Gdy dziecko planuje atak
Subscribe to our newsletter
Get our latest updates straight to your inbox.
Pytanie, z którym możesz się utożsamić
Po informacji o trzynastolatku z powiatu wąbrzeskiego, który miał planować atak na szkołę, boję się, że rodzic może mieszkać z dzieckiem i niczego nie zauważyć. Mam czternastoletnie dziecko, dużo czasu spędzające w swoim pokoju i w internecie. Jak odróżnić zwykłą potrzebę prywatności od niebezpiecznej izolacji, jak rozmawiać i kiedy sprawdzić telefon albo wezwać pomoc?
Pytanie opracowane na potrzeby poradnika.
Jestem psychologiem i z pasją zajmuję się psychoedukacją, zwłaszcza wtedy, gdy lęk po głośnym wydarzeniu utrudnia spokojną ocenę sytuacji. Pytania, z których tworzę kolejne poradniki na Psycholog.CLICK, możesz przesyłać na e-maillub przez WhatsApp. Jeżeli chcesz omówić konkretną sytuację w swojej rodzinie, możesz także umówić konsultację online. Wiadomość i konsultacja nie zastępują jednak interwencji, gdy zagrożenie jest bezpośrednie.
Niepokojącego dziecka nie rozpoznaje się po zamkniętych drzwiach, czarnym ubraniu ani trudnym charakterze. O ryzyku mówi układ konkretnych zachowań, szczególnie groźby lub komunikaty o przemocy, wybrany cel, przygotowania, dostęp do niebezpiecznego narzędzia, wcześniejsze krzywdzenie oraz szybkie pogorszenie funkcjonowania. Rodzic nie ma sam stawiać diagnozy. Ma zauważyć zmianę, zapytać wprost, zabezpieczyć ludzi i zwierzęta oraz przekazać sprawę osobom, które potrafią ocenić zagrożenie.
Pierwszy krok brzmi prosto. Zamiast pytać siebie, czy twoje dziecko „wygląda normalnie”, sprawdź, czy pojawiły się zachowania wskazujące na przechodzenie od fantazji albo prowokacji do zamiaru i działania. Zwróć także uwagę, kto może widzieć inny fragment sytuacji. Rówieśnik, nauczyciel, trener albo krewny czasem wie coś, czego dziecko nie pokazało w domu.
Co wiadomo o sprawie z Wąbrzeźna
Według komunikatu policji z 28 września 2026 roku funkcjonariusze otrzymali przez Biuro Międzynarodowej Współpracy Policji informację, że trzynastolatek z powiatu wąbrzeskiego planuje atak w szkole. W plecaku przygotowanym do szkoły zabezpieczono bagnet, a w mieszkaniu tasak. Policja podała również, że z otrzymanej informacji wynikało wcześniejsze uśmiercenie przez chłopca kilku kotów. Do sprawy włączono funkcjonariuszy zajmujących się przestępczością cyfrową.
Media informowały dodatkowo o aktywności nastolatka na forach o tematyce faszystowskiej i ekstremistycznej oraz opisywały zabezpieczony bagnet jako przedmiot o długości 30 centymetrów. Na dzień przygotowania tego poradnika były to elementy relacji medialnych, a nie szczegóły opisane w dostępnym komunikacie policji. Nie znamy pełnego materiału dowodowego, treści rozmów, opinii specjalistów ani sytuacji rodzinnej. Tym bardziej nie wolno uczciwie rozpoznawać u chłopca psychozy, zaburzenia osobowości, „psychopatii” czy innego zaburzenia na podstawie kilku nagłówków.
Można natomiast powiedzieć coś ważnego o bezpieczeństwie. Bagnet przygotowany w plecaku, informacja o planowanym ataku i wcześniejsze umyślne krzywdzenie zwierząt nie są zwykłym buntem nastolatka. To sygnały wymagające natychmiastowego działania służb i pogłębionej, wielospecjalistycznej oceny. Fakt, że dziecko mogło wcześniej nie sprawiać widocznych problemów, nie oznacza, że nie było żadnych sygnałów. Może oznaczać również, że nikt nie znał jeszcze ich znaczenia, różne osoby widziały tylko pojedyncze fragmenty albo część aktywności odbywała się poza polem widzenia dorosłych.
Najgorszy wniosek brzmiałby „każde spokojne dziecko może nagle zaatakować i nic nie da się zrobić”. Badania nad przemocą ukierunkowaną pokazują coś innego. Takie czyny zazwyczaj poprzedza proces myślenia, komunikowania i przygotowań. Nie wszystkie elementy są widoczne dla jednej osoby, dlatego ochrona nie może zależeć wyłącznie od rodzicielskiej intuicji.
Nie istnieje syndrom zamkniętego pokoju
Określenie „syndrom zamkniętego pokoju” brzmi sugestywnie, ale nie jest uznanym rozpoznaniem psychologicznym ani psychiatrycznym. Nastolatek może zamykać drzwi, bo potrzebuje prywatności, rozmawia z przyjaciółmi, wstydzi się rodziców, odpoczywa po szkole albo sprawdza granice samodzielności. Samotność w pokoju nie przewiduje przemocy.
Izolacja nabiera znaczenia dopiero w kontekście. Zwróć uwagę, czy jest nowa albo gwałtownie narasta, czy dziecko zerwało wcześniejsze relacje, przestało spać, jeść, chodzić do szkoły lub dbać o siebie, reaguje wrogo na każdą próbę kontaktu, ukrywa nieznane przesyłki, gromadzi narzędzia, mówi o zemście, śmierci albo konkretnych osobach, które „muszą zapłacić”. Ważna jest zmiana względem jego wcześniejszego sposobu funkcjonowania, a nie porównanie z wyobrażeniem idealnego nastolatka.
Podobnie nie istnieje jeden profil dziecka, które planuje atak. Analiza amerykańskiego National Threat Assessment Center obejmująca 41 ataków na szkoły z lat 2008 do 2017 wykazała dużą różnorodność sprawców. Niektórzy mieli przyjaciół, pozytywne osiągnięcia i poprawne relacje z nauczycielami. Samotnik, fan brutalnej gry, osoba neuroróżnorodna, dziecko leczone psychiatrycznie albo uczeń zainteresowany historią wojskowości nie staje się przez to potencjalnym napastnikiem. Etykietowanie takich grup tworzy fałszywe alarmy i może sprawić, że przeoczymy zachowanie naprawdę niebezpieczne.
Nie pytaj więc przede wszystkim „kim moje dziecko jest”. Pytaj „co dokładnie robi, co komunikuje, do czego ma dostęp, czy wskazało cel i czy jego zachowanie zmierza w stronę wykonania planu”. To przejście od profilu do zachowania jest podstawą rozsądnej oceny zagrożenia.
