkty · Naffy
Online hate. How to respond and support young people
A student can sit in your classroom, hand in their homework and answer questions while wondering who is watching a humiliating video of them. The bell ends the lesson, but the harassment continues. A phone carries it onto the bus, into the home and into bed. Discussing online hate therefore requires more than reminders about polite conversation.
When preparing a lesson, I would bring together three needs. Students need to know how to limit further harm, whom to tell and how to regain stability after humiliation. Adults need to take responsibility for intervention. Building psychological resilience makes sense alongside effective protection. Recovering a sense of safety is difficult when the same attack starts again the following morning.
A question you may relate to
Hello, dear Mr Robert. I teach at a secondary school. I am looking for information to prepare lessons for young people on responding to online hate and supporting the psychological resilience of those targeted. I would be grateful for your perspective and an answer.
Krystian, West Pomerania, Poland
To suggest a subject for a future article, write to psycholog@psycholog.click. If you are an adult seeking to discuss your own circumstances, you can contact me on WhatsApp or choose an online psychological consultation.
I would begin with what the targeted person hears
Krystian, “just ignore it” is often well meant. A student may nevertheless hear another demand. They must cope with humiliation while showing that it has no effect. If the hurt continues, they may also feel ashamed of their reaction.
I would establish a clear principle. The person behaving harmfully is responsible for that behaviour. Access to help does not depend on how calmly the targeted person responds. Tears, anger or difficulty describing events do not invalidate a report. Establish the facts, but begin protection before the student can present a perfectly organised account.
I would also avoid promising that every abusive post will disappear or every perpetrator face immediate consequences. You can commit to specific actions, discretion within the limits of safety, and a follow-up conversation. Those commitments offer more than an assurance that everything will be fine.
Criticism, conflict and harassment require different responses
Everyday talk about online hate covers different situations. For teaching purposes, examine the behaviour behind the label. What was posted, about whom, where, before which audience, and what followed?
The following are hypothetical examples.
| Situation | What to recognise | Possible response |
|---|---|---|
| “I disagree because your argument leaves out these findings” | Criticism of a position | Examine the argument or end the discussion |
| “You are useless. Nobody wants you here” | Personal attack and humiliation | Set a boundary, report it, seek support |
| A group repeatedly mocks a student and circulates altered photographs | A pattern of harassment and group power | Adult intervention and a protection plan |
| A threat of assault or blackmail appears | A possible safety threat | Urgent risk assessment and appropriate authorities |
Cyberbullying research considers repetition, intent to harm and unequal power. Online power can arise from group size, anonymity or control of humiliating material. One upload can produce repeated harm through sharing. A serious incident warrants action before the original poster attacks again (Borkowska, 2023).
Hate speech targets people because of characteristics or group membership, such as ethnicity, religion or sexual orientation. Online hate, hate speech and criminal conduct are not interchangeable categories. Legal assessment depends on the specific behaviour and circumstances.
Why a message can remain in someone’s mind for hours
Imagine a hypothetical seventeen-year-old seeing a dozen mocking reactions beneath their photograph. They know who started it but cannot know who else has seen it. Ordinary laughter in a corridor the next day might feel like another attack. This does not establish that everyone is laughing at them. It illustrates the difficulty of uncertainty about one’s place in a group.
Online environments intensify that uncertainty. Material can be copied, audiences are hard to count, and notifications recall the incident during other activities. Switching off a screen does not settle fears about what is happening without you.
For the person attacking, weakened social restraints may matter. John Suler described how anonymity, invisibility and distance from another person’s reaction can encourage behaviour someone might avoid face to face. This model explains some online behaviour. It neither diagnoses a perpetrator nor excuses abuse (Suler, 2004).
I would also ask about the audience. What changes when somebody adds a comment, a laughing reaction or another share? Students can examine how small contributions from several people produce harm. Circulating an abusive caption involves participation even when somebody else wrote it.
What research actually tells us
A review of 56 meta-analyses identified associations between cyberbullying victimisation and poorer psychological and school functioning. Family and school environments also mattered. Much of this evidence concerns associations. It cannot attribute every difficulty to one incident or predict an individual student’s future. Meta-analyses may also include overlapping studies (Kasturiratna et al., 2025).
