Pytanie, z którym możesz się utożsamić

Jestem młodą mamą. Mam zdiagnozowane ADHD i depresję poporodową. Bardzo kocham swoje dziecko, a mój mąż jest dla mnie ogromnym wsparciem, ale codzienne obowiązki i zmęczenie zaczynają mnie przerastać. Chciałabym dowiedzieć się, jaka terapia mogłaby mi pomóc, jak bezpiecznie podejść do leczenia podczas karmienia piersią i jak lepiej organizować codzienność. Przede wszystkim chciałabym nauczyć się żyć z ADHD bez ciągłego poczucia winy. Od czego mogę zacząć?

Pytanie opracowane na podstawie wiadomości czytelniczki, z zachowaniem jej najważniejszych wątpliwości.

Jestem psychologiem i popularyzatorem wiedzy o ludzkiej psychice. W swojej działalności staram się pokazywać psychologię od strony człowieka, jego doświadczeń, potrzeb i możliwości. Szczególnie bliskie jest mi podejście, w którym zanim zaczniemy mówić o zaburzeniach, dostrzegamy osobę, która się z nimi mierzy. Jeśli chcesz podzielić się swoim pytaniem, napisz na psycholog@psycholog.click lub przez WhatsApp. Możesz też umówić indywidualną konsultację psychologiczną online.

W Twojej wiadomości szczególnie zwróciłem uwagę na dwa zdania. Pierwsze: bardzo kochasz swoje dziecko. Drugie: Twój mąż jest dla Ciebie ogromnym wsparciem. To ważny początek naszej rozmowy, bo oprócz trudności widzę w Twoim opisie również bliskość, troskę i gotowość do szukania rozwiązań.

ADHD i depresja poporodowa mogą sprawić, że codzienność młodej mamy będzie wymagała szczególnie dużo wysiłku. Istnieją jednak skuteczne metody leczenia depresji, możliwości wsparcia osób z ADHD i praktyczne sposoby zmniejszania przeciążenia. Zacząłbym od jednej myśli: w planowaniu opieki nad dzieckiem trzeba znaleźć miejsce również na Twoje zdrowie, odpoczynek i potrzeby.

1. Kochasz swoje dziecko, ale czasem brakuje Ci sił

Pozwól, że zacznę od czegoś bardzo zwyczajnego.

Jest poranek. Dziecko potrzebuje karmienia, na stole stoją naczynia po kolacji, pralka czeka na uruchomienie, a Ty próbujesz przypomnieć sobie, czy odpisałaś na ważną wiadomość. W międzyczasie orientujesz się, że sama jeszcze niczego nie zjadłaś.

Być może dobrze znasz podobne chwile. Być może Twoja codzienność wygląda zupełnie inaczej.

Przywołuję tę hipotetyczną sytuację, ponieważ pokazuje coś istotnego: opieka nad małym dzieckiem wymaga nie tylko miłości i cierpliwości. Wymaga również pamiętania, przewidywania, podejmowania decyzji, przełączania uwagi i reagowania na zmieniające się potrzeby.

To właśnie niektóre z tych czynności mogą stanowić dodatkowe wyzwanie dla osoby z ADHD.

ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym. U dorosłych może wpływać między innymi na organizację działania, kontrolę uwagi, pamięć roboczą, rozpoczynanie zadań i regulację emocji. Nie oznacza jednak, że każda kobieta z ADHD ma identyczne trudności. Jedna potrzebuje więcej wsparcia przy planowaniu, inna przy radzeniu sobie z hałasem, a jeszcze inna przy odpoczynku po intensywnym dniu.

Depresja poporodowa jest odrębnym problemem zdrowotnym. Może wiązać się z obniżeniem nastroju, utratą energii, trudnościami w odczuwaniu przyjemności, nasilonym samokrytycyzmem i lękiem.

Ważne, żeby nie utożsamiać tych doświadczeń z brakiem uczuć macierzyńskich.

Miłość do dziecka i aktualna wydolność psychofizyczna nie są tym samym.

Możesz być zaangażowaną, czułą mamą i jednocześnie potrzebować więcej odpoczynku albo pomocy w organizacji dnia.

Warto też odróżnić zwykłe, przejściowe zmęczenie towarzyszące opiece nad niemowlęciem od depresji wymagającej leczenia. Obie sytuacje mogą wyglądać podobnie w niektórych aspektach, ale nie są tożsame. W Twoim przypadku rozpoznanie depresji już zostało postawione, dlatego istotne jest, abyś miała odpowiednią opiekę i możliwość omawiania zmian samopoczucia ze specjalistą.

Nie będę przekonywał Cię, że wystarczy zmienić nastawienie. Depresja nie ustępuje dlatego, że ktoś postanowi mocniej się starać.

Nie chcę jednak, żebyś traktowała rozpoznanie jako wyrok określający całe Twoje macierzyństwo.

Depresję można leczyć, a wsparcie dostosowane do ADHD może poprawiać codzienne funkcjonowanie. Plan pomocy nie musi opierać się na próbach zmienienia Twojej osobowości. Może zaczynać się od zmienienia warunków, w których każdego dnia funkcjonujesz.

2. Jakiego wsparcia możesz teraz potrzebować?

Zanim przejdziemy do terapii, chciałbym zaproponować Ci krótkie uporządkowanie potrzeb.

Poniższa tabela nie jest testem psychologicznym ani narzędziem diagnostycznym. Nie służy ocenianiu, czy dobrze radzisz sobie jako mama. Ma pomóc określić, jaka forma wsparcia może być przydatna w danym momencie.

Jeżeli już korzystasz z leczenia, tabela nie zastępuje Twojego indywidualnego planu. Może natomiast pomóc w rozmowie z lekarzem lub terapeutą o tym, co ostatnio stało się trudniejsze.

Zwróć też uwagę, że potrzeby mogą zmieniać się z dnia na dzień. Trudniejszy poranek nie musi oznaczać pogorszenia stanu zdrowia. Czasami jest po prostu trudniejszym porankiem.

Jeżeli jednak objawy depresji wyraźnie się nasilają, dobrze jest skontaktować się z prowadzącym specjalistą wcześniej, zamiast czekać na planową wizytę. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia potrzebna jest pomoc ratunkowa.

Najważniejsze, żebyś nie musiała sama rozstrzygać każdej wątpliwości.

3. Dlaczego po porodzie ADHD może być bardziej odczuwalne?

Warto przyjrzeć się trzem mechanizmom. Żaden z nich nie oznacza, że macierzyństwo musi być dla kobiety z ADHD trudne. Pomagają jednak zrozumieć, dlaczego niektóre dotychczasowe strategie przestają wystarczać.

Zmienia się rytm całego dnia

Przed porodem mogłaś mieć własne sposoby organizowania życia. Być może potrzebowałaś ciszy do wykonania ważnego zadania, przerw pomiędzy obowiązkami albo możliwości spokojnego przygotowania się do kolejnego dnia.

Po narodzinach dziecka wiele czynności trudno przewidzieć.

Karmienie, usypianie i reagowanie na potrzeby niemowlęcia nie zawsze mieszczą się w uporządkowanym harmonogramie.

Dla osoby z ADHD szczególnie wymagające bywa częste przerywanie rozpoczętej czynności. Po przerwie trzeba sobie przypomnieć, gdzie się skończyło, ponownie skupić uwagę i wrócić do zadania.

W takiej sytuacji rozwiązaniem nie musi być bardziej rygorystyczny kalendarz. Często lepiej działa prostszy plan, uwzględniający naturalną zmienność dnia.

Zmęczenie wpływa na koncentrację i emocje

Niewyspanie może pogarszać uwagę, pamięć i zdolność spokojnego reagowania na frustrację u każdego człowieka.

Przy ADHD skutki te mogą być bardziej odczuwalne. Jeśli dodatkowo występuje depresja, odzyskiwanie energii bywa trudniejsze.

Dlatego podczas konsultacji warto rozmawiać o śnie równie poważnie jak o koncentracji.