Sprawdź, jak bardzo wpływa to na twoje życie
Ta mapa nie jest testem diagnostycznym i nie pozwala przewidzieć ataku. Pomaga zdecydować, jakiego rodzaju reakcja jest proporcjonalna. Liczą się nasilenie, częstotliwość, czas trwania, nagła zmiana oraz bezpieczeństwo. Sygnał z ostatniego wiersza wymaga działania nawet wtedy, gdy pozostałe zachowania nie występują.
| Poziom | Co możesz zauważyć | Pierwszy krok | Dalsza pomoc |
|---|---|---|---|
| Pojedynczy niepokój bez przygotowań | Dziecko zamyka się w pokoju, używa prowokacyjnego języka, ogląda brutalne treści albo wypowiada ponury żart, ale nie wskazuje celu, planu, czasu ani narzędzia. Funkcjonuje w szkole i relacjach podobnie jak wcześniej. | Zapytaj spokojnie o znaczenie treści i emocje. Ustal jawne zasady korzystania z sieci oraz obserwuj zmianę, nie pojedynczy styl. | Jeśli zachowanie powraca lub martwi cię jego kontekst, porozmawiaj z psychologiem szkolnym albo psychologiem pracującym z młodzieżą. |
| Wzorzec narasta i ogranicza codzienność | Pojawiają się uporczywe treści odczłowieczające innych, fascynacja sprawcami, pogłębiająca się izolacja, spadek snu i nauki, groźby bez jasnego planu, krzywdzenie zwierząt, samouszkodzenia, intensywny gniew albo nagłe ukrywanie aktywności i przedmiotów. | Zwiększ nadzór, ogranicz dostęp do broni i niebezpiecznych narzędzi, zapisz konkretne zdarzenia, skontaktuj się pilnie ze szkołą i specjalistą zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. | Potrzebna jest sprawna ocena psychologiczna, a zależnie od objawów także psychiatryczna i medyczna. Sama kara za telefon nie wystarczy. |
| Pojawia się zamiar lub przygotowanie | Dziecko wskazuje osobę lub miejsce, opisuje sposób albo termin, sporządza listę celów, pozyskuje narzędzie, próbuje dostać się do szkoły z bronią, ćwiczy elementy planu, ostrzega wybrane osoby lub mówi, że nie potrafi powstrzymać się przed skrzywdzeniem siebie albo innych. | Nie zostawiaj dziecka samego z potencjalną ofiarą, rodzeństwem ani zwierzęciem. Nie próbuj siłą odbierać narzędzia. Oddal się, ostrzeż zagrożone miejsce i dzwoń pod 112. | Konieczna jest pilna interwencja policji i ocena medyczna lub psychiatryczna. Zwykły termin konsultacji nie jest wystarczającą odpowiedzią. |
Pilna pomoc
Jeżeli widzisz broń lub niebezpieczne narzędzie, konkretny plan, cel, termin, przygotowania do wyjścia, bezpośrednią groźbę albo trwający atak, nie prowadź długiego przesłuchania. Zwiększ dystans, wyprowadź inne osoby i zwierzęta, jeśli jest to bezpieczne, i dzwoń pod 112. Powiedz operatorowi, co dokładnie zaobserwowałeś, gdzie znajduje się dziecko, jaki przedmiot ma przy sobie oraz kto może być zagrożony.
Nie zakładaj, że groźba to „tylko zwracanie na siebie uwagi”. Zwracanie na siebie uwagi może być właśnie sposobem proszenia o zatrzymanie. Każdą konkretną zapowiedź trzeba ocenić. Jednocześnie nie obiecuj dziecku tajemnicy, jeśli mówi o zamiarze skrzywdzenia siebie lub kogoś innego.
Jak dziecko może prowadzić podwójne życie
Podwójne życie nie wymaga rozdwojenia osobowości ani utraty kontaktu z rzeczywistością. Wystarczy, że różne części życia dziecka nie spotykają się ze sobą. W domu pokazuje ono wersję potrzebną do uniknięcia pytań. W szkole może być ciche i poprawne. W sieci otrzymuje pseudonim, publiczność, język oraz grupę, która nagradza zachowania niewidoczne dla dorosłych.
Pierwszym mechanizmem jest przedziałowość. Nastolatek potrafi oddzielić aktywność online od rodzinnej codzienności i nie odczuwać potrzeby opowiadania o niej. To samo w sobie jest częścią rozwoju autonomii. Niebezpieczne staje się wtedy, gdy tajna przestrzeń służy planowaniu krzywdy, zdobywaniu narzędzi albo wzajemnemu podsycaniu przemocy.
Drugi mechanizm dotyczy przynależności i znaczenia. Grupa ekstremistyczna może zaoferować prostą odpowiedź na poczucie upokorzenia, samotności lub chaosu. Mówi, kto jest winny, kto jest „swój”, dlaczego cierpienie ma sens i jak zdobyć uznanie. Metaanaliza Emmelkamp i współautorów (2020), obejmująca 30 badań i 17 188 młodych ludzi, nie znalazła jednego źródła radykalizacji. Silniejsze związki dotyczyły między innymi poczucia wyższości własnej grupy, dystansu wobec innych i zaangażowania w aktywizm, a mniejsze obejmowały agresję, wykroczenia, negatywnych rówieśników, odczuwaną dyskryminację i niski poziom edukacji. To były korelacje, nie wyroki na konkretną osobę.
Szerszy przegląd Wolfowicza i współautorów (2021) zgromadził 1302 oszacowania z 127 badań. Większość pojedynczych związków była mała lub bardzo mała. Większe znaczenie miały czynniki znane także z ogólnej przestępczości, takie jak wcześniejsze zachowania naruszające normy, niska samokontrola, poszukiwanie silnych wrażeń, radykalni rówieśnicy i aktywne korzystanie z radykalnych mediów. Innymi słowy, ideologia może dawać uzasadnienie, ale droga do przemocy zwykle powstaje z kilku nakładających się elementów.
Trzeci mechanizm to stopniowe przesuwanie granic. Najpierw treść ma być „tylko memem”, potem próbą szokowania, znakiem lojalności wobec grupy, ćwiczeniem odczłowieczającego języka, a w końcu usprawiedliwieniem realnej krzywdy. Nie każdy, kto ogląda skrajne treści, przejdzie tę drogę. Problem zaczyna się wtedy, gdy dziecko coraz mniej widzi w wybranej grupie ludzi, a coraz częściej cel, przeszkodę albo kategorię zasługującą na karę.
Internet nie działa jak magiczna strzykawka, która wstrzykuje ideologię biernemu dziecku. Może jednak zwiększać częstotliwość kontaktu z treścią, łączyć młodego człowieka z grupą dostępną przez całą dobę, normalizować język przemocy i dostarczać szybkiej nagrody społecznej. To tłumaczy, dlaczego aktywność cyfrowa jest ważna, ale nie zwalnia z patrzenia na relacje, cierpienie, zachowanie i dostęp do środków w świecie poza ekranem.
Sygnały ważniejsze niż bunt
Zwykły bunt dotyczy granic, samodzielności, wyglądu, czasu, znajomych i prawa do własnego zdania. Może być głośny, irytujący oraz pełen fatalnej muzyki, co samo w sobie nie jest jeszcze stanem nadzwyczajnym. Sygnały zagrożenia odnoszą się natomiast do krzywdy, celu i przygotowań.