Polanin and colleagues examined 50 studies involving 45,371 participants. Prevention programmes reduced perpetration and victimisation on average, with small effects of g = -0.18 and g = -0.13 respectively. These are standardised group differences, not reductions of 18 or 13 per cent (Polanin et al., 2022).
A newer meta-analysis of 44 randomised trials involving 65,707 participants also found small benefits. Overall psychosocial wellbeing did not improve significantly, and evidence certainty was low or very low. I am drawing on the publisher’s abstract, without access to the full article (Shi et al., 2026, first published online in 2025).
My practical conclusion is cautious. Implement thoughtful school measures, monitor their effects and provide individual support. The evidence does not justify promising that one lesson or a single resilience exercise will resolve the problem.
The first conversation begins protection
When a student reports harassment, find somewhere others cannot overhear. You might begin with a straightforward message. This is my suggested wording.
Thank you for telling me. I will take this seriously. First, we will check your safety. Then we will agree what I can do and who else should help.
Calmly establish what happened, whether it continues, whether the perpetrator knows the student’s location, and whether there are threats, blackmail or offline violence. Ask what the student fears most about reporting. They may fear retaliation, a public classroom discussion or their parents’ response.
Avoid promising complete secrecy. Explain that you will involve people needed to provide support and, where possible, explain the next steps beforehand. Where safety is threatened, intervention cannot depend on agreeing to continued silence.
Arrange a specific follow-up, perhaps the following day. Identify someone the student can approach during breaks and how to report another attack. Polish education ministry guidance emphasises listening, avoiding blame and cooperation between adults. School action also matters when abuse begins outside school premises (Ministerstwo Edukacji Narodowej, n.d.).
Limit the attack without giving it another audience
A student has no obligation to answer the perpetrator. Where safe, they can set a brief boundary, such as “I do not agree to you posting my photograph. Remove it.” Threats or group intimidation call for adult involvement immediately. Not responding does not mean consenting.
For ordinary abusive messages, preserve evidence before blocking or deleting, where safe. Useful details include screenshots with context, account names, post addresses, dates and times. An adult can help report content, restrict contact, mute notifications and review privacy settings. Features and their names vary and change between applications (UNICEF, 2026).
There is an important exception. Do not download, copy or circulate sexual material depicting anyone under eighteen. Record information identifying its location and contact the Police or Poland’s Dyżurnet team for guidance on safe handling. An instruction to screenshot everything would be inappropriate here (eSafety Commissioner, 2026).
If sexual blackmail is involved, do not pay or send additional material. Involve trusted adults and appropriate authorities. This applies even when a student originally shared a private image voluntarily. That decision does not authorise blackmail (Polskie Centrum Programu Safer Internet, n.d.).
Share evidence only with people needed for intervention. Showing a genuine humiliating video to the class as teaching material can prolong the humiliation, even when the presentation condemns it.
When a student believes they deserved the attack
They may say they posted an awkward photograph, boasted about a mark or previously answered somebody unkindly. Separate responsibility for individual behaviours. An insult they made can be addressed while protecting them from harassment, threats or distribution of private material. Help does not require proof of an entirely blameless history.
Likewise, a photograph or piece of information being genuine does not establish that its use is harmless. Publicly mocking a real difficulty can hurt as much as spreading a false rumour. I would stop a classroom discussion that begins evaluating whether the hypothetical person was sensible, attractive or likeable enough to deserve support.
Students also need to know what follows an unsuccessful report. If one adult dismisses the concern, they can approach another teacher, school counsellor, psychologist or school leader and explain that the earlier attempt brought no help. A safety threat requires appropriate action without first exhausting every level of school hierarchy.
Allow a written report or a conversation accompanied by somebody the student chooses. Speaking about humiliation may be difficult. Agree how they will receive a response so the message leads somewhere. Passing a concern to another adult should not make the student responsible for organising the intervention again from the beginning.
A witness can do more than post “stop hate”
Return to the hypothetical video. A recipient can stop forwarding it, report it and privately contact the targeted student. Suggested wording is “I saw that post. I disagree with how you were treated. I can come with you to speak to our teacher.” That offers a usable form of company rather than a general wish to stay strong.