Nie proponowałbym Ci jednak kolejnego nakazu: „Musisz spać osiem godzin”. Przy małym dziecku takie zalecenie może być zwyczajnie nierealne.

Znacznie bardziej przydatne będzie pytanie, czy Ty i Twój mąż możecie zorganizować choć jeden przewidywalny okres odpoczynku.

Może to oznaczać zmianę podziału wieczornych obowiązków, przejęcie części czynności przez partnera albo poproszenie bliskiej osoby o pomoc.

A jeżeli mimo możliwości odpoczynku sen nadal sprawia Ci trudność, warto powiedzieć o tym lekarzowi.

Zmienia się sposób patrzenia na siebie

Trzeci mechanizm ma charakter psychologiczny.

Wiele kobiet przychodzi do macierzyństwa z określonym wyobrażeniem tego, jakie powinny być. Chcą troszczyć się o dziecko, dbać o relację, prowadzić dom i nie zaniedbywać własnych obowiązków.

Kiedy codzienność odbiega od tego obrazu, pojawia się rozczarowanie.

U osoby z ADHD mogą dodatkowo odzywać się wcześniejsze doświadczenia: zapominania, spóźniania się, niedokańczania spraw czy słyszenia, że powinna bardziej się postarać.

W depresji takie wspomnienia mogą sprzyjać bardzo surowej ocenie siebie.

Chciałbym jednak zwrócić Twoją uwagę na różnicę pomiędzy trudnością a tożsamością.

To, że dzisiaj czegoś nie zrobiłaś, nie mówi wszystkiego o Tobie.

To, że potrzebujesz pomocy, nie odbiera znaczenia temu, ile troski wkładasz w swoją rodzinę.

Właśnie tutaj terapia może okazać się szczególnie wartościowa. Pomaga stopniowo zmieniać sposób reagowania na własne potknięcia, bez udawania, że trudności nie istnieją.

4. Co badania mówią o ADHD, depresji i terapii?

Chciałbym, żebyś otrzymała wiedzę, która daje orientację i pomaga podejmować decyzje. Nie potrzebujesz kolejnej listy powodów do niepokoju.

Badanie Andersson i współpracowników z 2023 roku, przeprowadzone na podstawie szwedzkich danych obejmujących ponad 773 tysiące kobiet, wykazało, że rozpoznania depresji i zaburzeń lękowych w pierwszym roku po porodzie były częstsze w grupie kobiet z wcześniej rozpoznanym ADHD.

Jest to ważna informacja dla lekarzy i psychologów, ponieważ wskazuje, że potrzeby psychiczne matek z ADHD zasługują na szczególną uwagę.

Nie jest to jednak prognoza dotycząca konkretnej kobiety. Badanie obserwacyjne nie dowodzi też, że samo ADHD bezpośrednio powoduje depresję poporodową.

Dla Ciebie praktyczny wniosek jest znacznie ważniejszy od porównywania statystyk: dobrze, żeby osoba prowadząca leczenie depresji wiedziała również o Twoim ADHD i uwzględniała je w planie pomocy.

Terapia CBT: kiedy potrzebujesz odzyskać wpływ na codzienność

CBT, czyli terapia poznawczo-behawioralna, ma solidne podstawy naukowe w leczeniu depresji okołoporodowej.

W wytycznych opracowanych przez Nakić Radoš i współpracowników w 2025 roku została mocno rekomendowana jako metoda leczenia objawów depresyjnych w okresie ciąży i po porodzie.

W praktyce CBT może pomagać dostrzegać związek między myślami, emocjami i zachowaniem.

Wyobraź sobie, że po trudnym dniu pojawia się myśl: „Nic mi dzisiaj nie wyszło”.

Podczas terapii możesz nauczyć się spokojnie sprawdzać, czy ten osąd rzeczywiście obejmuje cały dzień. Być może dziecko było zaopiekowane, udało Ci się zadzwonić do przyjaciółki, zjadłaś obiad, a jedynie część domowych spraw musiała poczekać.

Chodzi o bardziej realistyczne spojrzenie, a nie o przymus pozytywnego myślenia.

CBT może także wykorzystywać stopniowe planowanie aktywności, które mają dla Ciebie znaczenie i są możliwe do wykonania przy aktualnym poziomie energii.

Dla kobiety z ADHD szczególnie przydatne może być dostosowanie sposobu pracy: mniej rozbudowanych zadań między spotkaniami, krótsze instrukcje, konkretne przykłady i wsparcie w organizacji ćwiczeń.

To ważne, ponieważ terapia nie powinna stawać się kolejną dziedziną życia, w której czujesz presję osiągania perfekcyjnych wyników.

Terapia ACT: kiedy zbyt wiele energii pochłania walka z własnymi emocjami

ACT, czyli terapia akceptacji i zaangażowania, może być pomocna, gdy dużo cierpienia wiąże się z samokrytyką, perfekcjonizmem i próbami kontrolowania wszystkich emocji.

Jej istotnym elementem jest elastyczność psychologiczna.

Możesz zauważyć trudną myśl, na przykład „powinnam lepiej sobie radzić”, i nie traktować jej automatycznie jako niepodważalnej prawdy.

Nie chodzi o pogodzenie się z cierpieniem czy rezygnację z leczenia. Chodzi o stworzenie trochę więcej przestrzeni pomiędzy tym, co pojawia się w głowie, a tym, jak postępujesz.

ACT może także pomóc Ci przyjrzeć się wartościom.

Być może ważna jest dla Ciebie bliskość z dzieckiem, życzliwość wobec siebie, partnerska relacja z mężem albo zachowanie części własnej tożsamości niezwiązanej wyłącznie z macierzyństwem.

Nie musisz realizować wszystkich tych wartości idealnie.

Możesz stopniowo poszukiwać działań, które mają dla Ciebie sens.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że dowody na skuteczność ACT konkretnie w leczeniu depresji poporodowej są obecnie mniej rozbudowane niż w przypadku CBT. Może być wartościowym elementem pracy terapeutycznej, ale nie należy automatycznie przedstawiać jej jako metody najlepszej dla każdej matki.

Terapia interpersonalna: kiedy najbardziej zmieniły się Twoje relacje i role

Trzecim podejściem, które warto znać, jest terapia interpersonalna, czyli IPT.

Skupia się między innymi na relacjach, komunikacji, zmianach ról życiowych i trudnościach pojawiających się podczas ważnych przejść.

Narodziny dziecka mogą zmienić sposób, w jaki kobieta postrzega siebie, partnerstwo, bliskość i obowiązki.

IPT pozwala pracować właśnie z tymi obszarami.

Jeśli odczuwasz szczególną trudność w odnalezieniu się w nowej roli albo zauważasz zmiany w relacjach z bliskimi, warto o tym porozmawiać przy wyborze terapii.

Nie ma jednej odpowiedzi dobrej dla wszystkich kobiet.

W Twojej sytuacji szczególnie rozsądne wydaje się poszukanie specjalisty, który zna problematykę depresji okołoporodowej i potrafi uwzględnić specyfikę ADHD. CBT może być dobrym punktem wyjścia, natomiast dobór konkretnych metod powinien wynikać z indywidualnej oceny.

5. Czy naprawdę musisz nauczyć się wszystko ogarniać?

Chciałbym zakwestionować pewne przekonanie, z którym spotykamy się bardzo często.

Gdy ktoś ma trudności z organizacją, pierwszą reakcją otoczenia bywa propozycja lepszego planera, systemu przypomnień albo nowej metody zarządzania czasem.

Te narzędzia czasami pomagają.

Ale nie każde przeciążenie jest problemem niewystarczającej organizacji.

Jeżeli masz do wykonania zbyt wiele zadań, nawet najlepsza aplikacja nie zwiększy magicznie liczby godzin w dobie.

Jeżeli jesteś niewyspana, nie wystarczy staranniej opisać obowiązków.

Jeżeli zmagasz się z depresją, nie każdy trudniejszy dzień wymaga intensywniejszej pracy nad sobą.