Najważniejszy jest komunikat o przemocy. Może pojawić się w rozmowie, wiadomości, pracy szkolnej, nagraniu, rysunku lub poście. W badaniu National Threat Assessment Center (2021) przeanalizowano 67 udaremnionych planów ataków na amerykańskie szkoły z lat 2006 do 2018. W 94 procentach przypadków planujący przekazali innym zamiar ataku, najczęściej rówieśnikom. Trzy czwarte planów wykryto wyłącznie dzięki temu, co sprawcy zakomunikowali. Badanie opierało się na źródłach otwartych, dotyczyło USA i nie pozwala obliczać ryzyka u polskiego dziecka. Pokazuje jednak, dlaczego słów nie wolno automatycznie uznawać za żart.
Drugim sygnałem jest przechodzenie do działania. Znaczenie mają wyszukiwanie możliwości wykonania konkretnego planu, wybieranie celu, ustalanie terminu, zdobywanie narzędzia, sprawdzanie dostępu, dokumentowanie zamiaru, próby rekrutowania innych albo ostrzeganie wybranych osób. Nie trzeba czekać, aż wszystkie elementy wystąpią razem.
Trzecim jest dostęp. Rodzic powinien wiedzieć, czy w domu znajdują się broń, noże kolekcjonerskie, materiały łatwopalne, leki lub inne przedmioty, które w danym kontekście mogą posłużyć do krzywdy. Zabezpieczenie dostępu nie jest oskarżeniem dziecka. Jest rozsądnym działaniem, podobnie jak schowanie kluczyków przed osobą, która chce prowadzić po alkoholu.
Czwarty sygnał to umyślne krzywdzenie zwierząt. Przegląd Longobardiego i Badenes-Ribery (2019) obejmujący 32 badania wykazał, że takie zachowania często współwystępują z inną agresją, bullyingiem, trudnościami behawioralnymi, doświadczeniem przemocy i przestępczością nieletnich. Nie oznacza to, że każde dziecko, które skrzywdziło zwierzę, zaatakuje człowieka. Oznacza, że powtarzalnego lub celowego okrucieństwa nie wolno tłumaczyć ciekawością i zostawiać bez oceny. Trzeba jednocześnie zabezpieczyć zwierzę i sprawdzić, czy dziecko samo doświadcza przemocy, zaniedbania, presji grupy albo innych poważnych trudności.
Nie wracaj przy tym do popularnej „triady Macdonalda”, według której okrucieństwo wobec zwierząt, moczenie nocne i podpalanie miałyby zapowiadać przyszłego zabójcę. Krytyczny przegląd Parfitt i Alleyne (2020) nie potwierdził triady jako wiarygodnego profilu. Pojedyncze zachowania mogą informować o trudnościach, lecz nie składają się w kryształową kulę.
Piątym sygnałem jest połączenie przemocy wobec innych z myślami samobójczymi, rozpaczą lub przekonaniem, że „i tak wszystko się skończy”. W badaniach ataków szkolnych wątek samobójczy pojawiał się często, ale nie każda osoba w kryzysie samobójczym jest agresywna wobec innych. Pytaj osobno o zamiar skrzywdzenia siebie i osobno o zamiar skrzywdzenia kogoś. Jedno nie zastępuje drugiego.
Jak rozpocząć rozmowę
Nie zaczynaj od „pokaż telefon, bo wiem, że coś kombinujesz”. Taki wstęp szybko zmienia rozmowę w walkę o władzę. Zacznij od obserwacji, nazwij powód i zadaj pytanie bez eufemizmu.
Możesz powiedzieć
„Od dwóch tygodni prawie nie śpisz, przestałeś chodzić na trening i wczoraj napisałeś, że koledzy zapłacą. Nie chcę zgadywać. Czy myślisz o skrzywdzeniu kogoś?”
Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, „czasami”, „nie wiem” albo dziecko milczy w sposób budzący obawę, pytaj dalej spokojnie i konkretnie. Kogo ma na myśli. Co chciałoby zrobić. Czy ustaliło czas lub miejsce. Czy zdobyło coś, czym można zranić. Czy ktoś jeszcze wie o planie. Czy ono samo chce umrzeć. Bez krzyku, zawstydzania i dyskusji o tym, jak bardzo rodzic się poświęcał.
Pytanie wprost nie tworzy planu przemocy. Pozwala ustalić, czy plan już istnieje. Nie obiecuj również „nikomu nie powiem”. Lepsze zdanie brzmi
„Chcę cię wysłuchać i nie zamierzam cię upokarzać. Jeśli ktoś może zostać skrzywdzony, będę musiał włączyć innych dorosłych. To moja odpowiedzialność.”
W rozmowie szukaj nie tylko deklaracji ideologicznych. Zapytaj, co dziecko znalazło w danej grupie. Uznanie, kolegów, poczucie siły, język dla własnej krzywdy, ekscytację, zadanie do wykonania. Rozumienie funkcji grupy nie oznacza akceptacji nienawiści. Pomaga znaleźć potrzebę, którą trzeba zaspokoić bez przemocy.
Najczęstszy błąd polega na próbie wygrania debaty historycznej lub politycznej podczas pierwszej rozmowy. Gdy bezpieczeństwo jest niepewne, priorytetem nie jest udowodnienie nastolatkowi, że jego ideologia jest głupia. Najpierw oceniasz zamiar, plan, dostęp i możliwe ofiary. Dyskusja o przekonaniach może przyjść później i wymaga relacji, nie rodzinnego teleturnieju z jedną poprawną odpowiedzią.
Jak sprawdzać internet bez niszczenia zaufania
Czternastolatek potrzebuje prywatności, ale nie ma bezwarunkowego prawa do tajemnicy obejmującej plan przemocy. Proponuję model stopniowany. Zakres kontroli powinien odpowiadać konkretnemu ryzyku, a dziecko powinno wiedzieć, jakie zasady obowiązują i co spowoduje ich czasowe zaostrzenie.
Na co dzień ustalcie wspólnie, z jakich aplikacji dziecko korzysta, kto może się z nim kontaktować, czy konto jest prywatne, jakie zakupy i przesyłki wymagają wiedzy rodzica oraz co robicie po zobaczeniu groźby, mowy nienawiści albo instrukcji krzywdzenia. Włącz dostępne ustawienia rodzinne i ograniczenia wieku. Raz na pewien czas przejrzyjcie razem listę aplikacji, obserwowanych kont, ustawienia prywatności i historię czasu ekranowego. Celem jest uczenie zarządzania ryzykiem, nie stworzenie więzienia z dobrym Wi-Fi.
Przegląd Sevilla-Fernández i współautorów (2025) objął 32 badania nad rodzicielskim pośredniczeniem w korzystaniu z sieci społecznościowych przez osoby w wieku od 9 do 18 lat. Strategie rodzicielskie wiązały się ze zmniejszeniem części zagrożeń i czasu używania, ale autorzy nie potrafili wskazać jednego najlepszego modelu. Inny przegląd Vossen i współautorów (2024) pokazał, że dobra relacja i wspierający klimat rodzinny były bardziej konsekwentnie związane z mniejszym problemowym używaniem mediów społecznościowych niż same techniczne zakazy. Większość badań była przekrojowa, więc nie wolno obiecywać, że rozmowa i kontrola zapobiegną radykalizacji.