Examine an apparently helpful response too. Somebody might repost humiliating material while condemning the perpetrators, inadvertently exposing it to more people. Ask how to support a classmate without republishing their image. Reporting the original, speaking privately or contacting a group administrator are options. Consider both intention and likely impact. If unsure whether the targeted person wants a public statement on their behalf, discuss that support with them first.
A public response can help where it does not increase danger. Briefly identify the behaviour and decline to participate. A prolonged argument is unnecessary. Witnesses should avoid organising revenge, exposing private information or becoming another target through an expectation of heroism.
I would let students practise three actions. Report, stop sharing, offer company. Each is possible without public confrontation. Where somebody’s life or health is threatened, involve an adult and appropriate help immediately, even if a friend asks for silence.
Avoid shaming students who previously did nothing. Fear of losing one’s place in a group can be powerful. Discussion should identify safe ways to act. Adults remain responsible for assessing risk and managing intervention.
Rebuilding psychological resilience after humiliation
Here, I understand resilience as gradually regaining stability and using support. Someone can need help, cry and still take sensible action. I would not judge resilience by how quickly they return to joking.
Start by asking what currently makes the day hardest. Repeated phone checking, fear of entering the classroom, sleeplessness and a belief in personal worthlessness require different responses. “Improve your self-esteem” is too broad to identify a first step.
Separate events from judgements about your whole self
Suggest writing down one situation as a way of organising thoughts. This is neither a test nor a diagnostic method. In a hypothetical example, the fact is “five abusive comments appeared beneath my photograph”. The interpretation might be “everyone despises me”. The comments are real, but they do not reveal everyone’s thoughts.
Together, develop a statement closer to the available information, such as “several people attacked me, I do not know what everyone else thinks, and two people offered help”. This recognises the harm while allowing information that does not fit the most painful self-judgement.
Bring attention back to the surroundings
When emotions intensify, suggest feeling the feet against the floor, noticing objects in the room and breathing gently without forcing it. Students can decline or stop if discomfort increases. I would not require closed eyes or public descriptions of feelings.
Directing attention towards present surroundings is consistent with skills in WHO’s stress guide. It may create some space for action. It does not stop abuse or replace professional help when needed (World Health Organization, 2020).
Restore choice through small decisions
Ask who should attend a conversation, where the student would prefer it and how they want updates about school action. Not every decision can be negotiated, especially during danger. Explain those limits. After violated boundaries, making even a few choices has practical value.
Agree on phone use too. Muting evening notifications may provide rest while maintaining safe contact channels. Automatically confiscating a device can restrict supportive relationships and discourage future reporting. Plan a return to school or social activities alongside protection from further attacks.
One available person to share a break or journey home can help. Sleep, regular meals, movement and activities unrelated to other people’s judgement support everyday functioning. I would avoid presenting them as a cure for humiliation. Offer a specific choice for today and check whether it was achievable.
At school, translate this into modest agreed adjustments. A student might need a private signal to visit the counsellor or advance notice of group-work arrangements. Public praise for courage may be unwelcome. Ask whether it would disclose the situation to people who do not know about it.
During follow-up, check one observable change. Did the student sleep more peacefully, attend a lesson or spend a break with someone kind? Lack of improvement helps identify needed changes in support. Avoid grading recovery or comparing them with a peer who apparently recovered quickly after something similar.
A proposed 45-minute lesson
This is my educational proposal, not a programme whose effectiveness has been established in a trial. Adapt it to your class and discuss it with the school psychologist, especially where harassment is ongoing.
First 5 minutes. Establish safety. Explain that examples are fictional. Avoid collecting names, asking who has been targeted or requesting readings of personal messages. Allow students to skip exercises and identify someone available afterwards for a private conversation.
Minutes 5-12. Distinguish behaviours. Use the table to identify criticism, humiliation, harassment and danger. Discuss why one threat may require faster action than numerous rude comments. Explain that reporting concern does not require students to determine a legal category.
Minutes 12-23. Analyse a fictional incident. A group circulates an altered photograph of a classmate who stops attending school. Teams separately identify actions for the targeted person, a witness and a teacher. What must stop, who takes responsibility and how is privacy protected? Add a plan for the following day.