Dlatego proponuję zmianę perspektywy.

Zamiast pytać wyłącznie „Jak mogę zrobić więcej?”, zastanów się również: „Co mogę uprościć, ograniczyć albo oddać komuś innemu?”.

Dotyczy to także popularnych teorii o dopaminie.

Być może słyszałaś, że ADHD wynika z niedoboru dopaminy, a po porodzie gwałtowny spadek estrogenów dodatkowo pogarsza ten stan.

Zmiany hormonalne po porodzie rzeczywiście zachodzą, a układy neuroprzekaźnikowe uczestniczą w funkcjonowaniu uwagi i nastroju. Nie można jednak sprowadzać ADHD i depresji poporodowej do prostego równania: mniej estrogenu, mniej dopaminy, gorsze samopoczucie.

Oba zaburzenia mają bardziej złożone mechanizmy.

Nie potrzebujesz mierzyć własnej wartości ani szans na poprawę domniemanym poziomem dopaminy.

Nie potrzebujesz też stosować internetowych „detoksów dopaminowych” czy suplementów obiecujących przywrócenie idealnego funkcjonowania mózgu.

Jeśli cokolwiek warto zmieniać, niech wynika to z rzeczywistej potrzeby, a nie z kolejnej modnej teorii.

Podobnie myślę o perfekcjonizmie macierzyńskim.

Nie jest konieczne, żebyś codziennie zapewniała dziecku atrakcyjny program rozwojowy, przygotowywała domowe posiłki dla całej rodziny i utrzymywała mieszkanie w idealnym porządku.

Znacznie cenniejsze może okazać się spokojne spędzenie wspólnego czasu w warunkach, które są dla Was możliwe.

Nie wszystko, co dobrze wygląda na zdjęciu, jest miarą dobrego życia rodzinnego.

6. Pięć sposobów na spokojniejszą codzienność

Przejdźmy do praktyki. Nie proponuję Ci pięciu nowych obowiązków. Potraktuj poniższe wskazówki jak zestaw możliwości, z którego możesz wybrać jedną, dwie albo żadnej nie wdrażać od razu.

Pierwszy: ustal minimum dobrego dnia

Wieczorem lub rano zastanów się, jakie trzy sprawy są naprawdę potrzebne.

Nie trzy ambitne cele. Trzy rzeczy związane z podstawowym funkcjonowaniem.

Może to być zadbanie o potrzeby dziecka, przyjęcie leków zgodnie z zaleceniem lekarza i zjedzenie normalnego posiłku.

Zauważ, że nie umieściłem tutaj obowiązkowego sprzątania, gotowania skomplikowanego obiadu ani nadrabiania wszystkich zaległości.

To nie znaczy, że dom przestaje być ważny. Znaczy tylko, że w okresie większego obciążenia warto świadomie ustalić priorytety.

Jeżeli plan wydaje się zbyt prosty, zapytaj siebie, czy nie oceniasz go według dawnych możliwości zamiast obecnych potrzeb.

Jeśli danego dnia nawet podstawowe sprawy są trudne do zorganizowania, potraktuj to jako wskazówkę, że potrzebujesz dodatkowej pomocy, a nie ostrzejszych wymagań wobec siebie.

Drugi: powierz pamiętanie rzeczom, nie tylko głowie

Przy ADHD bardzo pomocne może być wyprowadzenie części obowiązków z pamięci roboczej do otoczenia.

Możesz stworzyć jedno miejsce na najważniejsze notatki, używać wspólnego kalendarza z mężem albo przygotowywać zestawy przedmiotów potrzebnych podczas codziennych czynności.

Na przykład akcesoria do pielęgnacji dziecka możesz trzymać w stałym, łatwo dostępnym dla dorosłych miejscu. Ułatwia to wykonywanie czynności bez każdorazowego szukania wszystkiego od początku.

Oczywiście przedmioty niebezpieczne dla dziecka muszą pozostawać odpowiednio zabezpieczone.

Ważne, żeby system był jak najprostszy.

Jeśli korzystasz z aplikacji, która wymaga kilkunastu ustawień i codziennego uzupełniania, a po tygodniu przestajesz do niej zaglądać, być może potrzebujesz czegoś mniej skomplikowanego.

Kartka przy lodówce może okazać się bardziej przydatna niż najbardziej zaawansowany elektroniczny organizer.

To nie konkurs technologiczny.

Trzeci: znajdź sposób na ograniczenie przebodźcowania

Zbyt wiele dźwięków, rozmów i bodźców pojawiających się jednocześnie może utrudniać koncentrację i odpoczynek.

Jeśli zauważasz u siebie taką wrażliwość, spróbuj zmieniać otoczenie.

Wyłącz telewizor, kiedy nikt go nie ogląda. Ogranicz niepotrzebne powiadomienia. Ustal z bliskimi, że nie wszystkie sprawy trzeba omawiać w tej samej chwili.

Niektórym rodzicom pomagają słuchawki delikatnie tłumiące hałas. Można rozważyć je podczas wykonywania określonych czynności, pod warunkiem że nadal dobrze słyszysz dziecko i możesz reagować na jego potrzeby.

Nie musisz przez cały dzień zapewniać sobie ciszy absolutnej. Przy niemowlęciu byłoby to nierealne.

Chodzi o ograniczenie tych bodźców, na które rzeczywiście masz wpływ.

Jeżeli uda Ci się zmniejszyć liczbę równoczesnych źródeł hałasu, sprawdź, czy łatwiej Ci później wrócić do odpoczynku albo rozpoczętego zadania.

Nawet niewielka zmiana otoczenia może być przydatna, choć nie zastępuje leczenia depresji.

Czwarty: rozmawiaj z mężem o odpowiedzialności, nie tylko o pomocy

Napisałaś, że mąż jest dla Ciebie ogromnym wsparciem.

To piękny i ważny zasób Waszej rodziny. Warto zastanowić się, jak najlepiej go wykorzystać, bez przerzucania wszystkiego na jedną osobę.

Zamiast dzielić wyłącznie pojedyncze czynności, możecie podzielić się odpowiedzialnością za całe obszary.

Jeżeli mąż przejmuje zakupy, może również odpowiadać za przygotowanie listy, sprawdzanie potrzebnych produktów i zaplanowanie, kiedy je kupić.

Jeśli Ty zajmujesz się określoną częścią opieki nad dzieckiem, możecie ustalić, które związane z nią obowiązki organizacyjne przejmuje on.

To ważna różnica.

Przy ADHD samo pamiętanie o tym, co trzeba komuś przypomnieć, może być męczące.

Jednocześnie nie chcę sugerować, że skoro masz ADHD, nie powinnaś podejmować decyzji czy planować. Być może pewne rzeczy organizujesz świetnie. Być może w niektórych obszarach jesteś bardziej pomysłowa i elastyczna niż Twój partner.

Podział powinien uwzględniać Wasze rzeczywiste możliwości i preferencje.

Możesz powiedzieć mężowi: „Najbardziej pomaga mi nie to, że wykonasz zadanie, kiedy Ci o nim przypomnę, ale że w niektórych sprawach nie muszę już pamiętać za nas oboje”.

Piąty: odzyskaj choć mały kawałek czasu dla siebie

Macierzyństwo zmienia wiele, ale nie sprawia, że Twoje wcześniejsze potrzeby, zainteresowania i przyjemności przestają mieć znaczenie.

Może lubiłaś czytać, słuchać muzyki, spacerować, rozmawiać z przyjaciółką albo po prostu spędzać chwilę w ciszy.

Nie proponuję Ci obowiązkowego powrotu do wszystkich dawnych aktywności.

Chciałbym, żebyś miała możliwość wyboru.

Jeśli możesz, ustal z mężem czas, w którym przejmuje opiekę nad dzieckiem, a Ty nie musisz równocześnie organizować spraw domowych.

Być może wykorzystasz go na sen. Być może na prysznic bez pośpiechu. A może na zwykłe wypicie herbaty.