Gdy pojawia się wiarygodny niepokój, powiedz wprost, że zwiększasz nadzór i dlaczego. Możesz czasowo poprosić o wspólne przejrzenie publicznych profili, grup, kontaktów, historii wyszukiwania, pobranych plików i ostatnich zakupów. Zakres ogranicz do tego, co potrzebne dla bezpieczeństwa. Nie publikuj znalezionych treści, nie rozsyłaj ich znajomym i nie wchodź samodzielnie w kontakt z grupą ekstremistyczną. Zrób czytelne zrzuty ekranu z datą, zachowaj oryginalną wiadomość i przekaż materiał szkole lub policji. Nie kasuj dowodów w odruchu obrzydzenia.
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwo ma pierwszeństwo przed prywatnością. Nie prowadź jednak amatorskiego śledztwa kosztem wezwania pomocy. Jeżeli znalazłeś plan, listę celów, zdjęcie broni, informację o terminie albo wiadomość pożegnalną, nie czekaj, aż uzbierasz „pełny materiał”. Zawiadom policję i szkołę.
Tajny program szpiegujący może czasem ujawnić treść, ale może także zniszczyć kanał rozmowy, przenieść aktywność na inne urządzenie i dać rodzicowi fałszywe poczucie pełnej wiedzy. Najbezpieczniejszą podstawą jest jawna, proporcjonalna kontrola połączona z prawem dziecka do wyjaśnienia sytuacji. Wyjątek dotyczy nagłego, poważnego ryzyka. Wtedy nie czekasz na zgodę dziecka, tylko zabezpieczasz urządzenie i przekazujesz ocenę odpowiednim służbom.
Co zrobić po niepokojącym odkryciu
Po pierwsze zabezpiecz możliwość działania. Usuń dostęp do broni i niebezpiecznych narzędzi, ale zrób to bez fizycznej konfrontacji. Jeżeli dziecko już trzyma narzędzie, nie próbuj go wyrywać. Zadbaj o rodzeństwo, możliwe cele i zwierzęta. Nie zostawiaj potencjalnie zagrożonych osób z dzieckiem tylko po to, by „sprawdzić, czy naprawdę coś zrobi”.
Po drugie zapisuj fakty. Zanotuj dokładne słowa, datę, kontekst, wskazany cel, zauważone przygotowania i dostęp do narzędzi. Oddziel obserwację od interpretacji. „Napisał nazwisko kolegi i datę” jest faktem. „Jest psychopatą” jest diagnozującą etykietą, która nie pomaga służbom ocenić sytuacji.
Po trzecie połącz informacje. Skontaktuj się z dyrektorem, wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym i zapytaj o zachowanie, relacje, konflikty, frekwencję, prace szkolne oraz sygnały od rówieśników. Nie proś szkoły wyłącznie o ukaranie. Potrzebna jest wspólna ocena zachowania, zagrożenia i potrzeb dziecka. Podejście zespołowe jest ważne, bo rodzina widzi dom, szkoła widzi klasę, rówieśnicy widzą komunikaty, a specjaliści i policja mają inne narzędzia oceny.
Po czwarte zorganizuj ocenę zdrowia psychicznego. Powinna obejmować nie tylko pytanie o rozpoznanie, ale także zamiar przemocy i samobójstwa, dostęp do środków, impulsywność, wcześniejszą agresję, używanie substancji, sen, możliwe objawy psychotyczne, doświadczenie przemocy, bullying, neuroróżnorodność, funkcjonowanie rodziny i zasoby ochronne. Choroba psychiczna nie jest synonimem przemocy, a sama konsultacja psychiatryczna nie zastępuje oceny zagrożenia.
Po piąte nie redukuj pomocy do odebrania telefonu. Przegląd programów zapobiegania radykalizacji Brouillette-Alarie i współautorów (2022) znalazł 33 badania empiryczne, lecz ich jakość często była ograniczona. Programy oparte głównie na nadzorze lub kierowane stygmatyzująco do jednej grupy przynosiły czasem skutki niepożądane. Bardziej obiecujące były działania wzmacniające czynniki ochronne. W praktyce oznacza to odbudowę bezpiecznych relacji, więzi ze szkołą, kontaktu z nieradykalnymi rówieśnikami, zdolności znoszenia frustracji, realnego wpływu na życie i odpowiedzialności za krzywdę. Nie ma jednego domowego ćwiczenia, które „odradykalizuje” dziecko.
Jeżeli pierwsza rozmowa kończy się zaprzeczaniem i trzaskaniem drzwiami, nie uznawaj sprawy za zamkniętą. Wróć do faktów, zwiększ nadzór proporcjonalnie do ryzyka i skonsultuj je z innymi dorosłymi. Sygnałem poprawy nie jest samo zdanie „już tak nie myślę”, lecz stopniowy zanik gróźb i przygotowań, brak dostępu do narzędzi, odzyskanie snu i codziennego funkcjonowania, współpraca z pomocą oraz ponowne pojawienie się bezpiecznych więzi. Ocenę trzeba aktualizować, bo ryzyko zmienia się wraz z sytuacją.
Twój krok na najbliższe 24 godziny
Jeżeli nie masz konkretnego sygnału zagrożenia, umów dziś dwudziestominutową rozmowę bez telefonu i bez przesłuchania. Powiedz
„Po tej wiadomości z Wąbrzeźna pomyślałem, że za mało wiem o tym, co młodzi spotykają w sieci. Nie zakładam, że robisz coś złego. Chcę zrozumieć, jakie grupy i treści są dla ciebie ważne oraz po czym poznałbyś, że ktoś przekracza granicę żartu i zaczyna planować krzywdę.”
Posłuchaj odpowiedzi. Zapytaj, do kogo dziecko zwróciłoby się po zobaczeniu zapowiedzi ataku i czy wierzy, że dorośli potraktują zgłoszenie poważnie bez publicznego upokorzenia autora. Ustalcie jedną zasadę. Groźbę, plan, broń, krzywdzenie zwierząt albo namawianie do ataku zawsze przekazujecie dorosłemu, nawet jeśli znajomy prosi o tajemnicę.
Jeżeli masz już konkretny sygnał, nie czekaj na tę spokojną rozmowę jako jedyne działanie. Zabezpiecz innych, sprawdź dostęp do narzędzi, skontaktuj się ze szkołą oraz specjalistą, a przy zamiarze, planie lub przygotowaniach dzwoń pod 112. Dziecko może skorzystać całodobowo i bezpłatnie z telefonu 116 111 albo z Dziecięcego Telefonu Zaufania Rzeczniczki Praw Dziecka 800 12 12 12. Te numery wspierają dziecko, lecz nie zastępują numeru alarmowego podczas bezpośredniego zagrożenia.