Minutes 23-33. Practise helpful wording. Pairs can write or say an offer of support and a report to an adult. Avoid assigning the role of perpetrator or asking anyone to invent insults. Students may observe or work individually. Check for specific offers, such as accompanying a friend to the counsellor.
Minutes 33-40. Create a personal support plan. Each student privately identifies two trusted adults and one safe activity that could help during a difficult evening. Provide a brief example separating fact from interpretation. Keep private plans out of public discussion.
Final 5 minutes. Check usefulness. Ask anonymously where abuse can be reported in this school and what a witness can do. Urgent concerns require direct adult contact because an anonymous note may not identify who needs help. Finish by specifying where and when students can speak privately after the lesson.
Revisit the subject after a few days. Increased reporting alone does not establish that abuse has worsened. More students may be seeking help. Check whether attacks stop, reports receive responses and retaliation is prevented.
Where current harassment concerns a particular student, a general lesson should not replace individual intervention. Even fiction may be recognised as describing them. First agree a safe approach with the school team. Avoid inviting classmates to judge responsibility for a real incident.
The lesson needs continuing school action
Before entering the classroom, establish what actually follows a report. Who receives it, assesses safety, contacts caregivers and follows up? Use school procedures and safeguarding standards. If a particular parent presents a danger, agree the contact approach with the person responsible for child protection.
Encourage parents to talk calmly, without interrogation or blaming earlier online behaviour. They can ask what support is needed today. Discuss arrangements between adults away from the class group chat. A public argument among parents can create another audience.
Speak separately with the person causing harm, stop the behaviour and apply consequences under established rules. Examine motives without excusing effects. I would avoid labelling a student a narcissist or psychopath. Focus on actions and preventing recurrence.
Do not force mediation or public apologies while the targeted person fears the perpetrator. Restorative work requires safety, willingness and appropriate preparation. Removing a post does not automatically conclude the matter. Check for circulating copies and harassment moving to another platform or school corridor.
Remember students who are legally adults. In a Polish secondary school, parental contact arrangements differ according to age and circumstances. Agree action with the adult student, considering privacy and urgency. Support remains relevant after an eighteenth birthday.
Respect your own role’s limits too. Teachers can receive reports, take protective action and maintain contact. Providing all psychological support alone may exceed their training and capacity. Allocate responsibilities within the team and arrange cover during absences. Students need to know whom to approach when you are unavailable. Support should remain accessible beyond one helpful person’s presence.
When more urgent help is needed
Do not wait for lessons to finish when a student’s functioning deteriorates, they avoid school, lose sleep, experience severe anxiety or speak about self-harm or life having no meaning. Arrange individual professional assessment and support. Not everyone targeted needs psychotherapy, but substantial deterioration warrants attention.
If concerned about safety, ask calmly and directly about thoughts of self-harm or suicide. Asking is part of NIMH guidance on responding to a possible suicidal crisis (National Institute of Mental Health, 2024). Do not assess risk alone from this article. Involve the school psychologist, caregivers as appropriate and medical help. In Poland, call 112 for immediate danger to life or health and stay with the student until appropriate people take over. Threats and blackmail may also require urgent Police contact (Ministerstwo Edukacji Narodowej, n.d.).
For preparing lessons, I recommend Anna Borkowska’s “Cyberprzemoc w szkole. Poradnik dla nauczycieli”, UNICEF materials and Polish Safer Internet Centre resources. Choose age-appropriate materials. Resources designed for younger children may need substantial changes to wording and examples.
What I would want your class to take away
Krystian, after useful lessons, students should identify someone they can approach, recognise situations requiring urgency and offer a classmate specific support. You should know how to receive a report and what you will do the following day. Those are observable starting goals.
Resilience can also grow through discovering that disclosing harm brings protection. Ask the school a concrete question. Will a student seeking help today experience greater safety tomorrow? That answer matters more than their promise to take things less personally.
If you are an adult experiencing online hate or the strain of supporting others, you can book an online psychological consultation or contact me on WhatsApp. We can examine your circumstances and consider possible next steps.
Read also
- Toksyk, czyli kto dokładnie? explores describing harmful behaviour without diagnostic labels, in Polish.