Nie każda chwila odpoczynku musi przynosić natychmiastową przyjemność. Przy depresji czasem trudno ją odczuwać, nawet gdy robisz coś, co wcześniej lubiłaś.

Dlatego nie sprawdzaj po każdej przerwie, czy jesteś już szczęśliwsza.

Wystarczy, że stopniowo tworzysz bardziej przyjazne warunki dla swojego zdrowienia.

7. A jeśli mimo starań nadal będzie trudno?

Chciałbym przygotować Cię na coś zupełnie zwyczajnego: nie wszystkie zaproponowane strategie muszą zadziałać.

Niektóre będą przydatne od razu. Inne mogą wymagać zmiany. Jeszcze inne zupełnie nie będą pasowały do Twojego życia.

To nie powód do oceniania siebie.

Wyobraź sobie, że postanawiasz codziennie wieczorem przygotowywać rzeczy na następny dzień. Przez pewien czas to działa, ale później dziecko zmienia rytm snu i wieczorami brakuje Ci energii.

Nie trzeba wtedy uznawać, że straciłaś dyscyplinę.

Być może wystarczy przenieść przygotowania na inną porę albo poprosić partnera o przejęcie tego zadania.

Podobnie jest z odpoczynkiem.

Możesz znaleźć pół godziny wolnego czasu i odkryć, że trudno Ci się odprężyć. Jeśli depresja lub lęk nie pozwalają spokojnie odpoczywać, warto omówić to ze specjalistą. Samo stworzenie wolnej chwili nie usuwa wszystkich objawów.

Dobrze dobrana pomoc psychologiczna uwzględnia takie ograniczenia.

Jeżeli rozpoczynasz psychoterapię, możesz od razu powiedzieć prowadzącemu, że masz ADHD i potrzebujesz konkretnego, przystępnego sposobu przekazywania ćwiczeń.

Jeśli zadania między spotkaniami są zbyt rozbudowane, poproś o ich uproszczenie.

Nie musisz udowadniać swojego zaangażowania, wykonując wszystko perfekcyjnie.

Podczas terapii można również pracować nad poczuciem winy, które czasami utrzymuje się nawet wtedy, gdy obiektywnie radzisz sobie z wieloma sprawami.

Warto nauczyć się rozpoznawać własny wewnętrzny język.

Czy mówisz do siebie „dzisiaj było mi trudno”, czy raczej „jestem beznadziejna”?

Pierwsze zdanie opisuje doświadczenie.

Drugie ocenia całego człowieka.

Taka różnica może być ważnym punktem pracy terapeutycznej.

Nie chodzi o automatyczne zastępowanie przykrych myśli afirmacjami. Chodzi o stopniowe rozwijanie bardziej realistycznego i życzliwego spojrzenia na siebie.

8. Leki, karmienie piersią i inne mamy, które rozumieją

Czy można bezpiecznie leczyć ADHD i depresję podczas karmienia piersią?

To bardzo ważne pytanie. Cieszę się, że je zadałaś, ponieważ świadczy o chęci podejmowania świadomych decyzji dotyczących zdrowia Twojego i dziecka.

Współczesna psychiatria dysponuje lekami przeciwdepresyjnymi, które mogą być stosowane u części kobiet karmiących piersią po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka.

Do grup leków wykorzystywanych w depresji należą między innymi SSRI. Jedną z lepiej przebadanych substancji w kontekście karmienia piersią jest sertralina.

Dane zestawione w bazie LactMed wskazują, że jej ilości przenikające do mleka matki są zazwyczaj niewielkie.

Nie oznacza to jednak, że każda kobieta powinna przyjmować sertralinę albo zmieniać dotychczas skuteczny lek.

Również w przypadku ADHD istnieją dane dotyczące wybranych substancji. Na przykład badania nad metylfenidatem wskazują na niewielkie przenikanie do mleka, choć liczba dostępnych obserwacji jest ograniczona.

W odniesieniu do innych leków ilość danych może być inna.

Dlatego najważniejsze jest ustalenie planu z lekarzem psychiatrą, a w razie potrzeby także z pediatrą i osobą wspierającą laktację.

Warto przygotować do takiej rozmowy kilka informacji: jakie leki przyjmujesz, w jakich dawkach, jakie przynoszą korzyści, czy występują działania niepożądane, jak wygląda karmienie oraz czy dziecko urodziło się o czasie i prawidłowo się rozwija.

Lekarz ocenia także ewentualne interakcje między lekami przeciwdepresyjnymi a preparatami stosowanymi w ADHD.

Nie należy samodzielnie zmieniać dawek ani odstawiać leczenia tylko na podstawie informacji znalezionej w internecie.

Chcę jednak bardzo wyraźnie podkreślić coś jeszcze.

Twoje zdrowie psychiczne jest ważne także wtedy, gdy karmisz piersią.

Nie musisz wybierać pomiędzy byciem odpowiedzialną mamą a korzystaniem z leczenia. Możesz wspólnie z lekarzem szukać rozwiązania, które uwzględni potrzeby Was obojga.

Jeśli z powodów zdrowotnych lub osobistych wybierzesz inny sposób karmienia, również zasługujesz na szacunek i wsparcie.

Gdzie szukać grup wsparcia dla mam z ADHD?

Kontakt z osobami o podobnych doświadczeniach może dać coś, czego czasami brakuje nawet w życzliwym otoczeniu: poczucie, że nie trzeba od początku tłumaczyć każdej trudności.

Możesz zacząć od Stowarzyszenia Osób Dorosłych z ADHD ATTENTIO. Organizacja prowadzi działalność edukacyjną i społecznościową oraz grupę internetową dla dorosłych z ADHD.

Warto również zapoznać się z działalnością Polskiego Towarzystwa ADHD i pytać o lokalne inicjatywy dla dorosłych kobiet.

Drugim kierunkiem są społeczności skupione wokół zdrowia psychicznego i macierzyństwa.

Fundacja Rodzić po Ludzku prowadzi działania wspierające kobiety w okresie okołoporodowym, w tym społeczność internetową poświęconą doświadczeniom ciąży i porodu. Nie jest to grupa przeznaczona wyłącznie dla mam z ADHD, ale może stanowić punkt wyjścia do poszukiwania innych kobiet i sprawdzonych form wsparcia.

Możesz też zapytać położną środowiskową, psychologa pracującego z kobietami po porodzie albo lokalną poradnię o grupy spotkaniowe w Twojej okolicy.

Wybierając grupę, zwróć uwagę na jej atmosferę.

Czy można swobodnie dzielić się doświadczeniami? Czy uczestniczki szanują odmienne wybory dotyczące leczenia i karmienia? Czy grupa wspiera, zamiast porównywać i oceniać?

Pamiętaj, że grupa wzajemnego wsparcia nie zastępuje leczenia depresji, ale może być jego wartościowym uzupełnieniem.

I wcale nie musisz od razu aktywnie uczestniczyć w spotkaniach.

Możesz najpierw obserwować rozmowy, sprawdzić, czy odpowiada Ci ich ton, i dopiero później zdecydować, czy chcesz się odezwać.

Kto może Ci pomóc stworzyć spójny plan?

W Twojej sytuacji warto pomyśleć o kilku uzupełniających się formach pomocy.

Psychiatra może prowadzić farmakoterapię depresji i ADHD, uwzględniając również ewentualne karmienie piersią.

Psychoterapeuta mający doświadczenie w depresji okołoporodowej może prowadzić odpowiednio dobraną psychoterapię, na przykład CBT.

Psycholog może pomagać w rozumieniu codziennych trudności, psychoedukacji, analizie przeciążenia i poszukiwaniu praktycznych rozwiązań.

W sprawach zdrowia dziecka i karmienia przydatni mogą być także pediatra i specjalista poradnictwa laktacyjnego.

Nie chodzi o to, żebyś musiała umawiać się do wielu osób i sama koordynować całą opiekę.