Nie szukaj potwora w pokoju
Sprawa z powiatu wąbrzeskiego budzi grozę właśnie dlatego, że dotyczy dziecka i zwyczajnego otoczenia. Odpowiedzią nie powinno być jednak przeszukiwanie każdego nastoletniego pokoju w poszukiwaniu „ukrytego potwora”. Potrzebujemy uważności na zachowanie, języka pozwalającego pytać o przemoc oraz gotowości do podzielenia się niepokojem ze szkołą i służbami.
Najważniejsze rozróżnienie brzmi tak. Prywatność, bunt, ponure zainteresowania i samotność nie są planem ataku. Plan, cel, dostęp, przygotowania, okrucieństwo i ostrzeganie innych nie są już zwykłym buntem.
Jeżeli martwisz się zmianą zachowania swojego dziecka, mogę podczas konsultacji pomóc uporządkować obserwacje, oddzielić lęk po medialnej historii od konkretnych sygnałów i zaplanować rozmowę oraz dalsze kroki. Możesz umówić konsultację online albo napisać do mnie przez WhatsApp. Jeżeli zagrożenie jest bezpośrednie, nie czekaj na odpowiedź ani wolny termin. Dzwoń pod 112.
Przeczytaj także
- Głosy, gniew i przemoc pomaga oddzielić objawy psychotyczne od ryzyka przemocy i pokazuje, jak pytać o zamiar, plan oraz bezpieczeństwo.
- Czujesz mocno? Wybuchasz łatwo. wyjaśnia różnicę między silną emocją a agresywnym zachowaniem oraz podpowiada, kiedy samopomoc nie wystarcza.
- Troll czy pieniacz? Psychologia internetowego konfliktu pokazuje, jak internet wzmacnia prowokację, wrogość i spiralę reakcji oraz jak nie zasilać jej własnym zachowaniem.
Robert J Błaszczyk
Psycholog · psychotraumatolog · dziennikarz · psychoedukator
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.
W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.
Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.
Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.
Umów konsultację w ZnanyLekarz
Telefon kontaktowy +48 790 404 404.
Bibliografia do artykułu polskiego
Brouillette-Alarie, S., Hassan, G., Varela, W., Ousman, S., Kilinc, D., Savard, É. L., Madriaza, P., Harris-Hogan, S., McCoy, J., Rousseau, C., King, M., Venkatesh, V., Borokhovski, E., & Pickup, D. (2022). Systematic Review on the Outcomes of Primary and Secondary Prevention Programs in the Field of Violent Radicalization. Journal for Deradicalization, 30, 117–168.
Emmelkamp, J., Asscher, J. J., Wissink, I. B., & Stams, G. J. J. M. (2020). Risk factors for (violent) radicalization in juveniles: A multilevel meta-analysis. Aggression and Violent Behavior, 55, 101489.
Komenda Wojewódzka Policji w Bydgoszczy. (2026, 28 września). [Komunikat w mediach społecznościowych dotyczący interwencji w sprawie planowanego ataku w szkole w powiecie wąbrzeskim].
Longobardi, C., & Badenes-Ribera, L. (2019). The relationship between animal cruelty in children and adolescent and interpersonal violence: A systematic review. Aggression and Violent Behavior, 46, 201–211.
Parfitt, C. H., & Alleyne, E. (2020). Not the Sum of Its Parts: A Critical Review of the MacDonald Triad. Trauma, Violence, & Abuse, 21(2), 300–310.
Sevilla-Fernández, D., Díaz-López, A., Caba-Machado, V., Machimbarrena, J. M., Ortega-Barón, J., & González-Cabrera, J. (2025). Parental mediation and the use of social networks: A systematic review. PLOS ONE, 20(2), e0312011.
U.S. Secret Service, National Threat Assessment Center. (2019). Protecting America’s Schools: A U.S. Secret Service Analysis of Targeted School Violence. U.S. Department of Homeland Security.
U.S. Secret Service, National Threat Assessment Center. (2021). Averting Targeted School Violence: A U.S. Secret Service Analysis of Plots Against Schools. U.S. Department of Homeland Security.
Vossen, H. G. M., van den Eijnden, R. J. J. M., Visser, I., & Koning, I. M. (2024). Parenting and Problematic Social Media Use: A Systematic Review. Current Addiction Reports, 11, 511–527.
Wasilewska, A. (2026, 28 września). 13-latek planował zamach w szkole. Media: miał w plecaku 30-centymetrowy nóż. Polskie Radio 24.
Wolfowicz, M., Litmanovitz, Y., Weisburd, D., & Hasisi, B. (2021). Cognitive and behavioral radicalization: A systematic review of the putative risk and protective factors. Campbell Systematic Reviews, 17, e1174.
When a Child Plans Violence
A question you may relate to
After hearing about the thirteen-year-old from Wąbrzeźno County who allegedly planned an attack on his school, I am frightened that a parent could live with a child and notice nothing. I have a fourteen-year-old who spends a great deal of time alone and online. How can I tell an ordinary need for privacy from dangerous isolation, how should I start the conversation, and when should I check a phone or call for help?
This question was developed for this guide.
I am a psychologist with a passion for psychoeducation, especially when fear after a widely reported event makes calm judgment difficult. You can send questions that may inspire future Psycholog.CLICK guides by email or WhatsApp. If you want to discuss a specific situation in your family, you can also book an online consultation. A message or consultation is not a substitute for an emergency response when danger is immediate.
You cannot identify a dangerous child by a closed door, black clothes, or a difficult temperament. Risk lies in specific behaviours, particularly violent communications, a target, preparations, access to a weapon, previous harm, and rapid deterioration. A parent need not diagnose the child. The task is to notice change, ask directly, protect others, and involve professionals able to assess the threat.
Instead of asking whether your child “looks normal”, look for movement from fantasy or provocation towards intention and action. A classmate, teacher, relative, coach, or moderator may hold another piece of the picture.
What the Wąbrzeźno case tells us
According to a police communication issued on 28 September 2026, officers received information through the International Police Cooperation Bureau that a thirteen-year-old from Wąbrzeźno County was planning an attack at his school. A bayonet was secured in a backpack prepared for school, and a cleaver was found in the home. Police also said the information they received indicated that the boy had previously killed several cats. Cybercrime officers were involved in the case.
Media reports added that the teenager participated in fascist and extremist forums and described the secured bayonet as 30 centimetres long. When this guide was prepared, those details were absent from the police communication available to me. We do not know the complete evidence, professional opinions, or family circumstances. Diagnosing psychosis, a personality disorder, “psychopathy”, or another condition from headlines would therefore be dishonest.
A bayonet prepared in a school bag, information about an attack plan, and previous intentional harm to animals are not ordinary rebellion. They require immediate action and multidisciplinary assessment. A child showing no visible problems does not prove there were no signals. Different people may have seen separate fragments, or the activity may have occurred outside adult view.
The wrong conclusion is that any quiet child may suddenly attack and prevention is futile. Targeted violence is usually preceded by thinking, communicating, and preparing. Because no observer necessarily sees every part, safety cannot depend solely on parental intuition.