- Nie umiem odpocząć. Czy to coś więcej niż stres? discusses tension and deteriorating everyday functioning, in Polish.
Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator
I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.
My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.
I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.
You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.
Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact me on WhatsApp
Contact number +48 790 404 404. Please confirm consultation language options when booking.
Support after online hate and the strain of helping
After abusive comments, it can become difficult to stop checking your phone, sleep peacefully or return to everyday responsibilities. Supporting a loved one or student while making responsible decisions can also be demanding. If this reflects your circumstances, you can consider an online psychological consultation for adults.
We can examine what happened, how it affects daily functioning and what support is currently available. A conversation can help organise difficulties, identify needs, discuss boundaries and consider possible next steps. We agree the purpose with your individual circumstances in mind. You do not need a ready explanation or a name for the problem before attending.
As a psychologist and psychotraumatology practitioner, I draw on psychoeducation and tools selected for the person’s needs. My journalism background also informs my understanding of public scrutiny and communication. Consultations take place exclusively online. Check available appointments through ZnanyLekarz or send a brief organisational question on WhatsApp. Please confirm consultation language options when booking. My websites also offer educational reading. A consultation provides space to examine your circumstances without promising a universal solution.
- Book a consultation via ZnanyLekarz
- General email · erben.pl@gmail.com
- Psycholog.CLICK
- Psychoedukacja.ORG
- CBSP.PRO
- TikTok · @psycholog.click
- Facebook · Psycholog.CLICK
- ERBEN.PL
- Reporter.re
- 1244.yt
- Publications and products · Naffy
Bibliografia
Borkowska, A. (2023). Cyberprzemoc w szkole. Poradnik dla nauczycieli (wyd. 2 poprawione). NASK Państwowy Instytut Badawczy.
eSafety Commissioner. (2026). How to collect evidence.
Kasturiratna, K. T. A. S., Hartanto, A., Chen, C. H. Y., Tong, E. M. W., & Majeed, N. M. (2025). Umbrella review of meta-analyses on the risk factors, protective factors, consequences and interventions of cyberbullying victimization. Nature Human Behaviour, 9, 101-132.
Ministerstwo Edukacji Narodowej. (b.d.). Bezpieczeństwo w sieci.
National Institute of Mental Health. (2024). 5 action steps to help someone having thoughts of suicide.
Polanin, J. R., Espelage, D. L., Grotpeter, J. K., Ingram, K., Michaelson, L., Spinney, E., Valido, A., El Sheikh, A., Torgal, C., & Robinson, L. (2022). A systematic review and meta-analysis of interventions to decrease cyberbullying perpetration and victimization. Prevention Science, 23(3), 439-454.
Polskie Centrum Programu Safer Internet. (b.d.). Jak reagować. Materiały kampanii „Nie na pokaz”.
Shi, Y., Lau, Y., Chan, H. H. H., Choi, J. K. K., Calvo-Morata, A., & Wong, S. H. (2026). School-based intervention on cyberbullying-related outcomes and psycho-social well-being in children and adolescents: A systematic review and meta-analysis. Trauma, Violence, & Abuse, 27(5), 2180-2196. Pierwsza publikacja online w 2025 roku.
Suler, J. (2004). The online disinhibition effect. CyberPsychology & Behavior, 7(3), 321-326.
UNICEF. (2026). Cyberbullying: What is it and how to stop it.
World Health Organization. (2020). Doing what matters in times of stress: An illustrated guide.
Share this content:
Chcesz porozmawiać o swojej sytuacji?
Umów 45-minutową konsultację psychologiczną online dla dorosłych z Robertem J. Błaszczykiem.
Sprawdź terminy i umów konsultacjęPsycholog.CLICK
Pomóż tworzyć kolejne rzetelne materiały
Psycholog.CLICK pozostaje bezpłatny i dostępny dla każdego. Jeśli ten artykuł był dla Ciebie wartościowy, możesz wesprzeć dalszy rozwój serwisu i powstawanie kolejnych publikacji.
Psycholog.CLICK remains free and accessible to everyone. If you found this article valuable, you can support the development of the website and future publications.
Wesprzyj Psycholog.CLICK Support Psycholog.CLICK