Przeciwnie. Jeśli masz taką możliwość, poproś lekarza prowadzącego o pomoc w ustaleniu priorytetów. Warto również włączyć męża w organizację terminów i codzienną logistykę, jeśli oboje tego chcecie.

Dobry plan leczenia powinien być zrozumiały, wykonalny i możliwy do dostosowania do zmieniających się potrzeb.

9. Mamo, w tej historii jest także miejsce dla Ciebie

Chciałbym wrócić do początku Twojej wiadomości.

Napisałaś o miłości do dziecka, o wspierającym mężu, o trudnościach i o chęci znalezienia sposobu na bardziej spokojne życie.

Zauważ, że w tych kilku zdaniach zawarłaś już wiele ważnych informacji. Potrafisz rozpoznawać swoje potrzeby. Szukasz pomocy. Masz bliską osobę, z którą możesz współpracować.

Nie wiem, jak wygląda każdy Twój dzień. Nie wiem też, ile wysiłku kosztują Cię rzeczy, które innym mogą wydawać się proste.

Wiem natomiast, że ADHD i depresja poporodowa są obszarami, w których istnieją uznane możliwości pomocy, a plan leczenia można dopasowywać do indywidualnych potrzeb.

Nie oczekuj od siebie, że każda kolejna doba będzie lepsza od poprzedniej.

Zdrowienie nie zawsze przebiega równomiernie. Czasami poprawa pojawia się stopniowo i łatwiej ją zauważyć, kiedy porównujesz dłuższe okresy, a nie pojedyncze dni.

Spróbuj także zobaczyć, jakie cechy i umiejętności już teraz pomagają Ci w macierzyństwie.

Może jesteś uważna na emocje dziecka. Może łatwo dostrzegasz jego zainteresowania. Może dobrze radzisz sobie z improwizacją, kiedy plany trzeba zmienić.

Nie zakładam, że ADHD automatycznie daje Ci szczególne talenty. Każdy człowiek ma własne mocne strony. Ważne, żebyś miała możliwość je dostrzegać, zamiast codziennie koncentrować się wyłącznie na trudnościach.

Co możesz zrobić w ciągu najbliższych 24 godzin?

Proponuję jedną spokojną rozmowę z mężem.

Nie o wszystkich obowiązkach naraz. Nie o tym, co trzeba poprawić w całym Waszym życiu.

Wybierz jedną rzecz, która obecnie najbardziej Cię obciąża, i zastanówcie się, jak można ją uprościć albo na pewien czas przeorganizować.

Jeśli aktualnie nie masz odpowiedniej opieki związanej z depresją lub czujesz, że dotychczasowe leczenie Ci nie pomaga, priorytetem będzie kontakt z lekarzem.

A jeśli jesteś już pod opieką specjalistów, pozwól sobie na zmianę jednej małej części codzienności bez oczekiwania spektakularnego rezultatu.

Nie będę namawiał Cię do bycia lepszą wersją samej siebie.

Wolałbym, żebyś mogła stopniowo odzyskiwać swobodę bycia sobą, z własnymi potrzebami, możliwościami i ograniczeniami.

Twoje dziecko jest ważne. Twój mąż jest ważny. Wasza rodzina jest ważna.

Ty również jesteś ważna. Nie dopiero wtedy, kiedy wszystko zrobisz, ale także dzisiaj.

Jeśli zechcesz przyjrzeć się indywidualnie swoim trudnościom, mogę pomóc Ci je uporządkować podczas konsultacji psychologicznej, nie zastępującej leczenia psychiatrycznego ani psychoterapii depresji. Możesz umówić konsultację online lub napisać do mnie przez WhatsApp.

Przeczytaj także

Depresja
O rozumieniu depresji, możliwościach leczenia i znaczeniu odpowiedniego wsparcia.

Nie potrzebujesz motywacji
O podejmowaniu małych, wykonalnych działań bez czekania na idealny moment i bez wywierania na siebie dodatkowej presji.

Dopamina nie jest guzikiem szczęścia
O neurobiologii motywacji i popularnych mitach, które upraszczają rozumienie ADHD i emocji.

Robert J Błaszczyk

Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.

W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.

Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.

Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.

Umów konsultację w ZnanyLekarz

Napisz do mnie przez WhatsApp

Telefon kontaktowy +48 790 404 404.

Psycholog.CLICK. Rozmowa, od której można zacząć

Nie każda trudność potrzebuje natychmiastowej odpowiedzi. Czasami najpierw potrzebujemy spokojnie opowiedzieć, co się dzieje, nazwać emocje i uporządkować sprawy, które od dłuższego czasu zaprzątają myśli.

Jestem Robert J Błaszczyk, psycholog, psychotraumatolog, dziennikarz i psychoedukator. Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online, wspierając dorosłych w rozumieniu przeciążenia emocjonalnego, stresu, trudności w relacjach i następstw trudnych doświadczeń.

Moja działalność obejmuje również coaching, warsztaty, komunikację, dziennikarstwo, psychoedukację oraz opinie psychologiczne sporządzane w granicach kompetencji i konkretnego zlecenia. Zajmuję się także zagadnieniami medytacji, NLP i hipnozy, z zachowaniem rozróżnienia między metodami rozwojowymi a leczeniem o potwierdzonej skuteczności.

Jeżeli potrzebujesz konsultacji, możesz skorzystać z poniższych kanałów kontaktu.

Moje strony i kanały kontaktowe:

1. Umów konsultację w ZnanyLekarz
2. WhatsApp
3. E-mail ogólny · erben.pl@gmail.com
4. Psycholog.CLICK
5. Psychoedukacja.ORG
6. CBSP.PRO
7. TikTok · @psycholog.click
8. Facebook · Psycholog.CLICK
9. ERBEN.PL
10. ProwadzenieImprez.com
11. 1244.yt
12. Publikacje i produkty · Naffy

Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator

ADHD and Postpartum Depression. You Matter Too

A question you may relate to

I am a young mother diagnosed with ADHD and postpartum depression. I love my baby very much, and my husband is incredibly supportive, but everyday responsibilities and exhaustion are becoming overwhelming. I would like to understand which therapy could help, how to approach medication safely while breastfeeding, and how to organise daily life more comfortably. Above all, I want to learn how to live with ADHD without constantly feeling guilty. Where should I begin?

This question has been adapted from a reader’s message while preserving her main concerns.

I am a psychologist and writer who believes psychological knowledge should begin with an understanding of the person, their experiences and their needs. When someone is living with a mental health difficulty, I believe it is essential to recognise their existing strengths as well as the challenges they face. You can suggest topics for future articles by emailing psycholog@psycholog.click or contacting me through WhatsApp. You can also book an individual online psychological consultation.

Two sentences in your message particularly caught my attention. You love your baby very much, and your husband is a tremendous source of support. These are important starting points because your story contains not only difficulties, but also affection, care and a willingness to find solutions.

ADHD and postpartum depression can make everyday motherhood particularly demanding. Yet effective treatments for depression are available, and there are ways to support ADHD-related difficulties and reduce unnecessary stress. I would begin with one principle: when planning care for your baby, there must also be room for your own health, rest and personal needs.

1. You love your baby, but sometimes you feel exhausted

Let me begin with something ordinary.

It is morning. Your baby needs feeding, last night’s dishes are still on the table, the washing machine needs attention, and you are trying to remember whether you replied to an important message.

Then you realise you have not eaten anything yourself.

Perhaps this hypothetical situation feels familiar. Perhaps your own days look quite different.

I mention it because caring for a baby requires more than love and patience. It involves remembering, anticipating needs, making decisions, switching attention and responding flexibly to unexpected changes.

Some of these tasks may be particularly demanding for someone with ADHD.

ADHD is a neurodevelopmental condition that can affect organisation, attention regulation, working memory, task initiation and emotional regulation in adulthood.

However, ADHD does not look identical in everyone.

One woman may need support with planning. Another may struggle with environmental noise. Someone else may find it difficult to recover after a busy day.

Postpartum depression is a separate mental health condition. It may involve low mood, reduced energy, difficulty experiencing pleasure, anxiety and increasingly critical thoughts about oneself.