There is no closed-room syndrome
“Closed-room syndrome” is not a recognised psychological or psychiatric diagnosis. A teenager may close the door for privacy, to talk to friends, recover after school, or test independence. Time alone does not predict violence.
Isolation matters only in context. Is it new or rapidly increasing? Has the young person abandoned relationships, stopped sleeping, eating, attending school, or caring for themselves? Do they conceal deliveries, collect weapons, speak about revenge or death, or name people who “must pay”? Compare the child with their earlier functioning, not an imaginary perfect teenager.
There is no single profile of a child who will attack. A US National Threat Assessment Center analysis of 41 school attacks from 2008 to 2017 found substantial diversity. Some attackers had friends, achievements, and acceptable relationships with teachers. A loner, violent-game fan, neurodivergent person, child receiving psychiatric care, or military-history enthusiast is not thereby dangerous. Profiling creates false alarms and distracts from behaviour.
Ask what the child is doing and communicating, what they can access, whether a target exists, and whether behaviour is moving towards action. Sound assessment focuses on behaviour, not identity.
Check how much this affects your life
This map is not a diagnostic test and cannot predict an attack. It is intended to help you choose a proportionate response. Severity, frequency, duration, sudden change, impact on everyday functioning, and safety all matter. A warning sign in the final row requires action even if the other behaviours are absent.
| Level | What you may notice | First step | Further help |
|---|---|---|---|
| An isolated concern without preparations | The child stays in their room, uses provocative language, watches violent content, or makes a dark joke, but names no target, plan, time, or weapon. School and relationships are much as they were before. | Calmly ask what the content means and what feelings are involved. Agree transparent online rules and observe change, rather than treating a style as proof of danger. | If the behaviour recurs or its context troubles you, speak to a school psychologist or a psychologist experienced in work with adolescents. |
| A pattern is escalating and limiting daily life | Dehumanising content becomes persistent. There may be fascination with attackers, increasing isolation, loss of sleep and school performance, threats without a clear plan, cruelty to animals, self-harm, intense anger, or sudden concealment of online activity and objects. | Increase supervision, restrict access to weapons and dangerous tools, record specific incidents, and urgently contact the school and a child and adolescent mental health professional. | Prompt psychological assessment is needed, together with psychiatric or medical assessment depending on symptoms. Confiscating a phone alone is not an adequate response. |
| Intention or preparation appears | The child names a person or place, describes a method or date, makes a target list, obtains a weapon, attempts to bring a weapon to school, rehearses parts of a plan, warns selected people, or says they cannot stop themselves from harming themselves or someone else. | Do not leave the child alone with a potential victim, sibling, or animal. Do not attempt to wrestle away a weapon. Move to safety, warn the place at risk, and call 112 in Poland. | An urgent police response and medical or psychiatric assessment are required. A routine consultation appointment is not sufficient. |
Urgent help
If you see a weapon, a specific plan, a target, a date, preparations to leave, a direct threat, or an attack in progress, do not conduct a lengthy interview. Increase distance, move other people and animals away if you can do so safely, and call 112 in Poland. Tell the emergency operator exactly what you observed, where the child is, what object may be present, and who may be at risk.
Do not dismiss a threat as “just attention-seeking”. Seeking attention may be a way of asking to be stopped. Every specific warning needs assessment. At the same time, do not promise secrecy when a child describes an intention to harm themselves or somebody else. Outside Poland, use the local emergency number and local crisis services.
How a double life can develop
A double life does not require multiple personalities or loss of contact with reality. It can arise when different parts of a young person’s life never meet. At home, the child presents the version that avoids questions. At school, they may be quiet and compliant. Online, they acquire a pseudonym, an audience, a language, and a group that rewards behaviour adults never see.
The first mechanism is compartmentalisation. A teenager can separate online activity from family life and feel no need to discuss it. Some of this is a normal part of developing autonomy. It becomes dangerous when the hidden space is used to plan harm, obtain weapons, or amplify violent intentions with other people.
The second mechanism concerns belonging and significance. An extremist group can offer a simple response to humiliation, loneliness, or chaos. It identifies who is to blame, who belongs, why suffering supposedly has meaning, and how recognition can be gained. A meta-analysis by Emmelkamp and colleagues (2020), drawing on 30 studies and 17,188 young people, found no single source of radicalisation. Stronger associations included perceived superiority of one’s own group, distance from other people, and activism. Smaller associations involved aggression, delinquency, negative peers, perceived discrimination, and lower educational level. These were correlations, not verdicts on individuals.
A broader review by Wolfowicz and colleagues (2021) combined 1,302 estimates from 127 studies. Most individual associations were small or very small. Larger associations involved factors familiar from general offending, including prior norm-breaking behaviour, low self-control, thrill-seeking, radical peers, and active engagement with radical media. Ideology may provide a justification, but a pathway to violence generally develops from several overlapping elements.
The third mechanism is the gradual movement of boundaries. A piece of content begins as “only a meme”, then becomes a way to shock, a sign of loyalty, practice in dehumanising language, and finally a justification for real harm. Not everyone who encounters extreme material follows this progression. Concern rises when the young person increasingly sees members of another group not as human beings but as a target, an obstacle, or a category deserving punishment.
The internet does not inject ideology into a passive child. It can increase exposure, provide an always-available group, normalise violent language, and reward participation. Digital activity matters, but so do relationships, distress, conduct, and access to means away from the screen.
Signals more important than rebellion
Ordinary rebellion concerns boundaries, independence, appearance, time, friends, and the right to hold one’s own opinion. It can be loud, exhausting, and accompanied by truly terrible music, which is not in itself an emergency. Threat indicators concern harm, a target, and preparation.
The most important signal is a communication about violence. It may appear in a conversation, message, school assignment, recording, drawing, or post. The National Threat Assessment Center (2021) examined 67 disrupted plots against US schools between 2006 and 2018. In 94 percent of the cases, plotters had communicated their intention to attack, most often to peers. Three quarters of the plots were detected solely because of something the plotters communicated. The study relied on open sources, concerned the United States, and cannot calculate risk for an individual Polish child. It does show why violent statements should not automatically be dismissed as jokes.
The second signal is movement into action. Relevant behaviours include researching how to implement a specific plan, selecting a target, setting a date, obtaining a weapon, checking access, recording the intention, recruiting others, or warning selected people. You do not need to wait for all of these elements to be present.
The third signal is access. A parent should know whether there are firearms, collectible knives, flammable substances, medication, or other objects in the home that could be used to cause harm in the circumstances. Restricting access is not an accusation. It is prudent in the same way that hiding car keys is prudent when a person intends to drive after drinking.
The fourth signal is deliberate cruelty to animals. A systematic review by Longobardi and Badenes-Ribera (2019), which included 32 studies, found that animal cruelty often co-occurred with other aggression, bullying, behavioural difficulties, experiences of abuse, and juvenile offending. This does not mean every child who harms an animal will attack a person. It means recurring or deliberate cruelty must not be explained away as curiosity and left unassessed. The animal must be protected immediately, while professionals also consider whether the child is experiencing violence, neglect, peer pressure, or other serious difficulties.