It is important not to confuse these experiences with a lack of maternal affection.

Your love for your baby and your current physical and emotional capacity are two different things.

You can be a loving, engaged mother while needing more rest or practical help.

It is also useful to distinguish the ordinary, temporary tiredness that often accompanies caring for a newborn from depression that requires treatment.

Although there can be overlapping experiences, these are not the same situation.

You have already described having a diagnosis of postpartum depression, so appropriate treatment and opportunities to discuss changes in your symptoms with a professional are important.

I would not suggest that a change in attitude is enough. Depression does not disappear simply because someone decides to try harder.

Equally, I would not want you to regard your diagnosis as something that determines your entire experience of motherhood.

Depression can be treated, and support adapted to ADHD can make everyday functioning easier.

A helpful plan does not have to involve changing who you are. It can begin by changing the circumstances in which you manage your day.

2. What support might help you now?

Before exploring therapy, I would like to help you identify the kinds of support you may currently need.

The following table is not a psychological test or diagnostic tool. It is not intended to judge how well you are coping as a mother. It offers a simple way of thinking about different needs and possible forms of assistance.

If you are already receiving treatment, the table does not replace your individual care plan.

It may simply help you explain to your clinician which aspects of daily life have become more difficult.

Your needs may also vary from day to day.

A difficult morning does not automatically mean that your mental health is deteriorating. Sometimes a difficult morning is simply that.

However, a clear or persistent worsening of depressive symptoms deserves timely discussion with your treating professional rather than waiting unnecessarily for a routine appointment. Any immediate threat to health or life requires emergency assistance.

The central point is that you should have support when important decisions become difficult.

3. Why can ADHD feel different after childbirth?

Three mechanisms may help explain why strategies that worked before childbirth sometimes become less effective.

None of them means that motherhood must be difficult for every woman with ADHD.

Your daily rhythm changes

Before becoming a mother, you may have developed particular ways of organising your life.

Perhaps you worked best in a quiet environment, needed breaks between demanding activities or preferred preparing for the next day in advance.

After your baby arrives, many activities become less predictable.

Feeding, settling your baby and responding to their needs do not always fit neatly into a timetable.

Frequent interruptions can be especially challenging for people who find it difficult to resume a task after their attention has shifted.

You may need to remember what you were doing, rebuild concentration and start again.

In these circumstances, a stricter calendar is not necessarily the answer.

A simpler routine that allows for interruptions may be more realistic and more helpful.

Fatigue affects attention and emotions

Insufficient sleep can influence concentration, memory and frustration tolerance in anyone.

For someone with ADHD, these effects may add to existing difficulties.

Depression can make recovering energy more difficult, even when some opportunity to rest is available.

This is why I would take your sleep seriously when discussing attention and everyday functioning.

However, I would not simply tell you to sleep for eight hours a night.

With a young baby, such advice may be unrealistic.

A more useful question is whether you and your husband can arrange at least one predictable period of rest.

This might involve changing how evening tasks are shared, having your husband take responsibility for some activities or asking a trusted relative for assistance.

And if you continue experiencing sleep difficulties despite having an opportunity to rest, it is worth discussing this with your doctor.

Your expectations of yourself may change

The third mechanism is psychological.

Many women enter motherhood with expectations about the kind of mothers they hope to become.

They want to care for their child, nurture their relationship, manage their home and maintain other responsibilities.

When reality looks different, disappointment may follow.

For a woman with ADHD, earlier experiences of forgetting things, arriving late, leaving tasks unfinished or repeatedly being told to try harder may also influence self-esteem.

Depression can make critical interpretations of these experiences more persistent.

I would like to draw your attention to a distinction.

A difficulty is not an identity.

Something you did not complete today does not define everything about you.

Needing help does not diminish the care you give your family.

Psychological treatment can be particularly valuable here. It can help you develop a more balanced response to everyday setbacks without pretending that your challenges do not exist.

4. What does research tell us about ADHD, depression and therapy?

I want to offer information that helps you make decisions, rather than adding unnecessary worries.

A 2023 Swedish study by Andersson and colleagues examined register data involving more than 773,000 women.

It found that recorded diagnoses of depression and anxiety disorders during the first year after childbirth were more common among women who had previously received an ADHD diagnosis.

This is useful information for healthcare professionals because it suggests that the mental health needs of mothers with ADHD deserve particular attention.

However, the research cannot predict what will happen to an individual woman. As an observational study, it also does not establish that ADHD directly causes postpartum depression.

The practical conclusion for your situation is straightforward:

It is helpful for the professional treating your depression to know about your ADHD and take it into account when planning care.

CBT: when you want to regain a sense of influence over everyday life

Cognitive behavioural therapy, commonly known as CBT, has a strong evidence base for treating perinatal depression.

Evidence-based guidelines published by Nakić Radoš and colleagues in 2025 strongly recommend CBT for depressive symptoms during pregnancy and after childbirth.

In practice, CBT can help someone explore the relationship between thoughts, emotions and behaviour.

Imagine finishing a demanding day with the thought, “Nothing went well today.”

During therapy, you may learn to examine whether that judgement reflects the whole day.

Perhaps your baby was cared for, you managed to eat a meal, you spoke to a friend, and some household tasks simply had to wait.

The purpose is not forced positive thinking.

It is developing a more realistic view of what happened.

CBT may also involve gradually planning meaningful activities that are possible within your current energy levels.

For women with ADHD, adapting the therapeutic process itself may be especially useful.

Shorter instructions, practical examples, smaller between-session exercises and organisational support can make treatment more accessible.

This matters because therapy should not become yet another part of life in which you feel required to perform perfectly.

ACT: when struggling with your emotions takes too much energy

Acceptance and Commitment Therapy, or ACT, may be helpful when perfectionism, shame and attempts to control uncomfortable emotions contribute significantly to distress.

One of its central ideas is psychological flexibility.

You can notice a thought such as “I should be coping better” without automatically treating it as an unquestionable fact.

This does not mean accepting suffering without seeking help or giving up on treatment.

It means allowing some space between an experience and the action you choose in response to it.

ACT may also encourage you to consider what matters most to you.

Perhaps you value closeness with your baby, kindness towards yourself, an equal partnership with your husband or maintaining part of your identity beyond motherhood.

You do not have to express all these values perfectly.

You can gradually explore small actions that feel meaningful.

It is important, however, to be accurate about the evidence.

The research supporting ACT specifically for postpartum depression is less extensive than the research supporting CBT.

ACT may offer useful therapeutic elements, but it should not automatically be presented as the best treatment for every mother.

Interpersonal therapy: when relationships and life roles have changed

A third approach worth considering is interpersonal psychotherapy, known as IPT.

It focuses on relationships, communication, changes in social roles and difficulties that can emerge during important life transitions.

Having a baby can affect how a woman understands herself, her partnership, closeness and everyday responsibilities.

IPT may help explore precisely these changes.

If adapting to your new role or navigating relationships has become particularly demanding, this could be worth discussing with a therapist.

There is no single treatment that is best for every woman.

In your circumstances, a sensible priority would be finding a professional who understands perinatal depression and can accommodate the realities of adult ADHD.

CBT may be a reasonable starting point, while the final therapeutic approach should reflect your individual needs and clinical assessment.

5. Do you really have to learn to manage everything?

I would like to challenge a common assumption.

When someone experiences organisational difficulties, people often respond by recommending a better planner, another reminder system or a new time-management technique.

These tools can be useful.

But not every form of overload is caused by insufficient organisation.

If you have too many responsibilities, even the best app cannot create additional hours in the day.

If you are sleep-deprived, recording every task more carefully will not necessarily resolve the problem.

And if you are experiencing depression, a difficult day does not always call for greater effort.

I would therefore suggest a different perspective.

Instead of asking only, “How can I accomplish more?”, also consider, “What can I simplify, reduce or share with someone else?”

This applies to popular explanations involving dopamine as well.