Avoid the popular Macdonald triad, the claim that animal cruelty, bedwetting, and fire-setting identify a future killer. A critical review by Parfitt and Alleyne (2020) did not support the triad as a reliable profile. Individual behaviours can point to distress or dysfunction, but together they do not form a crystal ball.
The fifth signal combines violence towards others with suicidal thinking, despair, or the belief that “everything will be over anyway”. Most people in suicidal crisis are not violent towards others. Ask separately about harm to oneself and harm to somebody else.
How to begin the conversation
Do not start with “show me your phone because I know you are up to something”. That opening quickly turns the exchange into a contest for control. Begin with observations, name the reason for concern, and ask the difficult question without euphemism.
You might say
“For two weeks you have barely slept, you stopped going to practice, and yesterday you wrote that your classmates would pay. I do not want to guess. Are you thinking about hurting somebody?”
If the answer is “yes”, “sometimes”, “I don’t know”, or the child remains silent in a way that concerns you, continue calmly and specifically. Who do they mean? What do they imagine doing? Have they decided on a time or place? Have they obtained anything that could cause injury? Does anyone else know? Do they also want to die? This is not the moment for shouting, shaming, or listing everything the parent has sacrificed.
Asking directly does not create a violent plan. It helps you establish whether one already exists. Do not say “I promise I won’t tell anyone”. A better sentence is
“I want to listen and I am not going to humiliate you. If someone could be harmed, I will have to involve other adults. That is my responsibility.”
Do not explore only ideological declarations. Ask what the child has found in the group. Recognition, friends, a sense of power, words for a personal grievance, excitement, or a task to perform may all be involved. Understanding the function of the group is not acceptance of hate. It helps identify a need that must be met without violence.
A common mistake is trying to win a historical or political debate during the first conversation. When safety is uncertain, the priority is not proving that the teenager’s ideology is foolish. First assess intention, plan, access, and possible victims. Discussion of beliefs can follow later and requires a relationship, not a family quiz show with a single approved answer.
How to monitor online life without destroying trust
A fourteen-year-old needs privacy, but does not have an unconditional right to secrecy covering a plan for violence. I suggest a graduated approach. The degree of oversight should match the concrete risk, and the child should know the usual rules and what would lead to a temporary increase in monitoring.
In everyday life, agree which applications are used, who may contact the child, whether accounts are private, which purchases and deliveries require parental knowledge, and what the family will do after seeing a threat, hate speech, or instructions to harm. Use available family settings and age restrictions. Periodically review the application list, followed accounts, privacy settings, and screen-time history together. The purpose is to teach risk management, not to create a prison with excellent Wi-Fi.
A review by Sevilla-Fernández and colleagues (2025) included 32 studies of parental mediation among 9 to 18-year-olds. Parental strategies were associated with some reductions in risk and use, but no model was universally superior. Vossen and colleagues (2024) found that a good relationship and supportive family climate were more consistently associated with less problematic social media use than technical restrictions. Most studies were cross-sectional, so prevention cannot be promised.
When concern is credible, explain why oversight is increasing. You may temporarily review profiles, groups, contacts, searches, downloads, and purchases together. Limit this to safety needs. Do not publish findings, forward them to friends, or contact an extremist group. Preserve dated screenshots and original messages for the school or police. Do not delete evidence.
In immediate danger, safety takes priority over privacy. Do not conduct an amateur investigation instead of calling for help. If you find a plan, target list, photograph of a weapon, stated date, or farewell message, do not wait until you have collected a “complete case”. Notify the police and the school.
Secret spyware may reveal some content, but it can also destroy a channel of communication, drive activity to another device, and give a parent false confidence that everything is visible. The safest foundation is transparent, proportionate supervision combined with an opportunity for the child to explain. Sudden and serious risk is the exception. In that situation, you do not wait for permission. You secure the device and allow the relevant authorities to assess it.
What to do after a worrying discovery
First, reduce the ability to act. Remove access to firearms and dangerous tools without creating a physical confrontation. If the child is already holding a weapon, do not try to take it by force. Protect siblings, possible targets, and animals. Never leave a person who may be at risk alone with the child as an experiment to see whether the threat is “real”.
Second, record facts. Write down the exact words, date, context, named target, visible preparations, and access to weapons. Separate observation from interpretation. “He wrote a classmate’s name and a date” is a fact. “He is a psychopath” is a diagnostic label that does not help authorities assess the situation.
Third, connect the information. Contact the head teacher, class teacher, school counsellor, or school psychologist and ask about behaviour, relationships, conflict, attendance, schoolwork, and reports from peers. Do not ask the school only to punish. The child’s behaviour, threat, and needs require a shared assessment. A team approach matters because the family sees home, the school sees the classroom, peers see communications, and health professionals and police bring other forms of expertise.
Fourth, arrange a mental health assessment. It should address not only diagnosis, but also violent and suicidal intent, access to means, impulsivity, previous aggression, substance use, sleep, possible psychotic symptoms, exposure to violence, bullying, neurodivergence, family functioning, and protective resources. Mental illness is not a synonym for violence, and psychiatric consultation alone is not a replacement for a behavioural threat assessment.
Fifth, do not reduce the intervention to confiscating the phone. A systematic review by Brouillette-Alarie and colleagues (2022) identified 33 empirical studies of programmes to prevent violent radicalisation, although the quality was often limited. Programmes based mainly on surveillance or stigmatising a particular group sometimes produced harmful effects. Interventions strengthening potential protective factors appeared more promising. In practice, this means rebuilding safe relationships, connection to school, contact with non-radical peers, tolerance of frustration, meaningful influence over one’s life, and accountability for harm. There is no single home exercise that will “de-radicalise” a child.
If the first conversation ends in denial and a slammed door, do not declare the matter closed. Return to the facts, increase supervision in proportion to the concern, and consult other adults. Improvement is not merely the statement “I don’t think that anymore”. Look for a sustained absence of threats and preparations, removal of access to weapons, recovery of sleep and daily functioning, engagement with help, and renewed safe relationships. Risk must be reassessed because it changes with circumstances.
Your step for the next 24 hours
If you have no specific indication of danger, arrange a twenty-minute conversation today without phones and without an interrogation. You can say
“The news from Wąbrzeźno made me realise that I know too little about what young people encounter online. I am not assuming you are doing anything wrong. I want to understand which groups and content matter to you, and how you would recognise that someone has crossed the line from a joke to planning harm.”
Listen to the answer. Ask whom the child would tell after seeing a planned attack and whether they believe an adult would take the report seriously without publicly humiliating the person who came forward. Agree one rule. A threat, plan, weapon, cruelty to animals, or encouragement to attack must always be reported to an adult, even when a friend asks for secrecy.