You may have heard that ADHD is simply a dopamine deficiency and that hormonal changes after childbirth inevitably worsen it.

Hormonal changes do occur after childbirth, and neurotransmitter systems contribute to attention and mood.

However, it would be misleading to reduce ADHD and postpartum depression to a simple equation involving estrogen and dopamine.

Both conditions involve complex mechanisms.

Your worth, and your chances of improvement, cannot be measured by an assumed level of dopamine.

Nor do you need internet-promoted dopamine detoxes or supplements promising to restore perfect brain function.

Changes should be based on your actual needs and appropriate clinical advice, not the latest fashionable explanation.

The same applies to perfectionism in motherhood.

You do not need to provide elaborate developmental activities every day, cook complex family meals and maintain an immaculate home to prove your commitment.

A comfortable period of shared time, arranged around what is realistically possible for your family, may be far more meaningful.

What looks impressive in a photograph is not necessarily a measure of a happy or healthy family life.

6. Five ways to make everyday life gentler

Let us turn to practical strategies.

I am not offering five additional obligations.

Think of these as possibilities from which you can choose one, two or none immediately.

First: decide what a good-enough day requires

In the evening or morning, consider three things that genuinely matter for the coming day.

Not three ambitious achievements.

Three things connected to basic wellbeing.

They might involve meeting your baby’s needs, taking prescribed medication as directed and having a proper meal yourself.

Notice that I have not included mandatory cleaning, preparing an elaborate dinner or completing every outstanding task.

This does not mean your home is unimportant.

It means that during a demanding period, priorities may need to change.

If the plan seems too simple, consider whether you are judging it against your previous capacity rather than your present needs.

If even essential tasks are consistently difficult, that may indicate a need for more support, not stricter expectations.

Second: let your surroundings remember things for you

For people with ADHD, moving information out of working memory and into the environment can be useful.

You might have one visible location for essential notes, use a shared calendar with your husband or prepare sets of objects needed for recurring activities.

For example, keeping baby-care supplies in a consistent location can reduce the need to search for everything repeatedly.

Anything potentially dangerous must, of course, remain safely out of your child’s reach.

The most important quality of an organisational system is simplicity.

If an app requires complicated settings and daily maintenance, and you stop using it after a week, it may not suit your needs.

A note on the refrigerator could be more useful than an elaborate digital planner.

You are choosing a practical tool, not competing for an efficiency award.

Third: reduce unnecessary sensory stimulation

Several conversations, household noises and notifications happening at once can make concentration and rest more difficult.

If you notice that certain environments are particularly demanding, consider making small adjustments.

Turn off the television when nobody is watching.

Silence unnecessary notifications.

Ask family members to avoid discussing several unrelated matters simultaneously when possible.

Some parents benefit from headphones that gently reduce noise.

These may be worth considering during suitable activities, provided you can still hear your baby clearly and respond to their needs.

Absolute silence is neither necessary nor realistic when caring for an infant.

The idea is to reduce stimulation that you can actually control.

After making a change, notice whether returning to a task or settling down for a rest feels any easier.

A small environmental adjustment can be helpful, although it does not replace treatment for depression.

Fourth: talk with your husband about responsibility, not just help

You mentioned that your husband is a tremendous source of support.

That is a valuable strength within your family.

It is worth considering how to make the best use of that support without placing the entire organisational burden on one person.

Instead of dividing only individual chores, you could divide responsibility for entire areas of family life.

If your husband takes responsibility for shopping, he might also manage the shopping list, check which items are needed and decide when to purchase them.

If you take responsibility for a particular aspect of childcare, the two of you can agree on which associated organisational tasks he will handle.

The distinction matters.

For someone with ADHD, remembering everything that needs to be delegated can itself be exhausting.

At the same time, I would not assume that ADHD makes you incapable of organising or making decisions.

You may be excellent at certain tasks.

You may be particularly flexible or imaginative in situations where plans need to change.

The arrangement should reflect both partners’ abilities, preferences and needs.

You might say to your husband:

“What helps me most is not only that you do something when I remind you. It is knowing that there are some things I no longer have to remember for both of us.”

Fifth: reclaim a little time that belongs to you

Motherhood changes many aspects of life, but it does not erase your previous interests, needs or sources of enjoyment.

Perhaps you used to enjoy reading, music, walking, talking to friends or simply sitting quietly.

I am not suggesting that you must immediately return to every previous activity.

I would simply like you to have a choice.

If possible, arrange a period when your husband takes responsibility for childcare and you are not also expected to organise household tasks.

You might use that time for sleep.

Or a shower without rushing.

Or a quiet cup of tea.

Rest does not always produce an immediate sense of pleasure. Depression may make it harder to enjoy even activities you previously loved.

So try not to measure every break by whether it instantly makes you happy.

You are gradually creating conditions that may support recovery.

That is meaningful in itself.

7. What if things are still difficult despite your efforts?

I would like to prepare you for something perfectly ordinary.

Not every strategy will work.

Some may help immediately. Others will need adapting. Some may not suit your life at all.

There is no reason to turn that into another judgement about yourself.

Imagine deciding to prepare everything for the next day each evening.

It works for a while, but then your baby’s sleep pattern changes and your evenings become more demanding.

There is no need to conclude that you have lost your discipline.

You might simply move preparations to another time or ask your husband to take over that particular responsibility.

Rest can present similar difficulties.

You may finally have half an hour to yourself and discover that relaxing is surprisingly difficult.

If depression or anxiety interferes with rest, this is worth discussing with your treating professional.

Creating free time does not automatically remove every symptom.

Appropriately adapted psychological support takes these limitations seriously.

If you begin psychotherapy, you can explain from the outset that you have ADHD and benefit from clear, accessible instructions.

If between-session assignments are too extensive, ask whether they can be simplified.

Your commitment to treatment should not be measured by perfect homework completion.

Therapy may also address guilt that persists even when you are doing many things effectively.

Pay attention to the way you speak to yourself.

Do you say, “Today was difficult for me,” or “I am hopeless”?

The first sentence describes an experience.

The second makes a judgement about your entire identity.

Learning to notice this difference can be an important part of psychological work.

It is not about replacing every painful thought with a positive affirmation.

It is about developing a more realistic and compassionate understanding of yourself.

8. Medication, breastfeeding and meeting mothers who understand

Can ADHD and depression be treated while breastfeeding?

This is an important question, and I am glad you raised it.

It shows your wish to make informed decisions about your own health and your baby’s wellbeing.

Modern psychiatric care includes antidepressant treatments that may be used by some breastfeeding women following an individual assessment of benefits and risks.

Selective serotonin reuptake inhibitors, known as SSRIs, are among the medicines used to treat depression.

Sertraline is one of the better-studied antidepressants in the context of breastfeeding.

Evidence summarised in the LactMed database indicates that the amounts transferred into breast milk are generally low.

This does not mean that every woman should take sertraline or change a previously effective antidepressant.

There is also research concerning certain ADHD medicines.

For example, available studies of methylphenidate suggest low transfer into breast milk, although the number of observations remains limited.

Evidence concerning other ADHD medications may differ.

The most important step is therefore to develop a treatment plan with your psychiatrist, with input from a paediatrician or lactation professional when appropriate.

Before the appointment, it may help to gather a few details: which medicines you take, their doses, how well they work, any side effects, the type of feeding and whether your baby was born at term and is developing as expected.

The psychiatrist will also need to consider possible interactions between antidepressants and ADHD medicines.

Do not change doses or discontinue treatment independently on the basis of information found online.

I also want to emphasise something important.

Your mental health matters while you are breastfeeding.

You should not have to view responsible motherhood and receiving appropriate treatment as opposing choices.

Together with your doctor, you can explore options that take both your needs and your baby’s wellbeing into account.

If you decide on a different feeding method for medical or personal reasons, that decision also deserves respect and support.

Where can you find support groups for mothers with ADHD?

Meeting people with similar experiences can provide something that is sometimes missing even in an otherwise supportive environment: the freedom not to explain every difficulty from the beginning.

One possible starting point in Poland is ATTENTIO, the Association of Adults with ADHD.

The organisation provides educational and community activities and runs an online support community for adults with ADHD.

You can also explore the work of the Polish ADHD Society and ask about local initiatives involving adult women.

Another useful direction is communities focused on motherhood and perinatal wellbeing.

The Polish Foundation Rodzić po Ludzku supports women during pregnancy, childbirth and the postpartum period, including through an online community discussing pregnancy and birth experiences.

It is not specifically a support group for mothers with ADHD, but it may help you discover other women, resources and relevant services.

You can also ask your community midwife, a psychologist working in perinatal mental health or a local clinic about groups available in your area.

When choosing a group, pay attention to its atmosphere.

Can members share experiences freely?

Are different decisions about medication and feeding respected?

Does the group offer understanding rather than competition and judgement?

Remember that peer support does not replace treatment for postpartum depression, although it can be a valuable addition.

You do not have to participate actively from the beginning.

You can simply observe the discussions, decide whether the atmosphere suits you and then choose whether to join in.

Who can help you create a coordinated plan?

It may be useful to think about several complementary forms of professional support.

A psychiatrist can oversee medication for depression and ADHD while taking breastfeeding into consideration.

A qualified psychotherapist experienced in perinatal depression can provide structured psychotherapy, such as CBT.

A psychologist can help you understand everyday difficulties, identify sources of overload, receive psychoeducation and consider practical adjustments.

A paediatrician and a lactation specialist may also contribute when questions about feeding or your baby’s health arise.

This does not mean you must arrange appointments with many different professionals and coordinate all your care yourself.

Quite the opposite.

If possible, ask your treating doctor to help clarify priorities.

Your husband may also be able to assist with appointments and practical arrangements if you both agree.

A useful care plan should be understandable, realistic and adaptable to changing needs.

9. There is room for you in this story, too

I would like to return to the beginning of your message.

You told me about your love for your baby, your supportive husband, the difficulties you face and your wish to find a more peaceful way of living.

Those few sentences already contain important information.

You recognise that you need support.

You are looking for help.

You have someone close to you with whom you can work together.

I do not know what every day looks like for you.

Nor do I know how much effort certain activities require, even when they appear simple to other people.

What I do know is that recognised treatment options exist for postpartum depression, and support for ADHD can be adapted to individual circumstances.

Please do not expect every day to be better than the previous one.

Recovery does not always happen in a straight line.

Sometimes improvement becomes easier to recognise when you look at a longer period rather than comparing individual days.

It may also help to notice the abilities and personal qualities that already support you in motherhood.

Perhaps you are attentive to your baby’s emotions.

Perhaps you notice their changing interests.

Perhaps you adapt creatively when plans unexpectedly change.

I would not assume that ADHD automatically gives you extraordinary talents.

Everyone has individual strengths.

What matters is having the opportunity to recognise yours instead of focusing exclusively on difficulties.

What can you do during the next 24 hours?

I suggest one calm conversation with your husband.

Not about every responsibility at once.

Not about everything that needs changing in your family life.

Choose one thing that currently feels particularly demanding and consider together how it might be simplified or reorganised for a while.

If you are not receiving appropriate care for depression, or if your current treatment is not helping sufficiently, contacting your treating doctor should take priority.

If you are already receiving professional care, allow yourself to change one small part of your routine without expecting a dramatic immediate result.

I would not ask you to become a better version of yourself.

I would rather see you gradually regain the freedom to be yourself, with your own needs, abilities and limitations.

Your baby matters. Your husband matters. Your family matters.

You matter, too. Not only when every task is finished, but today, as you are.

If you would like to explore your difficulties individually, I can help you organise your concerns during a psychological consultation. This does not replace psychiatric treatment or psychotherapy for postpartum depression. You can book an online consultation or contact me on WhatsApp.

Read also

Depresja (in Polish)
Understanding depression, treatment possibilities and the value of appropriate support.

Nie potrzebujesz motywacji (in Polish)
Taking small, achievable steps without waiting for ideal motivation or imposing unnecessary pressure on yourself.

Dopamina nie jest guzikiem szczęścia (in Polish)
The neuroscience of motivation and common misconceptions that oversimplify ADHD and emotional experiences.

Robert J Błaszczyk

Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.

My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.

I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.

You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.

Book a consultation via ZnanyLekarz

Contact me on WhatsApp

Contact number +48 790 404 404. Please confirm consultation language options when booking.

Psycholog.CLICK. A conversation can be a beginning

Not every difficulty needs an immediate answer. Sometimes what we need first is an opportunity to explain what has been happening, understand our emotions and organise concerns that have occupied our minds for a long time.

I am Robert J Błaszczyk, a psychologist, psychotraumatology practitioner, journalist and psychoeducator.

I offer online psychological consultations and consultations focused on the psychological effects of traumatic experiences, supporting adults who are dealing with emotional overload, stress, relationship difficulties and distressing life experiences.

My professional activities also include coaching, workshops, communication, journalism, psychoeducation and psychological opinions within the limits of my competence and the individual assignment.

I also explore meditation, NLP and hypnosis, while recognising the distinction between personal development practices and treatments supported by clinical evidence.

If you would like to arrange a consultation, you can use the contact channels below.

My websites and contact channels:

1. Book a consultation via ZnanyLekarz
2. WhatsApp
3. General email · erben.pl@gmail.com
4. Psycholog.CLICK
5. Psychoedukacja.ORG
6. CBSP.PRO
7. TikTok · @psycholog.click
8. Facebook · Psycholog.CLICK
9. ERBEN.PL
10. ProwadzenieImprez.com
11. 1244.yt
12. Publications and products · Naffy

Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator

WYKORZYSTANE ŹRÓDŁA I INSPIRACJE

1. Andersson, A., Garcia-Argibay, M., Viktorin, A., Ghirardi, L., Butwicka, A., Skoglund, C., Madsen, K. B., D’Onofrio, B. M., Lichtenstein, P., Tuvblad, C., Larsson, H. (2023). Depression and anxiety disorders during the postpartum period in women diagnosed with attention deficit hyperactivity disorder. Journal of Affective Disorders, 325, 817–823.
2. Nakić Radoš, S., Ganho-Ávila, A., Rodriguez-Muñoz, M. F., Bina, R., Kittel-Schneider, S., Lambregtse-van den Berg, M. P. i współautorzy (2025). Evidence-based clinical practice guidelines for prevention, screening and treatment of peripartum depression. The British Journal of Psychiatry, 227(5), 798–809.
3. American College of Obstetricians and Gynecologists (2023). Treatment and Management of Mental Health Conditions During Pregnancy and Postpartum. ACOG Clinical Practice Guideline No. 5. Obstetrics & Gynecology, 141(6), 1262–1288.
4. National Institute for Health and Care Excellence (2014, z późniejszymi aktualizacjami). Antenatal and postnatal mental health: clinical management and service guidance. Clinical Guideline CG192.
5. National Institute for Health and Care Excellence (2018, z aktualizacją 2019). Attention deficit hyperactivity disorder: diagnosis and management. NICE Guideline NG87.
6. National Library of Medicine, National Institute of Child Health and Human Development (2026). Sertraline.Drugs and Lactation Database (LactMed). Aktualizacja 15 sierpnia 2026.
7. National Library of Medicine, National Institute of Child Health and Human Development (2025). Methylphenidate. Drugs and Lactation Database (LactMed). Aktualizacja 15 sierpnia 2025.
8. Stowarzyszenie Osób Dorosłych z ADHD ATTENTIO. Informacje instytucjonalne dotyczące działalności edukacyjnej, społeczności i wsparcia dorosłych osób z ADHD. Materiały sprawdzone w październiku 2026 roku.
9. Fundacja Rodzić po Ludzku. Materiały informacyjne dotyczące wsparcia kobiet w okresie okołoporodowym oraz działalności społecznościowej. Materiały sprawdzone w październiku 2026 roku.