If you already have a concrete warning sign, do not rely on this calm conversation as the only response. Protect other people, check access to weapons, contact the school and a professional, and call 112 in Poland when there is intent, a plan, or preparation. A child in Poland can also receive free, 24-hour support from 116 111 or the Ombudsperson for Children’s helpline at 800 12 12 12. These services support children, but they do not replace the emergency number during immediate danger.
Do not search for a monster
The Wąbrzeźno County case is terrifying precisely because it concerns a child in an ordinary environment. The answer should not be to search every teenager’s room for a “hidden monster”. We need attention to behaviour, language that allows direct questions about violence, and readiness to share concerns with the school and the authorities.
The central distinction is this. Privacy, rebellion, dark interests, and solitude are not an attack plan. A target, access, preparations, cruelty, and warnings to others are not ordinary rebellion.
If a change in your child’s behaviour worries you, I can help you organise the observations during a consultation, separate anxiety after a media story from concrete indicators, and plan the conversation and next steps. You can book an online consultation or contact me on WhatsApp. If danger is immediate, do not wait for a reply or an appointment. Call 112 in Poland or the local emergency number where you are.
Read next
- Głosy, gniew i przemoc (in Polish) separates psychotic symptoms from violence risk and explains how to ask about intention, planning, and safety.
- Czujesz mocno? Wybuchasz łatwo. (in Polish) distinguishes intense emotion from aggressive behaviour and explains when self-help is no longer sufficient.
- Troll czy pieniacz? Psychologia internetowego konfliktu (in Polish) examines how online environments can reward provocation, hostility, and spirals of reaction.
Robert J Błaszczyk
Psychologist · psychotraumatology practitioner · journalist · psychoeducator
I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.
My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.
I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.
You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.
Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact number +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.
Bibliography for the English article
Brouillette-Alarie, S., Hassan, G., Varela, W., Ousman, S., Kilinc, D., Savard, É. L., Madriaza, P., Harris-Hogan, S., McCoy, J., Rousseau, C., King, M., Venkatesh, V., Borokhovski, E., & Pickup, D. (2022). Systematic Review on the Outcomes of Primary and Secondary Prevention Programs in the Field of Violent Radicalization. Journal for Deradicalization, 30, 117–168.
Emmelkamp, J., Asscher, J. J., Wissink, I. B., & Stams, G. J. J. M. (2020). Risk factors for (violent) radicalization in juveniles: A multilevel meta-analysis. Aggression and Violent Behavior, 55, 101489.
Komenda Wojewódzka Policji w Bydgoszczy. (2026, 28 września). [Komunikat w mediach społecznościowych dotyczący interwencji w sprawie planowanego ataku w szkole w powiecie wąbrzeskim; social media communication concerning an intervention over a planned school attack in Wąbrzeźno County].
Longobardi, C., & Badenes-Ribera, L. (2019). The relationship between animal cruelty in children and adolescent and interpersonal violence: A systematic review. Aggression and Violent Behavior, 46, 201–211.
Parfitt, C. H., & Alleyne, E. (2020). Not the Sum of Its Parts: A Critical Review of the MacDonald Triad. Trauma, Violence, & Abuse, 21(2), 300–310.
Sevilla-Fernández, D., Díaz-López, A., Caba-Machado, V., Machimbarrena, J. M., Ortega-Barón, J., & González-Cabrera, J. (2025). Parental mediation and the use of social networks: A systematic review. PLOS ONE, 20(2), e0312011.
U.S. Secret Service, National Threat Assessment Center. (2019). Protecting America’s Schools: A U.S. Secret Service Analysis of Targeted School Violence. U.S. Department of Homeland Security.
U.S. Secret Service, National Threat Assessment Center. (2021). Averting Targeted School Violence: A U.S. Secret Service Analysis of Plots Against Schools. U.S. Department of Homeland Security.
Vossen, H. G. M., van den Eijnden, R. J. J. M., Visser, I., & Koning, I. M. (2024). Parenting and Problematic Social Media Use: A Systematic Review. Current Addiction Reports, 11, 511–527.
Wasilewska, A. (2026, 28 września). 13-latek planował zamach w szkole. Media: miał w plecaku 30-centymetrowy nóż [A 13-year-old planned a school attack. Media: he had a 30-centimetre knife in his backpack]. Polskie Radio 24.
Wolfowicz, M., Litmanovitz, Y., Weisburd, D., & Hasisi, B. (2021). Cognitive and behavioral radicalization: A systematic review of the putative risk and protective factors. Campbell Systematic Reviews, 17, e1174.
Zrozumieć sygnał. Wybrać bezpieczny krok.
Robert J Błaszczyk
Psycholog.CLICK
Gdy zachowanie dziecka, bliskiej osoby albo twoje własne zaczyna budzić niepokój, pomagam oddzielić obserwowane fakty od lęku, nazwać mechanizm i uporządkować możliwe działania. Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online dotyczące między innymi kryzysu, stresu, przeciążenia emocjonalnego, relacji oraz następstw trudnych doświadczeń.
Sporządzam również opinie psychologiczne, także przeznaczone do wykorzystania w postępowaniach sądowych, w granicach przyjętego zlecenia i moich kompetencji. Możesz zwrócić się do mnie z pytaniem o coaching, warsztat, projekt psychoedukacyjny albo działalność ekspercką związaną z NLP, medytacją i hipnozą. Zakres i poziom dowodów dla tych podejść nie są jednakowe, dlatego dobór pracy zawsze wymaga jasnego celu i uczciwego omówienia ograniczeń.
Łączę psychologię z dziennikarstwem oraz doświadczeniem w komunikacji. Współpracuję przy materiałach medialnych, szkoleniach i projektach, w których trudną wiedzę trzeba przekazać precyzyjnie, odpowiedzialnie i bez zbędnego żargonu. Jeżeli nie wiesz jeszcze, jak nazwać potrzebę, możesz zacząć od krótkiego opisu sytuacji. Wspólnie ustalimy, czy i w jakim zakresie mogę pomóc.
Psycholog.CLICK · artykuły i działalność psychologiczna
Understand the Signal. Choose a Safe Step.
Robert J Błaszczyk
Psycholog.CLICK
When the behaviour of a child, someone close to you, or your own behaviour begins to cause concern, I help separate observable facts from fear, identify the relevant mechanisms, and organise possible next steps. I provide online psychological consultations and consultations focused on the impact of traumatic experiences, including crisis, stress, emotional overload, relationships, and the consequences of distressing events.
I also prepare psychological opinions, including documents intended for use in court proceedings, within the scope of the agreed commission and my professional competence. You can contact me about coaching, a workshop, a psychoeducational project, or expert work involving NLP, meditation, and hypnosis. These approaches do not have the same evidence base, so any work requires a clear purpose and an honest discussion of its limits.
I combine psychology with journalism and experience in communication. I collaborate on media materials, training, and projects in which difficult knowledge must be communicated precisely, responsibly, and without unnecessary jargon. If you do not yet know how to name what you need, begin with a short description of the situation. We can then establish whether, and within what scope, I may be able to help.
Psycholog.CLICK · articles and psychological work
Publications and products · Naffy
Share this content:
Opublikuj komentarz